"ΟΙ ΜΠΑΜΙΕΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΠΙΖΗΜΟΛΑ"

                                                                 

 " Ο ΜΙχάλης Πιζήμολας καμαρώνει με το δημιούργημά του"

 " Μάρτυρας ο Σαμ"

" ΜΙχάλης και Σαμ ποζάρουν με το φαινόμενο........"

                                          ΟΙ ΜΠΑΜΙΕΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΠΙΖΗΜΟΛΑ

   Ο Κάμπος του Μεσαναγρού είναι ευλογημένη περιοχή. Είναι ο σιτοβολώνας του χωριού. Ό,τι και να φυτέψεις θα φυτρώσει και θα αποδώσει πολλαπλάσια. Επειδή η περιοχή ποτίζεται από το φράγμα Απολακκιάς , τα πάντα μπορείς να φυτέψεις. Εδώ βγαίνουν τα περίφημα καρπούζια Μεσαναγρού ,το σησάμι ,τα κηπευτικά, τα σιτηρά . Τα πρώτα καρπούζια ζύγιζαν πάνω από είκοσι κιλά ,οι δε σησαμιές δεν μπορούσαν να βγουν ,γιατί ήταν πολύ ψηλές.

     ¨Ένα από τα περασμένα Σαββατοκύριακα , ο Μιχάλης Πιζήμολας μου φώναξε να μου δείξει κάτι . Το είχε στημένο στην πλατεία ,ακουμπισμένο σε ένα σπίτι. Το ύψος του ξεπερνούσε το σπίτι.

-         Τι είναι δάσκαλε …με ρωτάει. Το κοίταξα καλά καλά , είχαν πέσει τα φύλλα του και έμενε μόνο ο  βλαστός του.

-         Είναι κάποιο φυτό του είπα. Πλησίασα περισσότερο και τότε είδα καρπούς  απάνω του. ΄΄Ηταν πραγματικά μια μπάμια ,μα τι μπάμια ….θεόρατη. Την ξαπλώσαμε κάτω και τη μετρήσαμε . 4,50 μέτρα ήταν το ύψος της.

   Χαριτολογώντας ο Μιχάλης μου είπε ,ότι έβαζε σκάλα για να κόψει τις μπάμιες. Χαμογελάσαμε μαζί με τον  Σαμ τον Καφετζή ,αλλά η πραγματικότητα  ήταν αυτή. ΄Ακου !!!!!4,50 μέτρα.

        Αυτή η περιοχή ,ο Κάμπος μας ,που οι κάτοικοι έχουν πληρώσει ,για να εξαγοράσουν τα κτήματα που καλλιεργούν εδώ και 100 χρόνια  , δεν μας έχει αποδοθεί από το ανάλγητο Κράτος  και από γραφειοκράτες υπαλλήλους που το εκπροσωπούν , για κάποιες μικρολεπτομέρειες.

                                       

"Γνωριμία με τη χλωρίδα της Ν.Ρόδου-Αλθαία ή Μολόχα"

Η Μολόχα είναι ένα μονοετές ,έως πολυετές φυτό, γνωστό σε όλους μας ως Αμάλοχος ,Νερομολόχα. Το επιστημονικό όνομα αυτού του φυτού είναι ALTHA- OFFICINALIS. Η λέξη Αλθαία ετυμολογείται από το ρήμα Αλθαίνω και ΄Αλθεξις ,που σημαίνει θεραπεία. Το φυτό αυτό φτάνει τα 2 μέτρα ύψος.
Ο Ιπποκράτης , ο Διοσκουρίδης ,ο Γαληνός , χρησιμοποιούσαν την Αλθαία σαν φάρμακο για τη φαρυγγίτιδα ,τη λαρυγγίτιδα , για τις πέτρες στα νεφρά. Ακόμη για το βήχα , για τη στηθάγχη ,τη δυσκοιλιότητα , για τους μώλωπες καθώς και γι ατην τριχόπτωση,
Η Ομοιοπαθητική , χρησιμοποιεί τις ρίζες του φυτού ,αποφλυωμένες ξερές, σαν παστίλιες για τις άφθες και την οδοντοφυεία. Η Μολόχα περιέχει άμυλο ,πικτίνη και άλλες ουσίες ευεργετικές και θεωρείται ένα από τα ακριβότερα χορταρικά στην Ευρώπη.
Τα άνθη της Μολόχας ,τα κόβουμε Ιούλιο- Αύγουστο ,τα βάζουμε σε ένα βάζο και τα πίνουμε το Χειμώνα. Πατρίδα του είναι η Κίνα.


Δημοσθένης Θωμάς

"Γνωριμία με τη χλωρίδα της Ν. Ρόδου-Ο Βασιλικός"

Ο Βασιλικός είναι το χιλιοτραγουδισμένο φυτό. Ανήκει στην οικογένεια ¨χειλανθή». Είναι κοσμητικό ,ευώδες φυτό με 60 είδη ,πλατύφυλλος, σγουρός.
Η επιστημονική του ονομασία είναι « OKIMUM” . Μονοετές έως τριετές δημοφιλές αρτυματικό ,ευδοκιμεί σε όλο τον κόσμο και είναι από τα πρώτα λουλούδια που το άρωμά του μπαίνει στο ΄Αγιο Μύρο.
Διεγείρει την έκκριση γάλακτος στις θηλάζουσες μητέρες ,καταπολεμά την νευρική αϋπνία , κάνει καλό στον πόνο αυτιών , στη δυσπεψία ,θεραπεύει και περιέχει αιθέρια έλαια.
Νοστιμίζει μακαρονάδες , τα ψάρια , τις σαλάτες . Πρέπει όμως η χρήση του να γίνεται με προσοχή , ένα κλωναράκι είναι αρκετό. Σε μεγάλες δόσεις μπορεί να επιφέρει ζαλάδες.
Η Χριστιανική λατρεία τίμησε το ωραίο αυτό φυτό και στον Αγιασμό ο παπάς ραίνει τα σπίτια με βασιλικό , επειδή σύμφωνα με την παράδοση η Αγία Ελένη οδηγήθηκε στην εύρεση του Τίμιου Σταυρού από βασιλικό που είχε φυτρώσει στο σημείο εκείνο.

Δημοσθένης Θωμάς

"Γνωριμία με τη χλωρίδα της Ν. Ρόδου-Η Βατομουριά"

Η Βατομουριά , βάτος όπως τη λέμε , έχει και άλλα ονόματα .Ρούμπος, Ρούθος, Βατσινιά, Μορατζίδα κ.α. Η επιστημονική ονομασία του φυτού είναι. RUBUS- HUTICOSUS . Ανήκει στα ροδανθή ,είναι φυτό ακανθώδες ,αλλά φαρμακευτικό. Το αναφέρει ο Θεόφραστος ,ο Διοσκουρίδης. Είναι γνωστό από περιγραφές βοτανολόγων.
Τα τρυφερά φύλλα ,τα βλαστάρια , τα λουλούδια ,οι ρίζες και οι καρποί του χρησιμοποιούνται στη φαρμακευτική και στη ζαχαροπλαστική. Από τα βατόμουρα παρασκευάζεται το « Φραμπουάζ», γνωστό ποτό για τα παγωτά και τις μαρμελάδες.
Πίνεται σαν αφέψημα και βοηθά στις αρθρίτιδες ,στους ρευματισμούς, στα νεφρά για τις πέτρες ,στο στομάχι και την αναιμία. Επίσης ως διάλυμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση της ουλίτιδας ,του πονόδοντου ,της φαρυγγίτιδας και του πονόλαιμου.
Ένα ποτήρι ζεστό τσάι από τα φύλλα και τα λουλούδια του φυτού αυτού μπορεί να προλάβει το σακχαρώδη διαβήτη . Χρειάζεται όμως μεγάλη προσοχή στη χρήση του.( Σουρώνουμε το εκχύλισμα δύο φορές για τις αγκάθες ).

"Γνωριμία με τη Χλωρίδα της Ν. Ρόδου-Το καρπούζι"

Είναι μονοετές φυτό των παραμεσογείων περιοχών και ανήκει στα συκοειδή –κολοκυνθοειδή. Το επιστημονικό του όνομα είναι CITRULLUS VURGARIS . Στα Ελληνικά λέγεται « Υδροπέπων» από τη λέξη ύδωρ και το ρήμα πέπομαι ,που σημαίνει ωριμάζω.
Το λέμε και «πατίχα» , μποστάνι, λέξεις αραβικές . Πατρίδα του η γηραιά Περσία. Οι καρποί του όταν ωριμάσουν είναι δροσιστικοί ,εύγεστοι ,ωφέλιμοι ,θεραπευτικοί. Περιέχουν κάλλιο ,καροτίνη, φώσφορο, βιταμίνη Α. Οι ίνες του προλαβαίνουν τον καρκίνο του εντέρου ,θεραπεύουν τους ρευματισμούς ,τον προστάτη . Γνωστό στους Αιγυπτίους και Πέρσες χιλιάδες χρόνια , είναι φρούτο του φτωχού λαού , του διψασμένου.
Αναφέρεται σε πολλά παραμύθια της ανατολής. Το καρπούζι δεν είναι μόνο φρούτο ,είναι και σπουδαίο βότανο. Από τη φλούδα του παρασκευάζεται γλυκό ,από το ζουμί του γίνεται χυμός. Στο εμπόριο από τα κουκούτσια του γίνονται μικρές πίτες για παιδιά που έχουν ενοχλήσεις στην κοιλιά από τους ΄Ελμινθους και τις Ακαρίδες ,βλαβερά παράσιτα του οργανισμού.
Στα δικά μας μέρη , το καρπούζι τα τελευταία χρόνια καλλιεργείται με επιτυχία .Στην Απολακκιά κάθε χρόνο γίνεται η « Γιορτή του καρπουζιού» ,που προσελκύει πολλούς ξένους.

Δημοσθένης Θωμάς

" Γνωριμία με τη χλωρίδα του Τόπου μας-Ο Νάρθηκας"

Ο Νάρθηκας

Πρόκειται για ένα υπέροχο φυτό βότανο το οποίο φύεται Γενάρη ,ανθεί Απρίλη και ξηραίνεται τον Ιούνιο. Το επιστημονικό του όνομα είναι NARTHEX-FERULA ,κοινώς Νάρθηκας ο καλαμωτός. Το φυτό αυτό ανήκει στα Σκιανθή και ευδοκιμεί σε υψόμετρο άνω των 200 μ. ,φτάνει δε σε ύψος 2 μ..Ο κορμός του ξυλώδης ,κοίλος με εντεριώνη ,λευκή ,σπογγώδη.
Η ψίχα αυτού του φυτού , όταν καίγεται, είναι μεν σταθερή αλλά βραδεία γι αυτό και χρησιμοποιείται στους αναπτήρες αντί ΙΣΚΑΣ. Για τους λόγους που αναφέραμε ανωτέρω οι αρχαίοι μας πρόγονοι ,έπλασαν το μύθο που ήθελε τον Προμηθέα να κλέβει το Νάρθηκα. Στην συμπυκνωμένη αυτή αλήθεια του μύθου μαντεύει κανείς, την αξία του φυτού.
Εδώ και χιλιάδες χρόνια με τον κορμό του Νάρθηκα ,έδεναν τα σπασμένα άκρα των ανθρώπων και των ζώων. Το δε λεγόμενο ΚΑΛΑΜΩΝΑ λεγόταν Νάρθηκας. Το κοίλωμα του κορμού είναι ιδεώδες και αυτό το γνώριζαν οι πρακτικοί γιατροί.
Επίσης από το στέλεχος του φυτού , έφτιαχναν πλεκτά σκαμνάκια και κασετίνες .Στη Διονυσιακή λατρεία ήταν έμβλημα ,οι δε παιδαγωγοί ,φιλόσοφοι και ρήτορες έφεραν βακτηρίαν , ράβδο από Νάρθηκα και ελέγοντο ναρθηκοφόροι. Ουδείς κοινός θνητός έφερε παρόμοια βακτήρια.
Η Χριστιανική αρχιτεκτονική τίμησε το Νάρθηκα δεόντως ,δίνοντας το όνομά του σε ένα μεγάλο χώρο του ναού, το Νάρθηκα. Αν κανείς θελήσει να ερμηνεύσει τα λόγια στη σταύρωση του Χριστού , θα αντιληφθεί το δεξί χέρι του Χριστού να κρατά « κάλαμον» ,δηλαδή Νάρθηκα. Το φυτό είναι υπό προστασία γι αυτό καλό θα είναι να μην κόβεται παρ΄εκτός άμεσης ανάγκης.

Θωμάς Δημοσθένης

"Γνωριμία με τη Χλωρίδα της Ν. Ρόδου-Η Παιωνία"

Θα αρχίσω σήμερα με ένα ρητό των προγόνων μας. « Αρχή Σοφίας ,ονομάτων επίσκεψις». Αν τώρα τα ονόματα αυτά αφορούν τα βότανα , η αξία είναι διπλή. Θα περιγράψουμε ένα ευεργετικό ακριβό βότανο την Παιωνία ,τη Ροδιακή. Επιστημονικό όνομα PACONIA RHODIAN. Αναμφισβήτητα είναι το Ρόδον της Ρόδου. Στα μέρη μας λέγεται ΠΑΓΟΝΑ ΜΑΚΟΣ ΦΟΥΣΚΑ. Από πολλές πηγές έχουμε πληροφορίες ,ότι παλιά έκαναν εξαγωγή του φυτού αυτού στην Αίγυπτο ,το οποίο μετά από κατάλληλη επεξεργασία επέστρεφε σαν αφέψημα στον τόπο μας με καταπληκτικές ιδιότητες ,σαν αντισπασμωδικό κατάλληλο στις νευρασθένειες.
Στην περιοχή μας φύεται εύκολα με βολβούς . Υπάρχει βέβαια σε άγρια κατάσταση και όταν βλέπει κανείς τα άνθη να κυματίζουν με τα ωραία του χρώματα αισθάνεται να είναι καλά.
Η εκτίμησή μου είναι ότι αυτά τα λουλούδια καλλιεργήθηκαν σκόπιμα σε μέρη που υπήρχαν αρχαία ιερά τα οποία ήταν κέντρα για θεραπεία και τα έλεγαν « ΠΑΙΩΝΙΑΙ».
Ένα από αυτά ,γνωστό σε πολλούς , ήταν στον Άγιο Φιλήμονα Αρνίθας. Εικάζεται ότι τα ιερά αυτά σε συνεργασία με τα αντίστοιχα της Αιγύπτου θεράπευαν αρκετούς ασθενείς. Στον ΄Αγιο Φιλήμονα σε συνδυασμό με την πίστη και το αφέψημα της Παιωνίας ,γινόταν καλά ο ασθενής.
Η λέξη Παιωνία έχει τη ρίζα της στο θεό Παιάν ή Παιών ,συνώνυμο του Δία. Αργότερα ο Παιών ταυτίστηκε με τον Ασκληπιό ,θεραπευτή των νόσων που λατρευόταν αποκλειστικά στη Ρόδο. Στα ορφικά ,ο Απολλώνιος ο Ρόδιος , ο Ησύχιος ο Αλεξανδρινός ,ο Γαληνός ,ο Θεόφραστος, κ.α ,αναφέρουν την Παιωνία τη Ροδιακή.
Οι ιππότες της Ρόδου και οι Ιταλοί εκτιμούσαν αυτό το ωραίο λουλούδι . Τελειώνοντας θέλω να γνωρίζουμε ότι δεν πρέπει να ξεριζώνουμε το φυτό .

Δημοσθένης Θωμάς

"Γνωριμία με τη χλωρίδα της Ν.Ρόδου-Η Συκιά "

Η Συκιά θεωρείται ιερό δέντρο. ΄Αλλα ονόματα του δέντρου .Συκή η Καρική, Ορνιά, Ρινιός. Επιστημονική ονομασία είναι.FICUS KOMMUNIS F CARICA.
Αναφέρεται στη Βίβλο σαν σύμβολο του Παραδείσου.
Για τα σύκα έγινε εκστρατεία από τους Πέρσες στην Κύμη Εύβοιας . Συκοφάντες έλεγαν οι Αθηναίοι αυτούς που πρόδιδαν τους Αθηναίους που εξήγαγαν κρυφά τα σύκα. Τα τελευταία χρόνια η Συκιά όλο και λιγοστεύει. Το δέντρο αυτό ,από τα φύλλα του έως τη ρίζα του και περισσότερο οι καρποί του είναι ωφέλιμο. Περιέχει βιταμίνες Α και C ,Κάλλιο ,Ασβέστιο, Φώσφορο, Μαγνήσιο ,Σίδηρο ,Χλώριο και ΄Αζωτο.
Τα σύκα είναι φρούτο που διεγείρουν το πεπτικό σύστημα , κάνουν καλό στα νεφρά ,στην αρθρίτιδα ,στο συκώτι. Είναι εύγεστο ,δυναμωτικό ,καθαρτικό και τρώγεται φρέσκο και αποξηραμένο. Τα φύλλα του καταπολεμούν το άσθμα ,τη διάρροια ,τα αποστήματα και τα οιδήματα.
Από τα σύκα παράγεται κρασί. Η συκιά ευδοκιμεί σε όλη την Ευρώπη και είναι περιζήτητη.

Δημοσθένης Θωμάς

" Η Τσουκνίδα"

Συνεχίζοντας τα της χλωρίδας του τόπου μας, θα επικαλεστώ την παρατήρηση των Κινέζων σύμφωνα με την οποία , « ότι φύεται , τρώγεται ,πίνεται ή και τα δύο».Θα περιγράψω σήμερα τη τσουκνίδα ,που όλοι ξέρουμε αλλά περιφρονούμε το χόρτο αυτό ,επειδή φέρνει φαγούρα.
Το επιστημονικό όνομα του φυτού αυτού είναι, « URTICA –URENS” . Η ελληνική ονομασία είναι « Κνίδη- Ακάλυφη» ,κοινώς τσουκνίδα. Περιέχει μυρμηκικό οξύ, τανίνη, πυρίτιο, χλωροφύλλη, προβιταμίνη ,ασβέστιο, μαγγάνιο.
Είναι ευεργετικό σαν αφέψημα και τονώνει το συκώτι ,για τις πέτρες και τα νεφρά, για το έλκος ,για τους ρευματισμούς και για τις οσφυαλγίες. Αυξάνει το μητρικό γάλα. Ο Διοσκουρίδης και ο Πλίνιος ,αναφέρουν τις ιδιότητες του φυτού αυτού.
Σαν χόρτο ,χλωρό-τρυφερό ,ανακατεύεται με σπανάκι και σέσκλο για χορτόπιτες ,σαν αφέψημα πίνεται άφοβα , διότι με το βράσιμο φεύγει η φαγούρα που έχει. Από τις ρίζες του φυτού ,στην Κίνα φτιάχνουν σχοινιά.
Το φυτό ,σαν βότανο προλαμβάνει την τριχόπτωση και αυξάνει τη σεξουαλική ικανότητα ,ιδίως στη γυναίκα( κατά τον Μπαζαίο).

ΘΩΜΑΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ

" Γλυκάνισο "

Σήμερα θα μιλήσουμε για το Γλυκάνισο. Είναι φυτό ετήσιο, αρτυματικό, με ωραία άνθη και φτάνει σε ύψος μέχρι 2μ. Ανήκει στα Σκιαδοφόρα και στα μέρη μας το συναντάμε συχνά κοντά στα ποτάμια. Το επιστημονικό του όνομα είναι PIMBIVELLA ANISUM , κοινώς γλυκανθάκι ,φινόκιο ,άνιθο. Οι πληροφορίες μας λένε ότι το έφεραν οι Ιταλοί για να αρωματίζουν το ούζο.
Το Γλυκάνισο, το γνώριζαν οι Ρωμαίοι ου έφτιαχναν από τα φύλλα του πίτες. Στο Πλωμάρι της Μυτιλήνης το ούζο έχει βάση το Γλυκάνισο.
Το φυτό ανθίζει τον Απρίλη και ξηραίνεται στα τέλη του Οκτώβρη, Τα τρυφερά βλαστάρια και τα μικρά σποράκια είναι ευεργετικά ,βοηθάνε την πέψη , είναι γαλακτοφόρα ,κάνουν καλό στο βήχα και στο άσθμα και παράγουν αιθέριο έλαιο, χρήσιμο στην αρωματοποιία και στη ζαχαροπλαστική .
¨Όταν έχουμε 5 κιλά κρασί ,προσθέτουμε 50γρ. σπόρια και 500γρ, ζάχαρη ,οπότε έχουμε ένα λικέρ πολύ ευεργετικό.
Στη Γερμανία κυκλοφορεί σε όλη την αγορά, στην Ιταλία και στα μέρη μας γίνεται γαρνιτούρα στα ψάρια ,στα κρέατα, στο ρύζι ,στις σαλάτες . Με το βότανο αυτό χιλιάδες στομάχια ανακουφίζονται από τα φουσκώματα. Πρέπει όμως να προσέχει κανείς στη δόση ,όχι κάθε μέρα και όχι πάνω από ένα κουτάλι του γλυκού την ημέρα ,πριν κοιμηθούμε.
Επειδή το φυτό θεωρείται κοσμητικό ,δεν το ξεριζώνουμε.

Δημοσθένης Θωμάς

" Δεντρολίβανο "

Σ΄αυτό το φύλλο θα γνωρίσουμε το Δεντρολίβανο ,ελιξίριο της νεότητας ,από τα πιο γνωστά μυρωδικά, με απίστευτες θεραπευτικές και άλλες ιδιότητες.
Η επιστημονική του ονομασία είναι « ROSMARINUS OFFICINAUS” .Το συναντάμε και με άλλα ονόματα όπως λιβανόδεντρο, ροσμαρίνος, διοσμαρί.
Το Δεντρολίβανο είναι αυτοφυές φυτό και το συναντάμε σε πετρώδεις τόπους σχεδόν σε όλη την Ελλάδα , αλλά και σε λαχανόκηπους και ανθόκηπους. Ο θάμνος φτάνει μέχρι ένα μέτρο ύψος . Ανήκει στην οικογένεια των Χειλανθών και είναι αειθαλές ,φρυγανώδες θαμνίο, πολύκλαδο και πυκνόφυλλο. Τα άνθη του είναι μικρά κυανόλευκα και συγκεντρωμένα κατά μήκος του ακραίου τμήματος των βλαστών σε σπονδύλους ,στις μασχάλες των φύλλων. Ολόκληρο το φυτό και ειδικότερα τα φύλλα και τα γαλάζια άνθη ,περιέχουν άχρωμο ή κιτρινωπό λεπτόρευστο αιθέριο έλαιο ,με διαπεραστικό ευχάριστο άρωμα. Τα φύλλα του συλλέγονται την ΄Ανοιξη και η χρήση τους στη μαγειρική δίνει στο φαγητό εξαίρετο και ιδιαίτερο άρωμα. Στο εμπόριο κυκλοφορούν αποξηραμένα φύλλα και άνθη του Δεντρολίβανου , από τα οποία παρασκευάζονται αφεψήματα ,βάμμα και αιθέρια έλαια.
Το Δεντρολίβανο είναι σύμβολο φιλίας και ανάμνησης και με τις δραστικές ουσίες και τα αιθέρια έλαια που περιέχει ,δυναμώνει τη μνήμη και την όραση ,κάνει καλό στην υπερκόπωση και την υπόταση ,στις ημικρανίες και τους πονοκεφάλους. Επίσης μπορεί να φανεί χρήσιμο στη γρίπη ,τη βρογχίτιδα και το άσθμα.
Χρησιμοποιείται επίσης στη μαγειρική ως αρτυματικό στο ψάρι ,το κρέας και τις σαλάτες. Από το φυτό αυτό παράγεται λικέρ. Σε άλλες περιπτώσεις αρωματίζουμε με Δεντρολίβανο το λάδι και αρκετά ποτά .
Πρέπει να επισημάνουμε ότι οι εγκυμονόσες γυναίκες απαγορεύεται να το χρησιμοποιούν.
Δημοσθένης Θωμάς

Μήνυμα-¨Οσοι ΄θέλετε να προμηθευτείτε βότανα που φύονται στη Νότια Ρόδο ,μπορείτε να απευθύνεστε στον κ. Δημοσθένη Θωμά, στο χωριό Απολακκιά.

"Ο ΄Υσσωπος κοινώς Θρούμπι"

Ο ΄Υσσωπος κοινώς Θρούμπι

Ο Ϋσσωπος ,είναι ένα σπουδαίο βότανο της περιοχής μας και μάλιστα είναι πολύ εύκολο να το εντοπίσει κανείς. Η επιστημονική του ονομασία είναι « ΘΥΜΒΡΟΣ» ,θύμος των αρχαίων ,κοινώς Θρούμπι. Ανήκει στα χειλανθή . Είναι φυτό μονοετές, φρυγανώδες, μελιγόνο, αρτυματικό. Φύεται το Φεβρουάριο και ξηραίνεται τον Αύγουστο. Στα μέρη μας ευδοκιμεί εύκολα και το συναντάμε σε άγονες περιοχές.
Στην Ευρώπη που δεν υπάρχει θεωρείται από τα καλύτερα αρτυματικά βότανα. Στη Γερμανία λέγεται BONEN –kRAUT ,δηλαδή βότανο της φασολάδας .Στα τυριά ,στις σαλάτες , στα ψάρια, αλλά προπαντός στην πίτσα είναι απαραίτητο. .Από το φυτό παράγεται το ΘΥΜΕΛΑΙΟ ,αιθέριο ,αριστερόστροφο άρωμα με καμφορώδη γεύση ,χρήσιμο στη σαπωνοποιία και αρωματοποιία , για το πλύσιμο των δοντιών ,για τα αυτιά των παιδιών ,όταν πονάνε.
Είναι γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων και το αναφέρει ο Διοσκουρίδης. Η πιο γνωστή χρήση του αρώματος αυτού ,εγίνετο στους χώρους των κλιβάνων και στα λουτρά για απολύμανση. ΄Ενας ψαλμός του Δαυίδ λέει « Ραντιείς με Υσσώπω και καθαρισθήσομαι» .
Επειδή το φυτό είναι μελιγόνο ,θέλει σεβασμό όταν το κόβουμε. Μπορούμε να το φυτέψουμε και στις αυλές μας.

Δημοσθένης Θωμάς

" Γνωριμία με τη χλωρίδα της Ν.Ρόδου-Θυμάρι)

" Ο Δημοσθένης Θωμάς"

" Θυμάρι"

Από σήμερα ανοίγουμε ένα καινούριο κεφάλαιο στο blog μας .Το κεφάλαιο της Βοτανολογίας στη Νότια Ρόδο και βέβαια στο Μεσαναγρό. ΄Ενας καλός φίλος από τα παλιά , ο Δημοσθένης Θωμάς ,ασχολήθηκε με το θέμα αυτό και έχει μεγάλη πείρα. Θα είναι ο συνεργάτης μας στα θέματα Βοτανολογίας. Από σήμερα αρχίζουμε να δημοσιεύουμε την εργασία του και ξεχωριστά κάθε φυτό. Ευχαριστούμε το Δημοσθένη και ευχόμαστε να συνεχίσει ,γιατί μας θυμίζει τα παλιά και μαθαίνει στους νέους πράγματα που δεν έζησαν.
Το Θυμάρι
Θα περιγράψουμε σ΄αυτό το φύλλο , ένα πολύ γνωστό μας φυτό , το Θυμάρι. Είναι της οικογένειας των « χειλανθών » , φρυγανώδες ,αρτυματικό, αρωματικό ,μελιγόνο φυτό. Η επιστημονική του ονομασία είναι « THUMUS VULGARIS » ,κοινώς γαϊδαροθρούμπι.
Το Θυμάρι χρησιμοποιείται στη φαρμακευτική , στη μαγειρική και στη ζαχαροπλαστική . Περιέχει δραστικές ουσίες ( θυμόλη , κυμόλη, λιναλόλη) και είναι διεγερτικό . Καταπολεμά την κατάθλιψη αυξάνει την διαύγεια πνεύματος, σταματά την τριχόπτωση και χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση της της ψώρας ,των αρθριτικών ,των ρευματισμών ,του βήχα και πολλών άλλων παθήσεων.
Το φυτό αυτό είναι γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων . Οι Σκύθες έφτιαχναν είδος μπύρας που περιείχε λάδι από θυμάρι. Του θυμαρέλαιο είναι η βάση για πολλές εφαρμογές στην ιατρική ,την ομοιπαθητική και τη φαρμακευτική ,όμως σε καμιά περίπτωση δεν πίνεται. Το Θυμάρι χρησιμοποιείται στα ξερά σύκα, στις τσακιστές ελιές και στα ντολμαδάκια.
Το μέλι από θυμάρι είναι το καλύτερο.ι όλα όσα ζήσαμε στα παιδικά μας χρόνια ,αλλά και οι πιο νέοι θα γνωρίσουν τα φυτά της Νότιας Ρόδου και τη χρησιμότητά τους.
Εμείς θα σας αναφέρουμε λίγα πράγματα για το Δημοσθένη, γιατί η σεμνότητα που το διακρίνει , δε θέλει να αναφερόμαστε σε αυτόν και μάλιστα λέγοντας καλά λόγια.
Δημοσθένης Θωμάς
Γεννήθηκε στην Απολακκιά της Νότιας Ρόδου και εκεί τέλειωσε το Δημοτικό Σχολείο. Όπως όλοι οι νέοι έφυγε από το χωριό και ήρθε στην πόλη της Ρόδου ,για καλύτερες μέρες. Κατάφερε να γίνει Επιμελητής Ανωτάτης Σχολής καλών Τεχνών και από το 1971 έως το 1998 εργάστηκε στον Καλλιτεχνικό Σταθμό Ρόδου . Tα τελευταία χρόνια ασχολείται με τη Βοτανολογία της Νότιας Ρόδου και όχι μόνο γράφει , αλλά και συλλέγει φυτά ξεχασμένα από πολλούς.
Εμείς τον ευχαριστούμε για τη συνεργασία.