ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΕΣΑΝΑΓΡΟΥ

 

                                                                  

• 

Πότε ακριβώς ιδρύθηκε το σχολείο δεν μας είναι γνωστό. Οπωσδήποτε, όμως, λειτουργούσε επί Τουρκοκρατίας και Ιταλοκρατίας. Στοιχεία της λειτουργίας του Σχολείου υπό την επωνυμία «Δημοτική Σχολή Μεσαναγρού» υπάρχουν από το Σχολικό έτος 1916-1917. Κατά το σχολικό τούτο έτος, η Σχολή λειτούργησε με 5 τάξεις, 40 μαθητές και 2 δασκάλους, τους κ. Αν. Σ. Χατζηπαρασκευά και Ν. Ζωγράφο. Το σχολικό έτος έληξε την 5ην Μαΐου 1917. Η λήξη των μαθημάτων ορίζετο αναλόγως των γεωργικών εργασιών από το Κοινοτικό Συμβούλιο, το οποίο είχε και τη φροντίδα της αμοιβής του διδακτικού προσωπικού. Κατά το σχολικό έτος 1917-1918, η Σχολή λειτούργησε με 6 τάξεις, 37 μα- θητές και με την επωνυμία «Αστική Σχολή Μεσαναγρού». Η ημερομηνία λήξε 114 ως των μαθημάτων, ο αριθμός καθώς και τα ονόματα των δασκάλων δεν είναι γνωστά. Το έτος 1918-1919 λειτούργησε με 34 μαθητές και με 2 δασκάλους τους κ. Φ. Παπαζαχαρίου, Διευθυντή και Ιωάννη Μπίλλη, δάσκαλο, ο οποίος καταγόταν από το χωριό. Το 1919-1920 λειτούργησε με σύνολο μαθητών 37, με Διευθυντή τον κ. Ιωάννη Ηρακλείδη και δασκάλους τον κ. Ιωάννη Μπίλλη και δασκάλες την κ. Δωροθέα Σεβαστιάδου και Καλλιόπη Πιννή. Το 1920-1921 λειτούργησε με 41 μαθητές και δασκάλους τον Ιωάννη Ηρακλείδη, Διευθυντή, τη Δωροθέα Σεβαστιάδου και Καλλιόπη Πιννή δασκάλες. Τα μαθήματα έληξαν στις 17 Μαΐου 1921. Σχολική γιορτή Το Σχολείο συνέχισε να λειτουργεί κανονικά έως το έτος 1936-1937 με Δι- ευθυντή τον κ. Ιωάννη Μπίλλη και δάσκαλο τον κ. Γεώργιο Τσάππο. Αναφέρουμε τα ονόματα των δασκάλων που υπηρέτησαν στο Σχολείο: Αν. Χατζηπαρασκευάς, Ν. Ζωγράφος, Φ. Παπαζαχαρίου, Ι. Μπίλλης, Ι. Η ρακλείδης, Δ. Σεβαστιάδου, Κ. Πιννή, Αυγ. Κυριακού, Φ. Γιαμαλής, Ειρ. Ζαχα ρίου, Σ. Μηλιός, Π. Σαββαϊδης, Ι. Χαλικάκη, Μ. Κλημέντου, Ειρ. Καλαφατά, Γ. Τσάππος, Αρχιμανδρίτης Ευγένιος, Στ. Πίσκας, Λ. Κυριαζής, Αν. Παπαδημη τρίου, Εμμ. Αρβανίτης, Γ. Πέτρου, Εμμ. Πελεκάνος, Ι. Βολονάκης, Μιχαήλ Μπίλλης, Γιάννης Μανουσάκης, Γιάννης Καραγιάννης, Μιχαήλ Δημητρίου, Γ. Υψηλάντης, Παναγιώτης Παπαπαντελής. Το σχολικό έτος 1943-1944, το σχολείο λειτούργησε ως Κατηχητικό με 43 μαθητές και δασκάλους τους κ. Ιωάννη Μπίλλη και Αρχιμανδρίτη Ευγένιο. Ως 115 κατηχητικό λειτούργησε και το σχολικό έτος 1944-1945 με 47 μαθητές και Δι ευθυντή τον κ. Ιωάννη Μπίλλη. Κατά το σχολικό έτος 1946-1947, έγιναν προσπάθειες για την ανέγερση και νούριου κτιρίου, αφού βρέθηκε το οικόπεδο και διενεργήθηκε έρανος μεταξύ των κατοίκων του χωριού. Έτσι, κτίστηκε το σημερινό κτίριο, που υπάρχει μέ χρι σήμερα Το σχολείο κτίστηκε το έτος 1947 με δαπάνες της ΟΥΝΡΑΣ. Δωρητές και Ευεργέτες του Σχολείου είναι: 1) Οι Μεσαναγρενοί που βρίσκονταν στη Βαλτιμόρη 2) Ο κ. Κυριάκος Πιλληρής, ομογενής στη Βαλτιμόρη 3) Η Εκκλησιαστική Επιτροπή 4) Η Κοινότητα Μεσαναγρού Δυστυχώς, όπως συμβαίνει και στα άλλα χωριά της Νότιας Ρόδου, το Σχολείο έκλεισε λόγω του Δημογραφικού προβλήματος και τώρα λειτουργεί ένα Δημοτικό Σχολείο στην «Πρωτεύουσα» του Δήμου, στο Γεννάδι. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα, το Σχολείο λειτουργούσε με έξοδα των κατοίκων, της Εκκλησίας και της Κοινότητας. Οι δάσκαλοι εδιορίζοντο και επληρώνοντο από την Κοινότητα. Η Κοινότητα εκανόνιζε ακόμη πότε θα ανοίξει το σχολείο και πότε θα κλείσει.

 Παραθέτουμε σχετικές αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου: Συνεδρίαση 11η Θέμα: « Διορισμός δασκάλων της Δημοτικής Σχολής» Την εικοστή εβδόμη Μαΐου του 1934 το δημοτικό συμβούλιο υπό την προεδρία του Δημάρχου απεφάσισε όπως διορίσει το αυτό προσωπικό της σχολής απαρτιζόμενο υπό των εξής δασκάλων. Διευθυντού του κ. Ιωάννη Μπίλλη και της δίδας Καλαφατά Ειρήνης διδασκαλίσσης.                                                                                                                                       Μεσαναγρός, τη 27-5-1934 Ο Δήμαρχος Το Δημοτικό Συμβούλιο Συνεδρίαση 19η Σήμερον την 19η του μηνός Μαΐου συνελθόν το Δημοτικό Συμβούλιο υπό την προεδρία του Δημάρχου Καραγιάννη Τριαντάφυλλου κατόπι ομογνωμόνου συζητήσεως απεφασίσθη παμψηφί υφ’ απάντων των μελών, όπως η λήξις των μαθημάτων και η τελετή των σχολών λάβη χώραν την 26η Μαΐου λαμβανομνων υπ’ όψιν των επί θύρας γεωργικών εργασιών. Μεσαναγρός, τη 19η Μαΐου 1935 . Ο αείμνηστος δάσκαλός μας Ιωάννης Μπίλλης υπηρέτησε στο χωριό από το σχολικό έτος 1918-1919 μέχρι και το σχολικό έτος 1959-1960.                                                                                                                                               ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ 20η- ΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΔΑΣΚΑΛΩΝ Την 29ην Μαΐου του 1935 συνελθόν το Δημοτικό Συμβούλιο υπό την Προεδρία του Δημάρχου Τρ. Καραγιάννη απεφασίσθη όπως διορισθεί το αυτό προ- σωπικό απαρτιζόμενον υπό των εξής διδασκάλων. Διευθυντού κ. Μπίλλη Ιωάννου και του κ. Γεωργίου Τσάππου. Το Δημοτικό Συμβούλιο Δήμαρχος ΤΡ. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ Δ. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ Ι. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ - Μ. ΑΘΑΝΑΣΑ .

ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

 

                                                                   

Είχαμε πολλές γιορτές. Εθνικές, θρησκευτικές, γιορτή της Μάνας και Αθλητικές. Κάθε γιορτή είχε τη δική της ιδιομορφία. Οι δάσκαλοι μας έδιναν τον ρόλο μας που έπρεπε να τον ξέρουμε «νεράκι» και μας έλεγαν να ψάξουμε να ντυθούμε κατάλληλα. Στο ντύσιμο άρχιζε ο μεγάλος μπελάς. Πού να βρεις την εποχή εκείνη τα κατάλληλα ρούχα; Βολευόμασταν όπως όπως και πιο πολύ μας απασχολούσε ο ρόλος μας. Κάναμε αρκετές μέρες πρόβες στο σχολείο και οι δάσκαλοι μας διόρθωναν και μας καθοδηγούσαν. Οι γιορτές, συνήθως, γίνονταν στο Καφενείο, τη «Λέσχη» ή στην πλατεία του χωριού. Μόνο στο τέλος της χρονιάς γίνονταν στο χώ ρο έξω από την εκκλησιά. Θυμάμαι τους μεγαλύτερους και ιδίως τα παιδιά της έκτης τάξης να απαγγέλλουν ποιήματα πολύ μεγάλα που μας καθήλωναν. Από όλα τα ποιήματα μου έμειναν ο Θούριος του Ρήγα και η φυγή του Αλή Πασά με άλογο από το Σούλι. Όταν κάναμε πρόβες και οι τυχεροί απάγγελλαν αυτά τα ποιήματα, επικρατούσε «άκρα του τάφου σιωπή», όπως έλεγε και ο δάσκαλος. Ακόμα και εμείς, οι μικροί, τα μαθαίναμε απ’ έξω και ονειρευόμασταν κάποτε να τα απαγγείλουμε. Την ημέρα της γιορτής μαζεύονταν όλο το χωριό και όλοι περίμεναν να μας ακούσουν. Ανάλογα χειροκροτούσαν. Αν έλεγες το ποίημα ωραία και τους συνέπαιρνες σε χειροκροτούσαν. Αν όχι, σε υποδέχονταν χλιαρά. Οι άτυχοι της ημέρας ήταν αυτοί που ξεχνούσαν τα λόγια. Προσπαθούσαν να τα θυμηθούν, κόμπιαζαν, αλλά τίποτα. Καλύτερα να άνοιγε η γη να σε καταπιεί παρά να υποστείς αυτόν τον κάζο. Δεν έφταναν οι παρατηρήσεις του δασκάλου, σε περίμενε στο σπίτι και η κατσάδα των γονιών σου. Ρεζίλι μας έκανες, ντροπή σου… Πού να βρεθεί παιδαγωγικό τακτ την εποχή εκείνη; Πριν πολλά χρόνια πίσω, ήταν η τελευταία μέρα της σχολικής χρονιάς. Ήταν η μέρα που όλο το χωριό θα παρακολουθούσε τις γυμναστικές επιδείξεις και τους αγώνες. Μέρες πριν όλα και όλοι ήμαστε σε ετοιμότητα. Ακόμα και τους γονείς μας παροτρύναμε να έρθουν για να πάρουν μέρος. Πατέρα να έρθεις, για τί οι άλλοι θα φέρουν τους «δυνατούς τους», για να μας νικήσουν. Όλο το χωριό βρισκόταν επί ποδός πολέμου. Χαρά σε όποια ομάδα κέρδιζε. Κάναμε και μόνοι μας προπονήσεις κατά ομάδες, για να βγούμε πρώτοι. Πώς την περιμέναμε αυτήν την ημέρα δε λέγεται. Το τελευταίο αγώνισμα, «ο πότσος», ήταν το πιο ε ντυπωσιακό και το πιο δύσκολο. Έπαιρναν μέρος και οι μεγάλοι. Ο δάσκαλος μας χώριζε σε δυο ομάδες. Υπήρχε ένα σχοινί, στη μέση του έβαζε το πόδι ο δάσκαλος και οι ομάδες το τραβούσαν αντίθετα. Όποια ομάδα παράσερνε την άλλη, κέρδιζε. Ο αγώνας είχε άγρια ομορφιά, γιατί συμμετείχαν και οι γονείς. Κάθε γονιός πήγαινε με την ομάδα του παιδιού του, άνδρες και γυναίκες. Και ξέρετε, όπου ανακατεύονται οι μεγάλοι υπάρχουν και παρεξηγήσεις. Δεν πιάσαμε καλά, ξεκινήσατε πιο γρήγορα και ένα σωρό δικαιολογίες προέβαλλαν οι χαμένοι. Ο αγώνας άρχιζε. Ο δάσκαλος σφύριζε, οι ομάδες έπαιρναν θέσεις και όλοι περίμεναν το σύνθημα. Ο δάσκαλος στη μέση του σχοινιού, βάζοντας το πόδι του πάνω, σφύριζε και φώναζε έτοιμοι. Τότε άρχιζε ο αγώνας. Το τι τραβούσα με εμείς οι μικροί δε λέγεται. Μας έσπρωχναν, μας ποδοπατούσαν και η χειρότερη στιγμή ήταν όταν η πιο αδύνατη ομάδα κουρασμένη, άφηνε το σχοινί. Απότομα οι νικητές έπεφταν φαρδιοί πλατιοί, αφού δεν υπήρχε αντίσταση. Σε έ ναν τέτοιο αγώνα και ενώ ο δάσκαλος είχε το πόδι πάνω στο σχοινί και πριν δώσει το σύνθημα, η μια ομάδα τράβηξε απότομα και ο δάσκαλος βρέθηκε κάτω. Θυμάμαι ότι ο αγώνας διακόπηκε, γιατί ο διαιτητής δεν μπορούσε να συνεχίσει. Ίσως ήταν ο πρώτος αθλητικός αγώνας που είχε άδοξο τέλος…

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕΣΑΝΑΓΡΟΥ

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕΣΑΝΑΓΡΟΥ - τέλος του 19ου αι.   Το σχολείο της κοινότητας Μεσαναγρού κτίστηκε στο τέλος του 19ου αι. Είναι επίμηκες, πετρόκτιστο και φέρει τετράρριχτη στέγη. Τοποθετημένο στον ίδιο χώρο με την ενοριακή εκκλησία, το σχολείο σήμερα στεγάζει το πνευματικό κέντρο. Η πρόσοψη του κτηρίου έχει δύο εισόδους, από τις οποίες η κύρια είσοδος πλαισιώνεται από περιθύρωμα που απολήγει σε διακοσμητική κορνίζα η οποία στηρίζεται σε γεισίποδες. Στην επίστεψη υπάρχει πλάκα που φέρει το όνομα του κτηρίου. Τα παράθυρα περιβάλλονται από πλαίσιο που στέφεται από ημικύκλιο. Η προσθήκη στα δεξιά του κτηρίου δεν αλλοίωσε την αρχική μορφή του. Διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση.   Ιστορία του Σχολείου Μεσαναγρού Πότε ακριβώς ιδρύθηκε το σχολείο δεν μας είναι γνωστό. Οπωσδήποτε .όμως λειτουργούσε επί Τουρκοκρατίας και Ιταλοκρατίας. Στοιχεία της λειτουργίας του Σχολείου υπό την επωνυμία « Δημοτική Σχολή Μεσαναγρού» υπάρχουν από το Σχολικό έτος 1916-1917. Κατά το σχολικό τούτο έτος, η Σχολή λειτούργησε με 5 τάξεις, 40 μαθητές και 2 δασκάλους τους κ. Αν. Σ. Χατζηπαρασκευά και Ν. Ζωγράφο. Το σχολικό έτος έληξε την 5ην Μαϊου 1917. Η λήξη των μαθημάτων ορίζετο αναλόγως των γεωργικών εργασιών από το Κοινοτικό Συμβούλιο ,το οποίο είχε και τη φροντίδα της αμοιβής του διδακτικού προσωπικού. Κατά το σχολικό έτος 1917-1918 η Σχολή λειτούργησε με 6 τάξεις37 μαθητές και με την επωνυμία « Αστική Σχολή Μεσαναγρού». Η ημερομηνία λήξεως των μαθημάτων ο αριθμός καθώς και τα ονόματα των δασκάλων δεν είναι γνωστά. Το έτος 1918-1919 λειτούργησε με 34 μαθητές και με 2 δασκάλους τους κ. Φ. Παπαζαχαρίου , Διευθυντή και Ιωάννη Μπίλλη , δάσκαλο ,ο οποίος καταγόταν από το χωριό. Το 1919-1920 λειτούργησε με σύνολο μαθητών 37 ,με Διευθυντή τον κ. Ιωάννη Ηρακλείδη και δασκάλους τον κ. Ιωάννη Μπίλλη και δασκάλα την κ. Δωροθέα Σεβαστιάδου και Καλλιόπη Πιννή. Το Σχολείο συνέχισε να λειτουργεί κανονικά έως το έτος 1936-1937 με Διευθυντή τον κ. Ιωάννη Μπίλλη και δάσκαλο τον κ. Γεώργιο Τσάππο. Από το σχολικό έτος 1943-1944 το σχολείο λειτούργησε ως Κατηχητικό με 43 μαθητές και δασκάλους τους κ. Ιωάννη Μπίλλη και Αρχιμανδρίτη Ευγένιο.Ως κατηχητικό λειτούργησε και το σχολικό έτος 1944-1945 με 47 μαθητές και Διευθυντή τον κ. Ιωάννη Μπίλλη.. Κατά το σχολικό έτος 1946-1947 έγιναν προσπάθειες για την ανέγερση καινούριου κτιρίου ,αφού βρέθηκε το οικόπεδο και διενεργήθηκε έρανος μεταξύ των κατοίκων του χωριού. ΄Ετσι κτίστηκε το σημερινό κτίριο, που υπάρχει μέχρι σήμερα . Το σχολείο κτίστηκε το έτος 1947 με δαπάνες της ΟΥΝΡΑΣ. Δωρητές και Ευεργέτες του Σχολείου είναι. 1) Οι Μεσαναγρενοί που βρίσκονταν στη Βαλτιμόρη 2) Ο κ. Κυριάκος Πιλληρής ομογενής στη Βαλτιμόρη 3) Η Εκκλησιαστική Επιτροπή 4) Η Κοινότητα Μεσαναγρού Δυστυχώς ,όπως συμβαίνει και στα άλλα χωριά της Νότιας Ρόδου το Σχολείο έκλεισε λόγω του Δημογραφικού προβλήματος και τώρα λειτουργεί ένα Δημοτικό Σχολείο στην Πρωτεύουσα του Δήμου ,στο Γεννάδι. ΄Ολο αυτό το χρονικό διάστημα το Σχολείο λειτουργούσε με έξοδα των κατοίκων της Εκκλησίας και της Κοινότητας. Οι δάσκαλοι εδιορίζοντο και επληρώνοντο από την Κοινότητα .Η Κοινότητα εκανόνιζε ακόμη πότε θα ανοίξει το σχολείο και πότε θα κλείσει. Σας παραθέτουμε σχετικές αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου. Συνεδρίαση 11η Θέμα « Διορισμός δασκάλων της Δημοτικής Σχολής» Την εικοστή εβδόμη Μαϊου του 1934 το δημοτικό συμβούλιο υπό την προεδρία του Δημάρχου απεφάσισε όπως διορίσει το αυτό προσωπικό της σχολής απαρτιζόμενο υπό των εξής δασκάλων .Διευθυντού του κ. Ιωάννη Μπίλλη και της δίδας Καλαφατά Ειρήνης διδασκαλίσσης’ Μεσαναγρός τη 27-5-1934 Ο Δήμαρχος Το Δημοτικό Συμβούλιο Συνεδρίαση 19η Σήμερον την 19η του μηνός Μαϊου συνελθών το Δημοτικό Συμβούλιο υπό την προεδρία του Δημάρχου Καραγιάννη Τριαντάφυλλου κατόπι ομογνωμόνου συζητήσεως απεφασίσθη παμψηφί υφ΄απάντων των μελών ,όπως η λήξις των μαθημάτων και η τελετή των σχολών λάβη χώραν την 26η Μαϊου λαμβανομένων υπ’ όψιν των επί θύρας γεωργικών εργασιών. Μεσαναγρός τη 19η Μαϊου 1935

ΟΙ ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΤΟΝ ΜΕΣΑΝΑΓΡΟ

 

                                                                        

Οι σχολικές γιορτές ήταν κάτι ξεχωριστό για μας τους μικρούς. Τις περιμέναμε πώς και πώς. Είχαμε πολλές γιορτές. Εθνικές, θρησκευτικές, γιορτή της Μάνας και Αθλητικές. Κάθε γιορτή είχε τη δική της ιδιομορφία. Οι δάσκαλοι μας έδιναν τον ρόλο μας που έπρεπε να τον ξέρουμε «νεράκι» και μας έλεγαν να ψάξουμε να ντυθούμε κατάλληλα. Στο ντύσιμο άρχιζε ο μεγάλος μπελάς. Πού να βρεις την εποχή εκείνη τα κατάλληλα ρούχα; Βολευόμασταν όπως όπως και πιο πολύ μας απασχολούσε ο ρόλος μας. Κάναμε αρκετές μέρες πρόβες στο σχολείο και οι δάσκαλοι μας διόρθωναν και μας καθοδηγούσαν. Οι γιορτές, συνήθως, γίνονταν στο Καφενείο, τη «Λέσχη» ή στην πλατεία του χωριού. Μόνο στο τέλος της χρονιάς γίνονταν στο χώρο έξω από την εκκλησιά. Θυμάμαι τους μεγαλύτερους και ιδίως τα παιδιά της έκτης τάξης να απαγγέλλουν ποιήματα πολύ μεγάλα που μας καθήλωναν. Από όλα τα ποιήματα μου έμειναν ο Θούριος του Ρήγα και η φυγή του Αλή Πασά με άλογο από το Σούλι. Όταν κάναμε πρόβες και οι τυχεροί απάγγελλαν αυτά τα ποιήματα, επικρατούσε «άκρα του τάφου σιωπή», όπως έλεγε και ο δάσκαλος. Ακόμα και εμείς, οι μικροί, τα μαθαίναμε απ’ έξω και ονειρευόμασταν κάποτε να τα απαγγείλουμε. Την ημέρα της γιορτής μαζεύονταν όλο το χωριό και όλοι περίμεναν να μας ακούσουν. Ανάλογα χειροκροτούσαν. Αν έλεγες το ποίημα ωραία και τους συνέπαιρνες σε χειροκροτούσαν. Αν όχι, σε υποδέχονταν χλιαρά. Οι άτυχοι της ημέρας ήταν αυτοί που ξεχνούσαν τα λόγια. Προσπαθούσαν να τα θυμηθούν, κόμπιαζαν, αλλά τίποτα. Καλύτερα να άνοιγε η γη να σε καταπιεί παρά να υπο- 121 στείς αυτόν τον κάζο. Δεν έφταναν οι παρατηρήσεις του δασκάλου, σε περίμενε στο σπίτι και η κατσάδα των γονιών σου. Ρεζίλι μας έκανες, ντροπή σου… Πού να βρεθεί παιδαγωγικό τακτ την εποχή εκείνη; Πριν πολλά χρόνια πίσω, ήταν η τελευταία μέρα της σχολικής χρονιάς. Ήταν η μέρα που όλο το χωριό θα παρακολουθούσε τις γυμναστικές επιδείξεις και τους αγώνες. Μέρες πριν όλα και όλοι ήμαστε σε ετοιμότητα. Ακόμα και τους γονείς μας παροτρύναμε να έρθουν για να πάρουν μέρος. Πατέρα να έρθεις, γιατί οι άλλοι θα φέρουν τους «δυνατούς τους», για να μας νικήσουν. Όλο το χωριό βρισκόταν επί ποδός πολέμου. Χαρά σε όποια ομάδα κέρδιζε. Κάναμε και μόνοι μας προπονήσεις κατά ομάδες, για να βγούμε πρώτοι. Πώς την περιμέναμε αυτήν την ημέρα δε λέγεται. Το τελευταίο αγώνισμα, «ο πότσος», ήταν το πιο εντυπωσιακό και το πιο δύσκολο. Έπαιρναν μέρος και οι μεγάλοι. Ο δάσκαλος μας χώριζε σε δυο ομάδες. Υπήρχε ένα σχοινί, στη μέση του έβαζε το πόδι ο δάσκαλος και οι ομάδες το τραβούσαν αντίθετα. Όποια ομάδα παράσερνε την άλλη, κέρδιζε. Ο αγώνας είχε άγρια ομορφιά, γιατί συμμετείχαν και οι γονείς. Κάθε γονιός πήγαινε με την ομάδα του παιδιού του, άνδρες και γυναίκες. Και ξέρετε, όπου ανακατεύονται οι μεγάλοι υπάρχουν και παρεξηγήσεις. Δεν πιάσαμε καλά, ξεκινήσατε πιο γρήγορα και ένα σωρό δικαιολογίες προέβαλλαν οι χαμένοι. Ο αγώνας άρχιζε. Ο δάσκαλος σφύριζε, οι ομάδες έπαιρναν θέσεις και όλοι περίμεναν το σύνθημα. Ο δάσκαλος στη μέση του σχοινιού, βάζοντας το πόδι του πάνω, σφύριζε και φώναζε έτοιμοι. Τότε άρχιζε ο αγώνας. Το τι τραβούσαμε εμείς οι μικροί δε λέγεται. Μας έσπρωχναν, μας ποδοπατούσαν και η χειρότερη στιγμή ήταν όταν η πιο αδύνατη ομάδα κουρασμένη, άφηνε το σχοινί. Απότομα οι νικητές έπεφταν φαρδιοί πλατιοί, αφού δεν υπήρχε αντίσταση. Σε έναν τέτοιο αγώνα και ενώ ο δάσκαλος είχε το πόδι πάνω στο σχοινί και πριν δώσει το σύνθημα, η μια ομάδα τράβηξε απότομα και ο δάσκαλος βρέθηκε κάτω. Θυμάμαι ότι ο αγώνας διακόπηκε, γιατί ο διαιτητής δεν μπορούσε να συνεχίσει. Ίσως ήταν ο πρώτος αθλητικός αγώνας που είχε άδοξο 

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ,ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΣΥΓΚΡΙΣΗ......ΤΟΥ ΤΟΤΕ ΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ....

 

                                                                         

ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

         Κάθε πρωί στις 8 και το απόγευμα στις 2.30 , χτυπούσε η καμπάνα του σχολείου. Χτυπούσε 3 φορές όσες και οι συλλαβές της λέξης σχολείο. Βάζαμε την πάνινη τσάντα στον ώμο και τρέχαμε για το σχολείο. Τότε είχαμε πρωί και απόγευμα. Κάθε Τετάρτη απόγευμα, γινόταν ο καθιερωμένος περίπατος. Στις μικρές τάξεις είχαμε μια δασκάλα και στις μεγαλύτερες το δάσκαλο. ΄ Ομορφα χρόνια αλλά και σκληρά. Βιβλία δεν είχαμε , τα αγοράζαμε βλέπετε και έπρεπε να έχουμε τα αυτιά μας ανοιχτά ,για να ακούμε το δάσκαλο και να μαθαίνουμε τα προφορικά εκείνη τη στιγμή. Αλίμονο σε αυτόν που δεν ήξερε μάθημα. Κάποια παιδιά που είχαν βιβλία ,μας καλούσαν σπίτια τους ,για να διαβάσουμε παρέες παρέες. Μαζευόμοσταν λοιπόν σε κάποιο σπίτι , καθισμένοι στο σοφά, στη μέση η λάμπα πετρελαίου ,τα βιβλία ,τα τετράδια πάνω στο σοφρά και προσπαθούσαμε να μάθουμε το μάθημα. Διάβαζε ένας και οι άλλοι άκουγαν . Φαντάζεστε τι γινόταν.

             Στο σχολείο έπρεπε να είμαστε προσεκτικοί και να μην κάνουμε αταξίες . Μαθαίναμε να είμαστε ευγενικοί, πρόθυμοι, τακτικοί και υπάκουοι. Οι τιμωρίες και η νηστεία έδιναν και έπαιρναν. Παρ΄όλα αυτά υπήρχαν και οι ατίθασοι , που πολλές φορές εξ αιτίας τους ,την πληρώναμε όλοι. Λίγο πολύ όλοι κάτι κάναμε. Τις Κυριακές ο εκκλησιασμός ήταν υποχρεωτικός . Ο Δάσκαλος όριζε ποιος θα πει το Πιστεύω, τον Απόστολο και το Πάτερ ημών. Τα ξέραμε απόξω και ανακατωτά. Κανένας δεν απουσίαζε. Τη Δευτέρα πρωί όσοι έλειπαν ή ήταν άτακτοι ,έβγαιναν στη σέντρα. . Σε ποιον να διαμαρτυρηθείς. Στους γονείς σου.. Κάτι έκανες και σε τιμώρησε ο δάσκαλος και έπαιρνες και άλλη τιμωρία.

         Γράφαμε με μελάνι, με τον κοντυλοφόρο. Είχαμε το μελανοδοχείο , το στυπόχαρτο και προσπαθούσαμε να γράφουμε όμορφα και καθαρά. Κάποια μέρα ένα παιδάκι έφερε στο σχολείο ένα κόκκινο στυλό, που του τον έστειλε ο θείος του από την Αυστραλία. Μείναμε να κοιτάζουμε πως γράφει τούτος. Δε βουτούσε μελάνι . Τα είχε όλα. Τον παρακαλούσαμε να μας δώσει να γράψουμε και εμείς ,αλλά αυτός έδινε μόνο στους κολλητούς του. Είπαμε μόλις τον αφήσει στη τσάντα ,να του τον κλέψουμε. Μέχρι εκεί ξεπέσαμε.. Πονηρός αυτός τον κρατούσε πάντα στα χέρια του ή στις τσέπες του. Όπως όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν ,έτσι έγινε και με τo στυλό. Μια μέρα εκεί που έγραφε μέσα στην τάξη ο στυλός τελείωσε . Δεν έγραφε. Το τι κλάμα έριξε ,δε λέγεται . Το τι χαρά νιώσαμε οι άλλοι δε περιγράφεται. Παιδικές κακίες βλέπετε.

Η ΠΑΙΔΕΙΑ

                                                               

Οι διάφοροι κατακτητές ,που πέρασαν από τη Ρόδο ,παραμέλησαν την παιδεία ή δεν ενδιαφέρθηκαν . Οι Ιππότες δεν φρόντισαν την εκπαίδευση ,γιατί ήταν απασχολημένοι στην κατασκευή οχυρωματικών έργων.

Επί Τουρκοκρατίας δεν υπάρχουν στοιχεία για την εκπαίδευση. Γεγονός είναι , απ΄ ότι έλεγαν οι παλιοί Μεσαναγρενοί . τα γράμματα εδιδάσκονταν από τους παπάδες και μοναχούς και περισσότερο τα παιδιά εμάθαιναν τα σχετικά με την εκκλησία , Απόστολο, Πιστεύω, Πάτερ ημών ,ψαλμούς, πράγματα που συνεχίστηκαν και σε μας στα παιδικά μας χρόνια.

Πρώτος ο μητροπολίτης Γερμανός ( 1876- 1888 ) ίδρυσε σχολεία στα χωριά. Κτήρια δεν υπήρχαν και χρησιμοποιήθηκαν σπίτια , εκκλησιές και μοναστήρια. Χρησιμοποιούσαν την « αλληλοδιδακτική μέθοδο » , δηλαδή οι μεγαλύτεροι μαθητές δίδασκαν και βοηθούσαν τους μικρότερους στη Γραφή και Ανάγνωση. Υπήρχαν ποινές ,για τους μαθητές , ανάλογα με τα παραπτώματα. Το ξύλο ήταν ένα είδος τιμωρίας.

¨Όλα τα παιδιά δε φοιτούσαν στο σχολείο και ιδίως τα κορίτσια. Κάθε μαθητής έφερνε στο σχολείο ξύλα , ψωμί για τον δάσκαλο και διάφορα άλλα πράγματα.

Οι δάσκαλοι διορίζονταν από την Κοινότητα , για ορισμένο χρονικό διάστημα. Στο τέλος της σχολικής χρονιάς οι μαθητές εξετάζονταν από Επιτροπή της Κοινότητας και της Εκκλησίας , για να δουν αν οι μαθητές κατείχαν την ύλη. Το έτος 1908-1909 αναφέρονται τα αποτελέσματα της εξετάσεις των μαθητών . Για τον Μεσαναγρό αναφέρεται « Αποτελέσματα ευάρεστα » .

Οι δάσκαλοι έχαιραν εκτίμησης από τους χωριανούς , συμμετείχαν στην κοινωνική ζωή , είχαν πρωτεύοντα ρόλο στο « γίγνεσθαι του χωριού» και σύντασσαν τα προικοσύμφωνα και όλα τα έγγραφα της εποχής.

Τα σχολεία λειτουργούσαν πρωί και απόγευμα και τα παιδιά πήγαιναν στο σχολείο ακούοντας το χτύπημα της καμπάνας τρεις φορές (σχο-λεί-ο). Το 1926 εισάγεται στα σχολεία η ιταλική γλώσσα . Το 1936 ο Ντεβέκι έκλεισε όλα τα σχολεία και αυτά που λειτούργησαν τα παιδιά έπρεπε να μιλούν την Ιταλική. ¨Οσοι δάσκαλοι δεν αποδέχτηκαν αυτόν τον θεσμό ,απολύονταν.

Φορέας αντίδρασης ,κατά των ιταλών η Εκκλησία . Ίδρυσε τα κατηχητικά σχολεία , τα οποία λειτούργησαν ως «Κρυφά Σχολειά». Οι μαθητές διδάσκονταν κρυφά την Ελληνική και έτσι η γλώσσα μας κρατήθηκε ζωντανή.

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕΣΑΝΑΓΡΟΥ-ΙΣΤΟΡΙΑ

 

 

 

 

                                                     

                                                ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

 

 

                                                     Ιστορία του Σχολείου Μεσαναγρού

 

Πότε ακριβώς ιδρύθηκε  το σχολείο δεν μας είναι γνωστό. Οπωσδήποτε .όμως λειτουργούσε επί Τουρκοκρατίας και  Ιταλοκρατίας.  Στοιχεία της λειτουργίας του Σχολείου υπό την επωνυμία « Δημοτική Σχολή  Μεσαναγρού» υπάρχουν από το Σχολικό έτος 1916-1917.

   Κατά το σχολικό τούτο έτος, η Σχολή λειτούργησε με 5 τάξεις, 40 μαθητές και 2 δασκάλους τους κ. Αν. Σ.  Χατζηπαρασκευά  και Ν. Ζωγράφο.  Το σχολικό έτος έληξε την 5^ην  Μαϊου  1917. Η λήξη των μαθημάτων ορίζετο αναλόγως των γεωργικών εργασιών από το Κοινοτικό Συμβούλιο ,το οποίο είχε και τη φροντίδα της αμοιβής του διδακτικού προσωπικού.

  Κατά το σχολικό έτος 1917-1918 η Σχολή λειτούργησε με 6 τάξεις37 μαθητές και με την επωνυμία « Αστική Σχολή  Μεσαναγρού». Η ημερομηνία λήξεως των μαθημάτων ο αριθμός καθώς και τα ονόματα των δασκάλων δεν είναι γνωστά.

 

   Το έτος 1918-1919 λειτούργησε με 34 μαθητές και με 2 δασκάλους τους κ.   Φ. Παπαζαχαρίου , Διευθυντή και Ιωάννη  Μπίλλη , δάσκαλο ,ο οποίος καταγόταν από το χωριό.

 

  Το 1919-1920 λειτούργησε με σύνολο μαθητών 37 ,με Διευθυντή τον κ. Ιωάννη Ηρακλείδη και δασκάλους τον κ. Ιωάννη Μπίλλη και δασκάλα την κ. Δωροθέα Σεβαστιάδου και Καλλιόπη Πιννή.

 

Το Σχολείο συνέχισε να λειτουργεί κανονικά έως το έτος 1936-1937 με Διευθυντή τον κ. Ιωάννη Μπίλλη και δάσκαλο τον κ. Γεώργιο Τσάππο.

 

  Από το σχολικό έτος 1943-1944 το σχολείο λειτούργησε ως Κατηχητικό με 43 μαθητές και δασκάλους τους κ. Ιωάννη Μπίλλη και Αρχιμανδρίτη Ευγένιο.Ως κατηχητικό λειτούργησε και το σχολικό έτος  1944-1945  με  47 μαθητές και Διευθυντή τον κ. Ιωάννη Μπίλλη..

 

    Κατά το σχολικό έτος 1946-1947 έγιναν προσπάθειες  για την ανέγερση καινούριου κτιρίου ,αφού βρέθηκε το οικόπεδο και διενεργήθηκε έρανος  μεταξύ των κατοίκων του χωριού. ΄Ετσι  κτίστηκε το σημερινό κτίριο, που υπάρχει μέχρι σήμερα .

Το σχολείο κτίστηκε το έτος 1947 με δαπάνες της ΟΥΝΡΑΣ.

 

 Δωρητές και Ευεργέτες του Σχολείου είναι.

1)      Οι Μεσαναγρενοί  που βρίσκονταν στη Βαλτιμόρη

2)      Ο κ. Κυριάκος  Πιλληρής  ομογενής στη Βαλτιμόρη

3)      Η Εκκλησιαστική Επιτροπή

4)      Η Κοινότητα  Μεσαναγρού

 

      Δυστυχώς ,όπως συμβαίνει και στα άλλα χωριά της Νότιας Ρόδου το Σχολείο έκλεισε λόγω  του Δημογραφικού προβλήματος  και τώρα λειτουργεί ένα Δημοτικό Σχολείο στην Πρωτεύουσα του Δήμου ,στο Γεννάδι.

 ΄Ολο αυτό το χρονικό διάστημα το Σχολείο λειτουργούσε με έξοδα των κατοίκων της Εκκλησίας και της Κοινότητας. Οι δάσκαλοι εδιορίζοντο και επληρώνοντο  από την Κοινότητα  .Η Κοινότητα  εκανόνιζε  ακόμη πότε θα ανοίξει το σχολείο και πότε θα κλείσει.

  

"ΟΙ ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ"

 

                                                                         

Σαν αύριο πολλά χρόνια πίσω, ήταν η τελευταία μέρα της σχολικής χρονιάς. ΄Ηταν η μέρα που όλο το χωριό θα παρακολουθούσε τις γυμναστικές επιδείξεις και τους αγώνες .  Μέρες πριν όλα και όλοι ήμαστε σε ετοιμότητα. Ακόμα και τους γονείς μας παροτρύναμε να έρθουν για να πάρουν μέρος. Πατέρα να έρθεις ,γιατί οι άλλοι θα φέρουν τους « δυνατούς τους» ,για να μας νικήσουν .΄Ολο το χωριό βρισκόταν επί ποδός πολέμου. Χαρά σε όποια ομάδα κέρδιζε. Κάναμε και μόνοι μας προπονήσεις κατά ομάδες, για να βγούμε πρώτοι. Πώς την περιμέναμε αυτήν την ημέρα δε λέγεται. Το τελευταίο αγώνισμα « ο πότσος» ,ήταν το πιο εντυπωσιακό και  το πιο δύσκολο. ΄Επαιρναν μέρος και οι μεγάλοι. Ο δάσκαλος μας χώριζε σε δυο ομάδες  . Υπήρχε ένα σχοινί  ,στη μέση του έβαζε το πόδι ο δάσκαλος  και οι ομάδες το τραβούσαν αντίθετα  .΄Οποια ομάδα παράσερνε την άλλη ,κέρδιζε. Ο αγώνας είχε άγρια ομορφιά ,γιατί συμμετείχαν και οι γονείς. Κάθε γονιός πήγαινε με την ομάδα του παιδιού του  ,άνδρες και γυναίκες.  Και ξέρετε ,όπου ανακατεύονται οι μεγάλοι υπάρχουν και παρεξηγήσεις. Δεν πιάσαμε καλά, ξεκινήσατε πιο γρήγορα και ένα σωρό δικαιολογίες  προέβαλλαν  οι χαμένοι.

          Ο αγώνας άρχιζε. Ο δάσκαλος σφύριζε, οι ομάδες έπαιρναν  θέσεις  και όλοι περίμεναν το σύνθημα. Ο δάσκαλος στη μέση του σχοινιού ,βάζοντας το πόδι του πάνω ,σφύριζε και φώναζε έτοιμοι. Τότε άρχιζε ο αγώνας .Το τι τραβούσαμε εμείς οι μικροί δε λέγεται. Μας έσπρωχναν, μας ποδοπατούσαν και η χειρότερη στιγμή  ήταν όταν η πιο αδύνατη ομάδα κουρασμένη ,άφηνε το σχοινί . Απότομα  οι νικητές  έπεφταν φαρδιοί πλατιοί ,αφού δεν υπήρχε αντίσταση. Σε έναν τέτοιο αγώνα και ενώ ο δάσκαλος είχε το πόδι πάνω στο σχοινί  και πριν δώσει το σύνθημα ,η μια ομάδα τράβηξε απότομα  και ο δάσκαλος βρέθηκε κάτω .Θυμάμαι ότι ο αγώνας διακόπηκε ,γιατί ο διαιτητής δεν μπορούσε να συνεχίσει. ΄Ισως ήταν ο πρώτος αθλητικός αγώνας που είχε άδοξο τέλος…

        

 

"ΟΙ ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΕΚΔΡΟΜΕΣ"

                                                               

                                              Οι  σχολικές εκδρομές

Τα σχολεία τότε  λειτουργούσαν πρωί και απόγευμα. Από τις 8.00πμ. έως τις 12.00καιαπό τις 3.00 το απόγευμα έως τις 5.00. Κάθε Τετάρτη απόγευμα δε γινόταν μάθημα . Πηγαίναμε περίπατο. Ο δάσκαλος επέλεγε την περιοχή και με τα πόδια πηγαίναμε εκεί να παίξουμε και να δούμε διάφορα πράγματα. Οι πιο κοντινές περιοχές ήταν το Πευκάκι ,στου ΄Εμπολου και στα Πάνω δέντρα .

   Χτυπούσε το κουδούνι στις 3.00 ,μπαίναμε γραμμές  και τραγουδώντας διάφορα τραγούδια  φτάναμε στο προκαθορισμένο σημείο. Εκεί 2 ολόκληρες ώρες παίζαμε ,τρέχαμε και διασκεδάζαμε. Ποδόσφαιρο ,κυνηγητό ,πόλεμο ,κυλίστρες  και διάφορα άλλα παιχνίδια ανάλογα την εποχή. Πολλές φορές παίρναμε μαζί μας λίγο φαγητό, τυρί ,ψωμί και νερό. Πόσα παντελόνια δε σχίσαμε παίζοντας κυλίστρες σε κατηφορικά μέρη… Ποδόσφαιρο παίζαμε καταμεσής του δρόμου  ή σε κάποιο χωράφι που έμοιαζε με γήπεδο. Κατά τις 5 κατακουρασμένοι γυρίζαμε στο χωριό ,τραγουδώντας με όση δύναμη μας είχε απομείνει. Οι φωνές μας ξυπνούσαν το χωριό  . Στο τέλος του χρόνου πηγαίναμε εκδρομή στην πόλη της Ρόδου. Θυμάμαι την πρώτη εκδρομή με τη ανυπομονησία την περιμέναμε. Όταν μας το ανακοίνωσε ο δάσκαλος  ότι θα πάμε στη Ρόδο εκδρομή , μέρες ολόκληρες κάναμε όνειρα . Ιούνιος θα ήτανε ,όταν πήγαμε εκδρομή. Μη φανταστείτε ότι πήγαμε με κανένα πούλμαν … Υπήρχε ένα φορτηγό που έκανε μεταφορές  στο χωριό. Μπήκαμε λοιπόν όλα τα παιδιά στην καρότσα  που είχαν βάλει σκάμνες και ξεκινήσαμε. – Δε θα σηκώνεται κανένας  στη διαδρομή  και θα είστε φρόνιμοι ,τα λόγια του δασκάλου.

      Το περισσότερο κομμάτι του δρόμου ήταν χωματόδρομος. Φανταστείτε τι σκόνη φάγαμε ,αν τύχαινε  μπροστά μας να υπήρχε κάποιο άλλο αυτοκίνητο. Αυτό όμως δε μας πτοούσε ,μπροστά  στα όνειρά μας να γνωρίσουμε την πόλη. Περάσαμε όλα τα χωριά  και ο δάσκαλος μας ενημέρωνε κάθε τόσο.

    Όταν φτάσαμε στην πόλη της Ρόδου μείναμε με ανοιχτό το στόμα . Σπίτια σπίτια, αυτοκίνητα και πολλοί άνθρωποι. Πήγαμε στο Μαντράκι ,στο Ενυδρείο ,στην παλιά πόλη  και στο αρχαίο στάδιο. Καθίσαμε πίσω από τη Νομαρχία στα παγκάκια ,ανοίξαμε τα σακουλάκια μας και φάγαμε ότι είχαμε . Μπροστά μας ανοιγόταν η απέραντη θάλασσα  και τα πλοία που έτυχε να ταξιδεύουν την ώρα εκείνη.

      ΄Ηταν η πρώτη μας εμπειρία ,η πρώτη μας μεγάλη εκδρομή. Την απολαύσαμε ,τη χαρήκαμε και για μέρες μετά στο χωριό διηγούμασταν στους άλλους τι είδαμε και που πήγαμε .