"Ιερά Μονή Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου"

Στη θέση Ασπροπηλιά ,1,5 χιλ. έξω από το χωριό βρίσκεται το μονόχωρο ,καμαροσκέπαστο μοναστηράκι της Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου. Δεξιά της εισόδου, μια μαρμάρινη εντοιχισμένη επιγραφή μαρτυρεί. « ΔΑΠΑΝΗ ΟΣΙΑΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΑΙ ΕΥΡΥΔΙΚΗΣ ΣΤΕΦΑΝΑΡΑ ΚΑΙ ΤΕΚΝΩΝ ΑΥΤΩΝ ΜΕΣΑΝΑΓΡΟΣ 31-8-1981.
Το μοναστηράκι που πλαισιώνεται από τσιμεντοστρωμένη αυλή και αυλότοιχο ,είναι καλοσυντηρημένο . Εντυπωσιακό είναι το κωδονοστάσιο που βρίσκεται στην είσοδο της αυλής. Το εσωτερικό του μοναστηριού είναι όλο ασβεστωμένο εκτός από την οροφή όπου υπάρχει τοιχογραφία του Παντοκράτορα . Το μοναστήρι λειτουργείται τακτικά στη χάη της Οσίας και περιστασιακά. Κάθε χρόνο γίνεται εσπερινός και θεία λειτουργία. Αρκετοί Μεσαναγρενοί και από την πόλη της Ρόδου πηγαίνουν να προσκυνήσουν και να ανάψουν ένα κεράκι . Μετά την εκκλησία οι πιστοί μοιράζουν κομμάτια από μήλα , μαζί με τους άρτους.
Αύριο που γιορτάζει είναι μια ευκαιρία οι Μεσαναγρενοί της Ρόδου να επισκεφθούν το χωριό και να προσευχηθούν στην Οσία Ειρήνη .

"Το μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής στο Μεσαναγρό.που γιορτάζει αύριο"

Στα Λουριά και σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από το χωριό ,στην κορυφή ενός υψώματος , βρίσκεται το μονόχωρο , καμαροσκέπαστο και ευρύχωρο μοναστηράκι της Αγίας Παρασκευής. Το μοναστηράκι είναι ασβεστωμένο εσωτερικά και εξωτερικά και πλαισιωμένο από κράσπεδο με μπετόν. Στην είσοδο του μια μαρμάρινη επιγραφή αναφέρει. « Ι. Ν. ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΘΕΝ ΔΑΠΑΝΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗ 1975».
Το τέμπλο του είναι κτιστό και φέρει τις συνήθεις εικόνες. Στους ασβεστωμένους τοίχους με το σταμπωτό , φυτικό διάκοσμο ,βρίσκονται αναρτημένα εικονίσματα και μια μεγάλη εικόνα της Αγίας Παρασκευής , αφιέρωμα της κτητόρισσας. Η κόγχη του ευρύχωρου ιερού είναι χρωματισμένη σε ανοιχτή απόχρωση του γαλάζιου. Το μοναστηράκι λειτουργείται τακτικά την ημέρα της Αγίας Παρασκευής . Φέτος λόγω έλλειψης Παπά ίσως μείνει αλειτούργητο. Όμως πιστεύω οι χωριανοί θα πάνε ,θα ανάψουν τα κεράκια ,θα θυμιάσουν και θα προσευχηθούν.

"Στις 29 Ιουλίου στον ΄Αγιο Θωμά Μεσαναγρού,με συντροφιά τον Κρητικό καλλιτέχνη Νίκο Ζωιδάκη ,ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μεσαναγρού σας περιμένει..."

Το όνομα του, γεννημένου και μεγαλωμένου, στα Χανιά Νίκου Ζωιδάκη είναι γνωστό στους φίλους της Κρητικής μουσικής από το 1978 όταν ξεκίνησε να ασχολείται με την λύρα ερασιτεχνικά (επαγγελματικά από το 1981). Από το 1985 μπαίνει στην δισκογραφία με το πρώτο του δίσκο ο οποίος γίνεται σε συνεργασία με τον Μιχάλη Τζουγανάκη και τον Παντελή Κρασανάκη με τίτλο «Τς΄ αγάπης το χαμπέρι» κι από εκεί κι έπειτα ως και σήμερα έχει στην διάθεση του πέντε προσωπικούς δίσκους και πάνω από είκοσι σε συνεργασία.
Το τελευταίο του CD, μια ζωντανή ηχογράφηση που έγινε σε περιοδεία στο Μόντρεαλ του Καναδά, ανταμείφθηκε με μεγάλη ανταπόκριση από τον κόσμο αλλά ταυτόχρονα και με εμπορική επιτυχία σε σημείο τέτοιο που …ούτε ο ίδιος μπορεί να το πιστέψει!
Στις 29 Ιουλίου ,ημέρα Παρασκευή ,στον ΄Αγιο Θωμά Μεσαναγρού , ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μεσαναγρού διοργανώνει Κρητική βραδιά με πρωταγωνιστή το μεγάλο Κρητικό καλλιτέχνη, Νίκο Ζωιδάκη. Σε ένα πανέμορφο τοπίο ,γνωστό στους Ροδίτες ,με το μοναστήρι του Αγίου Θωμά, τους υπέροχους καταρράκτες , τη φιλοξενία των Μεσαναγρενών ,ελάτε να περάσετε μια αξέχαστη βραδιά ,που θα σας μείνει αξέχαστη.
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μεσαναγρού σας περιμένει .

" Μιλάτε Μεσαναγρενά"

Ακούφιτος………………………… ανάκληντρο
Κούφα το…………………………….πήγαινε το πιο εκεί
Χερόλαϊ ……………………………..xερολαβή
Πέλι………………………………….λισγάρι
Πισκί…………………………………εργαλείο που ανοίγει σχίζες
Σαούλα………………………………σχοινί
Βαρνές……………………………… κατσίκα που έχει άσπρο –μαύρο μπροστά
Ζιγρότης……………………………. κατσίκα που έχει μαύρο-άσπρο χρώμα πίσω
Παρδάλης…………………………... κατσίκα που έχει τα χρώματα μαύρο –άσπρο
Βούλες –βούλες
Χελιός……………………………… μαύρος με γραμμές άσπρες στο κεφάλι
Σιεριστιά…………………………… εργαλείo για το τζάκι
Κατσουνάς………………………… ξύλο που στην άκρη του έχεi κατσούνι

"Δόκανα,παγίδες,σίδερα,σφεντόνες,πλάκες και τέλια,στην υπηρεσία των Παλιών Μεσαναγρενών,για τα προς το ζην"

Στα πολύ παλιά χρόνια ,όλα τα βουνά γύρω από το χωριό εκαλύπτοντο από δάση. Υπήρχαν αρκετές πηγές και πολύ κυνήγι. Ο κόσμος ήταν φτωχός και οι λαγοί και οι πέρδικες εκάλυπταν ένα μέρος των αναγκών τους.
΄Οπλα δεν υπήρχαν και έπρεπε να χρησιμοποιηθούν άλλοι τρόποι, για να συλληφθούν τα άγρια ζώα. Και τι δεν ανακάλυψε το ανθρώπινο μυαλό ,για να τα καταφέρει.
Οι μικροί χρησιμοποιούσαμε το πανάρχαιο όπλο τη σφεντόνα. Κόβαμε από λυγαριές ξύλα και φτιάχναμε το δίχαλο. Από λάστιχα αυτοκινήτων ,κόβαμε λεπτές ρίγες ,τις δέναμε πάνω στο δίχαλο από τη μια μεριά και πάνω σε ένα πετσί ,στο οποίο έμπαινε η πέτρα. Βρίσκαμε μικρές στρογγυλές πέτρες ,που τις βάζαμε στις τσέπες μας και πηγαίναμε στο κυνήγι για μικρά πουλάκια. ΄Επρεπε να είσαι καλός σημαδευτής ,για να τα καταφέρεις.
Οι μεγαλύτεροι χρησιμοποιούσαν τα τέλια για λαγούς και πέρδικες ,τα σίδερα(παγίδες) για λαγούς και τις πλάκες για τις πέρδικες.
Τα τέλια ,ήταν σύρματα που τα τοποθετούσαν στα στρατάκια ,από όπου περνούσαν οι λαγοί και οι πέρδικες και τα έπιαναν.
Τα σίδερα ήταν παγίδες από σίδερο ,που άνοιγαν και τα κρατούσε ανοιχτά ένα ξύλο. ΄Εσκαβαν λάκκο τα έβαζαν μέσα ,τα σκέπαζαν με χώμα ,δίπλα πάνω σε ξύλο τοποθετούσαν βρώμη και πρωί πρωί πήγαιναν να τα δουν.
Οι πλάκες ήταν τέσσερις πέτρες ,σε σχήμα τετραγώνου, έσκαβαν εσωτερικά και σχηματιζόταν μια λακκούβα που μέσα τοποθετούσαν σιτάρι. ΄Εβρισκαν μια πλατιά πέτρα, την πλακούτα , την στήριζαν με ξύλο ,καθισμένο πάνω σε άλλο και μπροστά τοποθετούσαν άχυρο. Οι πέρδικες πήγαιναν να φάνε το σιτάρι , έπεφταν στη λακκούβα και η πλακούτα τις σκέπαζε και τις κρατούσε ζωντανές.
Σήμερα όλα αυτά αποτελούν παρελθόν και κάποια από τα σύνεργα αυτά είναι οικογενειακά κειμήλια.

" Βραβείο Αειφόρου Σχολείου"

Βραβείο Αειφόρου Σχολείου
Σας ενημερώνουμε ότι η κατάταξη των σχολείων που συμμετείχαν και διακρίθηκαν στον 1ο πανελλήνιο διαγωνισμό «Βραβείο Αειφόρου Σχολείου» είναι η παρακάτω.
Α. Κατηγορία Γυμνασίων Λυκείων
Α/Α
Σχολείο
1η θέση
2ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ
2η
2ο ΕΠΑΛ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ
3η
1ο ΣΕΚ Βόλου
4η
ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΡΥΟΝΕΡΙΟΥ Αττικής
5η
ΡΑΛΛΕΙΟ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΘΗΛΕΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ
6η
ΕΠΑΛ ΚΑΝΑΛΑΚΙΟΥ Πρέβεζας
7η
11o ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ
8η
4o ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ
9η
ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΥΔΡΑΣ
10η
ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΣΤΥΛΙΔΑΣ
Ειδική διάκριση
Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας Χανίων

Β. Κατηγορία Δημοτικών Σχολείων
Α/Α
Σχολείο
1η θέση
2ο 6/θέσιο Πειραματικό Δημοτικό Σχολείο Πανεπιστημίου Αιγαίου -Ρόδος
2η
3ο Δημοτικό Σχολείο Ρόδου
3η
1o Δημοτικό Σχολείο Νέων Μουδανιών Χαλκιδικής
4η
Ιδιωτικό Δημοτικό "Ι.Μ. ΔΕΛΑΣΑΛ" Θεσσαλονίκης
5η
2o Δημοτικό Σχολείο Αγίων Θεοδώρων Κορινθίας
6η
2ο Δημοτικό Σχολείο Νέας Ραιδεστού Θεσσαλονίκης
7η
15ο Δημοτικό Σχολείο Ρεθύμνου
8η
Δημοτικό Σχολείο Αλικιανού Χανίων
9η
5ο Δημοτικό Σχολείο Ρόδου
10η
55ο Δημοτικό Σχολείο Πατρών
Ειδική
διάκριση
3/θεσιο Δημοτικό Σχολείο Άργους Καλύμνου
Ειδική
διάκριση
6/Θ Δημοτικό Σχολείο Αλοννήσου

Γ. Κατηγορία Νηπιαγωγείων και Ειδικών Σχολείων:

Σχολείο
Νομός
1η θέση
ΤΕΕ ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ Α΄
Αχαΐας
2η
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΓΕΙΤΟΝΑ (Νηπιαγωγείο)
Αττικής
3η
ΤΕΕ-ΕΠΑΛ ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ
Σερρών
Ειδική
διάκριση
8/θ ΕΙΔΙΚΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΕΡΡΩΝ
Σερρών

Θέλουμε να συγχαρούμε θερμά το 2ο Γυμνάσιο Ξυλοκάστρου Κορινθίας, 2ο 6/θέσιο Πειραματικό Δημοτικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Ρόδο και το ΤΕΕ Ειδικής Αγωγής Α’ της Πάτρας που πρώτευσαν στις αντίστοιχες κατηγορίες, τα σχολεία που διακρίθηκαν, αλλά εξίσου και όλα εκείνα που συμμετείχαν, για το εκπληκτικό έργο που έχουν δημιουργήσει. Επισημαίνουμε ότι στην πρώτη δεκάδα των δημοτικών σχολείων υπάρχουν τρία δημοτικά σχολεία της Ρόδου, ενώ στην κατηγορία Νηπιαγωγείων-Ειδικών Σχολείων υπάρχουν δύο σχολεία των Σερρών.
Όσοι συμμετείχαν φέτος στο διαγωνισμό θα πρέπει να γνωρίζουν ότι πήραν μέρος σε κάτι πρωτοποριακό που εφαρμόστηκε για πρώτη φορά με αυτό τον τρόπο παγκοσμίως. Είναι μια καινοτομία με όλη τη σημασία του όρου και γι αυτό δικαιούμαστε όλοι όσοι συμμετείχαμε να είμαστε περήφανοι. Φυσικά θα συνεχίσουμε.
Ανανεώνουμε το ραντεβού μας για τον Οκτώβριο, οπότε θα γίνει η απονομή των βραβείων σε ειδική τελετή. Οι διακρίσεις και τα αναμνηστικά συμμετοχής θα αποσταλούν σύντομα στα σχολεία.
Τέλος στις αρχές Οκτωβρίου θα πραγματοποιήσουμε ημερίδα ή διημερίδα, στην οποία θα κληθούν όσα σχολεία επιθυμούν να παρουσιάσουν τα επιτεύγματά τους στο πλαίσιο του Βραβείου Αειφόρου Σχολείου. Έτσι, θα ξεκινήσει με τον καλύτερο τρόπο η δεύτερη χρονιά του Βραβείου Αειφόρου Σχολείου.

Δρ Δημήτριος Καλαϊτζίδης(Πρόεδρος)
Χαρήκαμε για την πρώτη θέση στο διαγωνισμό «Βραβείο Αειφόρου Σχολείου » ,που πήρε το 2ο Πειραματικό Δημοτικό Σχολείο Πανεπιστημίου Αιγαίου .Υπηρέτησα στα Πειραματικά Σχολεία της Ρόδου 24 χρόνια ,παρακολουθώ πάντα την πορεία τους και χαίρομαι ,γιατί συνεχίζουν να διαπρέπουν και να μας κάνουν να νιώθουμε περήφανοι. Συγχαρητήρια στα παιδιά του 2ου Πειραματικού Σχολείου ,στους Εκπαιδευτικούς του Σχολείου και στην ακούραστη Διευθύντρια κ. Τίνα Μαντικού ,γιατί χρόνια τώρα συνεχίζει να προσφέρει και να παιδαγωγεί

" Ο ΄Ακης από τον Αστεράκη-Παραμύθι της Μαργαρίτας Ζαγοριανού-2ο μέρος"

Στον Άκη αρέσει πάρα πολύ και ο αθλητισμός, για αυτό ασχολείται με την ποδηλασία. Έχει πάρει μέρος σε αρκετούς αγώνες. Σε αγώνες ποδηλασίας σε ανώμαλα σύννεφα, σε αγώνες φτερωτών ποδηλάτων και πολλούς ακόμα αγώνες. Μάλιστα σήμερα συμμετέχει σε αγώνα ανάβασης - κατάβασης ουράνιου τόξου. Είναι ένας πολύ δύσκολος αγώνας, γιατί η κατηφόρα του ουράνιου τόξου, είναι πολύ απότομη. Κερδίζει όποιος ανέβει και κατέβει το ουράνιο τόξο τρεις φορές, πιο γρήγορα από τους υπόλοιπους. Ο Άκης, βάζει όλες του τις δυνάμεις για να βγει πρώτος. Ευτυχώς που σήμερα έφαγε τα φρούτα του και γέμισε ενέργεια. Μέχρι στιγμής ο Άκης έχει τρία ποδήλατα μπροστά του και βρίσκονται στην τελευταία διαδρομή. Κάνει πετάλι όσο πιο γρήγορα μπορεί και προσπερνάει τον τρίτο, όμως δεν καταφέρνει να περάσει τον δεύτερο και τον πρώτο. Έτσι ο Άκης τερμάτισε τρίτος. Δεν στεναχωριέται καθόλου, αντιθέτως είναι πολύ χαρούμενος γιατί τα πήγε πολύ καλύτερα από την προηγούμενη φορά. Χαμογελάει και δίνει το χέρι του στον Κώστα που τερμάτισε πρώτος και την Έλλη που τερμάτισε δεύτερη. Δίνει και μια υπόσχεση στον εαυτό του, πως θα συνεχίσει την προπόνηση, για να βγει και εκείνος πρώτος κάποια στιγμή.
Έχει αρχίσει να βραδιάζει σιγά-σιγά και τα αστέρια να φωτίζουν. Ο Άκης πηγαίνει μια βόλτα μέχρι τη Σελήνη. Του αρέσει πριν πάει για ύπνο να κάθεται πάνω της, να διαβάζει το βιβλίο του και να μιλάνε. Η Σελήνη είναι πολύ σοφή και ξέρεις πολλές ιστορίες. Ο Άκης κουβεντιάζει μαζί της, για αυτά που διαβάζει στο βιβλίο του, μέχρι να νυστάξει.
Μετά πηγαίνει στον Αστεράκη, καληνυχτίζει τους φίλους του από το παράθυρο και πριν πάει να κοιμηθεί φωνάζει σε όλη τη γη: «Όνειρα γλυκά!!»

"Ο ΄Ακης από τον Αστεράκη"-Παραμύθι της Μαργαρίτας Ζαγοριανού"

Ο Άκης είναι ένα μικρό αγόρι, που ζει στον Αστεράκη. Ο Αστεράκης είναι το δεύτερο αστέρι δυτικά του φεγγαριού και είναι το σπίτι του Άκη. Κάθε πρωί που ξυπνάει ο Άκης, ανοίγει το παράθυρο του σπιτιού του, χαιρετάει τους φίλους του, που ζουν σε άλλα αστέρια και χαζεύει την υπέροχη θέα προς τη γη. Και κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί, καληνυχτίζει τους φίλους του, κλείνει τα παράθυρα του Αστεράκη και κοιμάται.
Ο Άκης έχει πολυάσχολη μέρα. Κάθε πρωί ξυπνάει και πηγαίνει στο σχολείο του, το πέμπτο συννεφοδημοτικό με το μποτοσχολικό. Το μποτοσχολικό είναι σαν τα σχολικά που έχουμε στη γη, μόνο που έχει σχήμα μπότας και πετάει στον ουρανό. Ο Άκης πηγαίνει στην τρίτη τάξη. Εκεί μαθαίνει πολλά ωραία και-νούργια πράγματα και στα διαλλείματα παίζει με τους φίλους του. Έχει πολλούς φίλους στο σχολείο, γιατί είναι πολύ ομιλητικός και του αρέσει να προσκαλεί τα υπόλοιπα παιδιά να παίξουν μαζί του. Μοιράζεται πάντα τα πράγματα του και δεν τσακώνεται. Για αυτό όλα τα παιδιά τον αγαπάνε και θέλουν να είναι φίλοι του. Και η δασκάλα του τον αγαπάει, γιατί είναι πολύ ήσυχος μαθητής και επιμελής. Πάντα κάνει τις εργασίες του και συμμετέχει στο μάθημα. Το μεσημέρι, όταν σχολάσει έρχεται το μποτοσχολικό και τον πηγαίνει από το συννεφοδημοτικό στον Αστεράκη.
Όταν πηγαίνει σπίτι, ξεκουράζεται λίγο και μετά κάνει τα μαθήματα του. Το απόγευμα πηγαίνει στα μαγαζιά για να ψωνίσει. Του αρέσει πάρα πολύ να ψωνίζει φρούτα, γιατί έχουν πολύ ωραία γεύση και είναι πολύ θρεπτικά. Του δίνουν ενέργεια για να παίζει πολλές ώρες και τον βοηθάνε να μεγαλώνει γρήγορα. Το καλοκαίρι του αρέσουν πολύ τα καρπούζια και οι φράουλες. Το χειμώνα προτιμάει τα πορτοκάλια. Πάντα, όμως, σταματάει στο μανάβικο της Φραουλίτας της μανάβισσας, για να αγοράσει τα αγαπημένα του μήλα.
Όταν τελειώσει με τα ψώνια του πηγαίνει στην παιδική ουρανοχαρά να βρει τους φίλους του. Εκεί μαζεύονται όλα τα παιδιά και παίζουν για ώρες. Παίζουν κρυφτό και κυνηγητό. Ξεκουράζονται κάνοντας φεγγαρόκουνια, δηλαδή κούνια κρεμασμένη στο φεγγάρι. Το αγαπημένο τους παιχνίδι, όμως, είναι η τοξοτσου-λήθρα, δηλαδή τσουλήθρα πάνω στο ουράνιο τόξο. (Συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση)

" Πρωτοπόροι παντού"

Το χωριό μικρό και οι κάτοικοι ασχολούνταν με την κτηνοτροφία και τη γεωργία. Η γεωργία ιδίως ήταν δύσκολη δουλειά. ΄Επρεπε από το Φθινόπωρο οι γεωργοί να λοκοπήσουν ( να καθαρίσουν τα χωράφια από τα χόρτα ) ,να σπείρουν τα χωράφια με τα ζώα ,μέρες ατέλειωτες , να θερίσουν τα σπαρτά με τα χέρια και τα δρεπάνια ,να κουβαλήσουν τα στάχια στα αλώνια , να τα αλωνέψουν, για να βγάλουν το πολυπόθητο σιτάρι. Ο χρόνος αρκετός για όλες αυτές τις δουλειές και η δουλειά δύσκολη και ατέλειωτη.
Θέλεις οι Αμερικανοί μετανάστες ,θέλεις κάποιοι κάτοικοι του χωριού πιο δραστήριοι και προοδευτικοί ,αποφάσισαν να καλυτερέψουν τη ζωή τους και να την κάνουν πιο άνετη. Στην αρχή αγόρασαν ένα τρακτέρ ,αλυσιοφόρο ,κατάλληλο για τα ορεινά μέρη του χωριού. Μαζί πήραν και μια ρεμούλκα για να φορτώνουν τα στάχια.
Όλα αυτά έγιναν μέσα από τον αγροτικό Συνεταιρισμό και τη βοήθεια των Αμερικανών Μεταναστών. Θυμάμαι πως αντικρίσαμε όλα αυτά ,εμείς οι μικροί. Πράγματα πρωτοφανή και απίστευτα. Μάλιστα όταν κάναμε και την πρώτη μας βόλτα ,η χαρά μας ήταν απερίγραπτη. Να βλέπεις το τρακτέρ να οργώνει τα χωράφια και το καλοκαίρι να μεταφέρονται τα στάχια σε χρόνο ρεκόρ. Αργότερα όταν ήρθε και Θεριζοαλωνιστική Μηχανή, η ζωή των χωριανών καλυτέρεψε .Η δουλειά τους έγινε πιο εύκολη και πιο απλή. ΄Εκτισαν και ένα κτήριο κοντά στο σημερινό γήπεδο ,για να βάζουν τα μηχανήματα μέσα. Το σπίτι της μηχανής λέγαμε.
Την εποχή εκείνη ,ο Συνεταιρισμός του Μεσαναγρού ,ήταν ο καλύτερος όλων των χωριών της Ρόδου. Αργότερα έφεραν και άλλα μηχανήματα ,αλέτρια ,μηχανή για να φτιάχνουν μπάλες από άχυρο και όλα κυλούσαν καλά.
Όπως όλα τα καλά έχουν ένα τέλος ,έτσι και ο Συνεταιρισμός άρχισε να παρακμάζει και τη θέση του πήραν οι ιδιώτες.

" Ο Μεσαναγρός μέσα από τα μάτια των επισκεπτών του"

" Η εκκλησία του πολιούχου Ταξιάρχη"

" Σοκάκι του χωριού. Το τσιμέντο έφαε τον τουχεμέ"

" Η ομορφιά παντού"

" Σπίτι ,από τα πολλά που εγκαταλείφθηκαν"

" Μέρος του χωριού"

" Το ένα παπουτσάκι του μωρού βρέθηκε...πού νάναι το άλλο"

Από τα παλιά χρόνια κάθε οικογένεια έχει και τον ΄Αγιο προστάτη της. Τον ΄Αγιο Νικόλαο , τον ΄Αγιο Γεώργιο ,την Αγία Μαρίνα κλπ. Η εικόνα του Αγίου δέσποζε στο εικονοστάσι ανάμεσα σε πολλές άλλες. Μια φορά το χρόνο που γιόρταζε ο ΄Αγιος, η οικογένεια όλη γιόρταζε και είχε ορισμένες υποχρεώσεις. Να ετοιμάσει την αρτοκλασία, το πρόσφορο και να κάνει τραπέζι στους επισήμους ,Παπά ,Δάσκαλο του χωριού ,στους ψάλτες και στους συγγενείς. Μέχρι και σήμερα όλα αυτά διατηρούνται ,πλην του φαγητού.
Από μέρες πριν, η νοικοκυρά καθάριζε το σπίτι και προετοιμαζόταν για το τραπέζι. Αν ήταν νηστεία το φαγητό πρέπει να ήταν νηστίσιμο . Βλέπετε τα έθιμα τα τηρούσαν κατά γράμμα. Μια φορά λοιπόν η οικογένεια που γιόρταζε ήταν πολύτεκνη ,αλλά και η νοικοκυρά φαίνεται ήταν από τις καλές…Το φαγητό που ετοίμαζε ήταν σούπα με κρέας σε ένα μεγάλο « καζάνι » ,για να φάνε όλοι οι καλεσμένοι, ΄Αρχισε λοιπόν να σερβίρει τη σούπα, ζεστή ζεστή ,σε βαθιές τσανάκες και οι καλεσμένοι την απολάμβαναν. Φαίνεται κατά τη διάρκεια του ψησίματος ,κάποιο από τα πολλά παιδιά της οικογένειας ,έριξε μέσα στο καζάνι το παπουτσάκι του μωρού ,παίζοντας με τα άλλα. Ο δάσκαλος καθώς ρουφούσε την υπέροχη σούπα του, σε κάποια κουταλιά έπιασε το παπουτσάκι στο κουτάλι του. ΄Ολοι έμειναν κόκαλο κοιτάζοντας το παπούτσι μέσα στο κουτάλι του δασκάλου και η όρεξη κόπηκε. Ατάραχη και προσπαθώντας να τα μπαλώσει η νοικοκυρά ,έσπασε την αμηχανία όλων λέγοντας.
- Γιατί σταματήσατε συνεχίστε...Μόνο προσέχετε ,γιατί λείπει και το άλλο παπουτσάκι… Από το πρωί ψάχνουμε να τα βρούμε . Νάστε καλά που τα βρήκατε…
Το φαγητό συνεχίστηκε .Βλέπετε οι καλοί τρόποι απαιτούσαν να μην προσβάλουν οι καλεσμένοι την οικοδέσποινα.

" Μιλάτε Μεσαναγρενά"

Συνεχίζουμε να σας παρουσιάζουμε λέξεις που μιλιούνται στο Μεσαναγρό , για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιοί.

Λαϊνι …………………………………μικρό δοχείο
Πρε…………………………………...βρε
Μπλάσει……………………………...σκορπίσει
Λοππάδα……………………………..φασολάδα
Τσανάκα……………………………..μεγάλη λεκάνη
Σεκλέτι………………………………καημός
Κατράμι…………………………….. μαύρη πίσσα
Κούζος………………………………μεγάλο κουζί
Εφοήθη………………………………εφοβήθη
Πήα………………………………….πήγα
Μιάλο……………………………….μεγάλο
Ασκάλαθρος………………………...εργαλείο που χρησιμοποιούν στο φούρνο
Διχάλα……………………………….ξύλο με δύο δάκτυλα
Ασπέρδιλας………………………….ένα είδος φυτού

"Ο Μεσαναγρός μέσα από τα μάτια των επισκεπτών του"

"Η Αγία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου και μέρος του χωριού"

" Ο Προφήτης Ηλίας"

" Σοκάκι του χωριού"

" Η θάλασσα του Κάμπου με το πετροκάραβο"

" Το χωριό από ψηλά" Το χωριό είναι ο Ασκληπιειός .΄Εγινε λάθος εκ παραδρομής.Ζητούμε συγγνώμη. Νότια Ρόδος είμαστε.

" Ανάκατες σκέψεις"

' Εικόνα από εκδήλωση του Πολιτιστικού Συλλόγου"

Το χωριό μας, είναι από τα χωριά που δεν βρίσκονται στον κεντρικό οδικό άξονα. Για να πάει κάποιος, πρέπει να πάει ειδικά, για να δει το χωριό . Τα άλλα χωριά ,μικρά ή μεγάλα ,που βρίσκονται στον κεντρικό οδικό άξονα ,είναι προνομιούχα. Το καλοκαίρι οι Τουρίστες κάνοντας το γύρο του νησιού ,θα περάσουν από τα χωριά αυτά. ΄Εχουμε πολλά ατού για να έρθει κάποιος στο χωριό. Το καλοκαίρι καθημερινά επισκέπτονται το χωριό πολλοί τουρίστες, λόγω της εκκλησίας της Κοίμησης της Θεοτόκου, του 13ου αιώνα. Σε όλα τα βιβλία τα τουριστικά, η εκκλησία αυτή αναφέρεται.
Ένα άλλο ατού είναι, ότι το χωριό είναι παραδοσιακό. Οι παρεμβάσεις που έχουν γίνει δεν έχουν αλλοιώσει τη φυσιογνωμία του. Τα παραδοσιακά σπίτια, τα στενά σοκάκια , η γύρω πανέμορφη φύση και το υπέροχο κλίμα του ,το κάνουν πανέμορφο.
Δυστυχώς ο πληθυσμός μειώνεται και έχει φτάσει σε οριακό σημείο. Οι νέοι δεν αφήνουν εύκολα την πόλη, για να ζήσουν σε ένα μικρό χωριουδάκι. Αν και το καλοκαίρι στη Νότια Ρόδο ,τα Ξενοδοχεία ψάχνουν για εργατικό δυναμικό ,ακόμη δεν έγινε ο πόλος που θα ξαναζωντανέψει τα χωριά μας.
Τα Σαββατοκύριακα το χωριό κάπως ζωντανεύει. Από την πόλη της Ρόδου έρχονται αρκετοί. ΄Ερχονται όμως αυτοί που μεγάλωσαν στο χωριό και έχουν αρκετές παραστάσεις. Οι νέοι μας έρχονται μόνο τις μεγάλες γιορτές και εκδηλώσεις. Κάτι πρέπει να κάνουμε για να γίνει το χωριό ελκυστικό και για αυτούς.
Τελευταία μια χαραμάδα αισιοδοξίας διαφαίνεται. Μια ομάδα νέων παιδιών ,ανέλαβε τον Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού. Αναλαμβάνοντας ευθύνες και τις τύχες του Πολιτιστικού ,οι νέοι μας θα έρχονται περισσότερο στο χωριό και πολλά πράγματα θα αλλάξουν. Ως άνθρωπος που χρόνια παλεύω για το χωριό μας ,που τόσο αγαπώ , δεν μένω ασυγκίνητος στην προσπάθεια των παιδιών αυτών. Καλώ όλους τους Μεσαναγρενούς να υποστηρίξουν τα παιδιά αυτά , να αγκαλιάσουν την προσπάθειά τους και να συμμετέχουν σε όλες τις εκδηλώσεις που θα διοργανώσουν.
Και μια συμβουλή στα παιδιά του Πολιτιστικού Συλλόγου. ΄Εχουν περάσει 6 μήνες , η περίοδος χάριτος όπως λέμε, από τότε που ανέλαβαν τον Πολιτιστικό και ακόμα δεν έχουν δώσει το στίγμα τους .Το χωριό έχει ανάγκη να τους βλέπει , να είναι παρόντες και να το επισκέπτονται τακτικά. Είναι νωρίς ,αλλά ας προσέξουν ορισμένα πράγματα ,γιατί θα είναι κρίμα να χαθεί το παιχνίδι.

"Μεσαναγρενοί μετανάστες"

΄Εφυγαν από το χωριό τα δύσκολα χρόνια με μια υπόσχεση . Να βοηθήσουν το χωριό και να ξαναγυρίσουν. Πραγματικά βοήθησαν το χωριό και τους χωριανούς τα δύσκολα χρόνια του -50 με -70. Πολλοί γύριαν και ξαναείδαν την πατρίδα. ΄Αλλοι δεν τα κατάφεραν και ζουν με την ελπίδα του γυρισμού. Εμείς τους ευχαριστούμε και τους ευχόμαστε να τους ξαναδούμε " στα πάτρια εδάφη".

" Μεσαναγρός, όαση δροσιάς το καλοκαίρι"

Όταν τα καλοκαίρια είναι πολύ ζεστά η παραμονή στο Μεσαναγρό τα κάνει δροσερά και ευχάριστα. Θέλεις το υψόμετρο του χωριού ,θέλεις ο πουνέντης που σε καθημερινή βάση καλύπτει τα βουνά και το χωριό ,κάνουν τα καλοκαίρι πιο ευχάριστο. Ο επισκέπτης που πηγαίνει στο Μεσαναγρό ,μόλις φτάσει στο δρόμο που οδηγεί στον ΄Αγιο θωμά , αντιλαμβάνεται ότι το κλίμα αλλάζει. Από το σημείο εκείνο ο καιρός γίνεται πιο δροσερός. Πόσοι και πόσοι ξένοι που επισκέπτονται το χωριό δεν εύχονται να ζούσαν για πάντα εκεί.
Φέτος το καλοκαίρι είναι πολύ πιο ζεστό από άλλα χρόνια. Το Δεκαπενταύγουστο που είχε ζεστές μέρες ήμουν στο χωριό. Όταν κατέβαινες στο Γεννάδι για ψώνια καταλάβαινες τη διαφορά. Βιαζόμουν να τελειώσω γρήγορα για να βρεθώ στον παράδεισό μου.
Μέσα στο ίδιο το χωριό υπάρχει μια περιοχή που είναι η πιο δροσερή. Είναι η είσοδος του χωριού ,εκεί που βρίσκεται η Λέσχη. Το πελώριο δέντρο που καλύπτει τη μικρή πλατεία ,ρίχνει τη σκιά του και μαζί με το δροσερό αεράκι ,κάνει την παραμονή σου παράδεισο.
Όταν βραδιάζει , ο πουνέντης , ένα τεράστιο σύννεφο ,ξεκινάει από το βουνό Σκιάδι και απλώνεται παντού. Καλύπτει τα βουνά που βρίσκονται γύρω από το χωριό και σιγά σιγά και το ίδιο το χωριό. Πολλές φορές τα βουνά χάνονται και η ορατότητα μηδενίζεται. Το σύννεφο καλύπτει τα πάντα μέχρι το πρωί και σταματά κατά τις 9,30. Το θέαμα είναι εξαίσιο. Ακόμα και οι ανεμογεννήτριες φαίνονται σαν ελικόπτερα που πετούν και διακρίνονται μόνο οι έλικες τους.
Φαντάζομαι, πόσοι άνθρωποι από την πόλη ,αν γνώριζαν τον παράδεισο που βρίσκεται δίπλα τους , δεν θα έρχονταν για να τον απολαύσουν.

" Ανεράδες και φαντάσματα"

Τα βράδια πάντα στο χωριό επλανάτο ο φόβος. Ιδίως όταν κάποιος πέθαινε για μέρες οι χωριανοί κλείνονταν από νωρίς στα σπίτια τους. Τις πρώτες μέρες μετά το θάνατο κάποιου ,τα κουτσομπολιά έδιναν και έπαιρναν. Είδαν το φάντασμά του στα Αλώνια… Του έμοιαζε … ΄Ηταν ο ίδιος. ..Εμείς οι μικροί ακούγοντας όλα αυτά από νωρίς κλεινόμασταν στα σπίτια. Δεν υπήρχε φωτισμός στους δρόμους και αυτό έκανε τα πράγματα πιο δύσκολα. Ακόμα και την ημέρα όταν περνούσαμε έξω από το νεκροταφείο ο φόβος μας καταλάμβανε.
Οι παλιοί διηγούνται ιστορίες με ανεράδες ,που νομίζεις ότι είναι αληθινές. Μέχρι σαράντα μέρες πρόσεχαν. Μετά σιγά σιγά ξεχνιούνταν όλα και η ζωή συνεχιζόταν. ΄Ολες αυτές οι φοβίες μας σημάδεψαν τη ζωή και ακόμα αρκετοί τις κουβαλάμε.
Υπήρχε μια εποχή που το χωριό τα βράδια κλεινόταν από νωρίς στα σπίτια ,γιατί κάποιος πετροβολούσε τους ανθρώπους που κυκλοφορούσαν . Κάποιοι κτυπήθηκαν και αυτό μεγάλωσε το πρόβλημα. Η φαντασία των κατοίκων έδινε και έπαιρνε . Είναι πανύψηλος , πηδάει από το ένα δώμα στο άλλο κλπ. Κάποιοι τολμηροί που κυκλοφορούσαν τη νύχτα ,δέχτηκαν την επίθεσή του.
Γινόταν ένας γάμος τότε και οι κάτοικοι το βράδυ θα μετέφεραν τα ρούχα του γαμπρού στο σπίτι της νύφης ,όπως απαιτούσε το έθιμο. Η Ανερά… ξανακτύπησε. Καθώς ήμασταν στη μικρή πλατεία του χωριού μαζεμένοι ,οι πέτρες άρχισαν να πέφτουν βροχή. ΄Ολοι άρχισαν να φεύγουν ,να λένε διάφορα και ο κόσμος να διαλύεται. Ο αγροφύλακας που έτυχε να είναι εκεί ,κρατώντας ένα φαναράκι πήγε στο μέρος από πού έπεφταν οι πέτρες. – Δεν είναι κανένας ,δε βλέπω άνθρωπο. Αυτό μεγάλωσε το φόβο μας και η εκδοχή ότι ήταν Ανεράδες έγινε πιο πιστευτή.
Πέρασαν μέρες και το κακό σταμάτησε και ξεχάστηκε. Μετά από χρόνια σε συζήτηση στο καφενείο ,κάποιος χωριανός ομολόγησε ότι αυτός ήταν ο δράστης . Το έκανε ,έτσι για πλάκα.

"Καλοκαιρινές αναμνήσεις"

"Το σιτάρι ευλογία Θεού. ΄Εθρεψε γενιές και γενιές"

Όταν πλησίαζε το καλοκαίρι ,τα σημάδια για να το καταλάβεις ήταν πολλά. Τα παιδιά βγάζαμε τα παπούτσια ,περπατούσαμε ξυπόλητοι ,άρχιζαν οι καλοκαιρινές δουλειές, πλησίαζαν οι εξετάσεις και το χωριό άδειαζε. Δεν υπήρχαν αυτοκίνητα, ούτε θεριστικές μηχανές και οι αποστάσεις ήταν μεγάλες. Ολόκληρη η οικογένεια έμενε στα χωράφια. Όταν θέριζαν ένα χωράφι, πήγαιναν σε κάποιο άλλο , μέχρι να τελειώσουν το θέρος, να «ποθερίσουν ».
Οι μεγάλοι θέριζαν με τα χέρια .Κρατούσαν το δρεπάνι και θέριζαν τα χρυσοκίτρινα στάχυα. Οι άντρες τα έκαναν «γομάρια» και τα έδεναν με λυγαριές, «λύες». ΄Εβλεπες άντρες ,γυναίκες στη σειρά σκυφτοί από το πρωί ως το βράδυ ,να θερίζουν αδιάκοπα. Τα μεσημέρι κάτω από τη σκιά ενός δέντρου, αν υπήρχε,όλη η οικογένεια απολάμβανε το φαϊ που έφτιαχνε η μητέρα. Η μητέρα είχε όλα τα σύνεργα, τσουκάλια, πιάτα ,τρόφιμα. ΄Αναβε φωτιά με ξύλα ,έφτιαχνε με πέτρες «σιεριστιά», για να καθίσει πάνω η «τσούκα» ,τσουκάλι και ταυτόχρονα μαγείρευε και θέριζε. Πιο νόστιμο φαγητό από αυτό του χωραφιού δεν υπήρχε. Θέλεις η κούραση ,θέλεις τα αγνά υλικά ,το φαγητό αυτό ήταν πεντανόστιμο. Πολλές φορές όταν η δουλειά ήταν πολλή και η μητέρα δεν προλάβαινε να μαγειρέψει ,η «σαλά»,σαλάτα αντικαθιστούσε το φαγητό. Μέσα σε μια μεγάλη γαβάθα όλοι μαζί τρώγαμε ,βουτώντας το ψωμί. Πόσες φωτιές άναβαν κατακαλόκαιρο κάθε μέρα ,δεν μπορώ να σας πω. Μπορώ να σας πω όμως ότι ποτέ δεν έπιασε φωτιά και να κινδυνέψει δάσος. ΄Ηταν για μένα πράγμα ανεξήγητο. Τα βράδια μου έχουν μείνει αξέχαστα. Δίπλα από τα στάχυα και κάτω από τον έναστρο ουρανό ,όλη η οικογένεια κοιμόταν ευτυχισμένη. Ξυπνούσες και έβλεπες τα αστέρια ψηλά στον ουρανό και τον ήλιο να ανατέλλει.
Τα παιδιά και αυτά δούλευαν. Θέριζαν , κουβαλούσαν νερό και έκαναν τις μεταφορές. Τα δεμάτια από το στάρι έπρεπε να μεταφερθούν στο χωριό, στα αλώνια. ΄Ηταν η εποχή που άρχιζαν και οι εξετάσεις στο Δημοτικό. Πρωί-πρωί μας φόρτωναν με δεμάτια τα ζώα ,συνήθως γαϊδουράκια και μουλάρια., καθίζαμε στη μέση και ξεκινούσαμε για το χωριό. ΄Επρεπε να πάμε να ξεφορτώσουμε τα δεμάτια, να πάμε στο σχολείο και το μεσημέρι να γυρίσουμε στο χωράφι, να μας ξαναφορτώσουν τα ζώα και το βράδυ να γυρίσουμε ξανά πίσω. Παρέες-παρέες τα παιδιά που τα χωράφια γειτόνευαν ,κάναμε όλα αυτά τα δρομολόγια. Τι κούρσες κάναμε για το ποιος θα βγει πρώτος ,δε λέγεται. Το χειρότερο πράγμα στη μεταφορά ,ήταν να γείρει από τη μια πλευρά το δεμάτι ,το ζώο να μην προχωρά και συ να προσπαθείς να το ισορροπήσεις με τις μικρές σου δυνάμεις. Αν δεν τα κατάφερνες ,έλυνες τα σκοινιά και άφηνες τα δεμάτια για να έρθουν οι μεγάλοι. Το τι κόλπα κάναμε για να φτάσει το φορτίο δε λέγεται. Μας έμαθαν να βάζουμε πέτρες στο αντίθετα δεμάτι για να ισορροπεί ή να χαλαρώνουμε τα σκοινιά .
Στο τελευταίο χωράφι γινόταν ο αγιασμός. ΄Αφηναν ένα κομμάτι αθέριστο και συνήθως ο πατέρας με το δρεπάνι θερίζοντας ,έκανε το σχήμα του σταυρού. ΄Εσπαγαν και μια «σουρά», στάμνα και ο ένας κυνηγούσε τον άλλο για να το βρέξει. Μετά όλοι μαζί γύριζαν στο χωριό κουρασμένοι ,αλλά και χαρούμενοι που εξασφάλισαν τη σοδειά της χρονιάς.

"Εικόνες που ξυπνούν αναμνήσεις"

" Παιχνίδια της φύσης στον Κάμπο Μεσαναγρού"

" Η Παλιά Πλημμυριανή "

" Σήμα κατατεθέν τα ελάφια"

" Σπίτι με πατελιά.Η παράδοση καλά κρατεί"

¨Η βρύση του Κάμπου"

" Αίθουσα γυναικών "

" Αθλητική Ενωση Μεσαναγρού. Περασμένα μεγαλεία..."

" Αιολικό πάρκο Μεσαναγρού"

"Τα τραγούδια του γάμου στο Μεσαναγρό"

Η ημέρα του γάμου ήταν μια μέρα χαράς ,όχι μόνο στο ζευγάρι και στους συγγενείς ,αλλά και σε όλο το χωριό. Οι προετοιμασίες άρχιζαν από νωρίς .Τα τραγούδια όμως που θα έλεγαν για το ζευγάρι έπρεπε να είναι ξεχωριστά. Υπήρχαν οι γυναίκες στο χωριό που ήταν ειδικές στα τραγούδια τόσο στο στρώσιμο των κρεβατιών , όσο και την ημέρα του γάμου. Πολλές φορές οι συγγενείς τα έγραφαν για να τα θυμούνται.
Προσπαθούσαν να βρουν τραγούδια που να ταιριάζουν στην περίπτωση να εξυμνούν τα προτερήματα του γαμπρού και της νύφης , αλλά και των στενών συγγενών. Την ημέρα του γάμου υπήρχε ο κανακιστής που καλούσε όλο το σόι του γαμπρού και της νύφης , με το αζημίωτο βέβαια και που για τον καθένα έλεγε και κάτι ξεχωριστό.
Όταν έντυναν το ζευγάρι τα τραγούδια ήταν τα πιο όμορφα, χρησιμοποιούσαν επίθετα που αναδείκνυαν τα προτερήματά τους και πολλές φορές υπερέβαλλαν. Στην περίπτωση που κάποιος από τους γονείς του ζευγαριού ή κάποιος συγγενείς είχε χαθεί ,τα πράγματα γίνονταν τραγικά. Ενώ έπρεπε να είναι μέρα χαράς , τραγουδώντας για τους απόντες ,όλοι δάκρυζαν και πολλές φορές ξεσπούσαν. Δεν μπορούσαν να το αποφύγουν αυτό. ΄Ηταν σαν έθιμο.
Σας παραθέτουμε μέρος τραγουδιών στο στρώσιμο των κρεβατιών. ΄Ελα η ώρα η καλή στα άσπρα τα σεντόνια
Να ευχηθούμε όλοι μας να ζήσουν χίλια χρόνια.
΄Ελα η ώρα η καλή στο άσπρο το σεντόνι
Που θα πλαγιάσει η πέρδικα μαζί με τα΄αηδόνι.
Νύφη μου ήσουν τυχερή κι είσαι πετυχημένη
το κρίνο που εδιάλεξες θα΄σαι ευχαριστημένη.
Με του θεού τη δύναμη με του Αγίου τη χάρη
ήρθε η ώρα η καλή να βάλετε στεφάνι.
΄ Ανοιξε η γαρυφαλιά με το γαρύφαλό της
πήρε λεβέντη μερακλή και έκανε σύζυγό της.
Γραμμένο ήταν στο χωριό το είπασι κι οι μοίρες
τον πιο λεβέντη του χωριού εδιάλεξες και πήρες.
Που να γεμίσει ο πλάτανος πόξω που την αυλή σας
και σαν το μέλι πιο γλυκό να είναι η ζωή σας.
Το αντρόγυνο που κάνατε να ζήσει χίλιους χρόνους
σαν τα ψαράκια του γιαλού να κάνει απογόνους.
Ο κανακιστής ξεκινούσε τα τραγούδια του.
΄ Ελα Παναγιά μου σώσε νου και λογισμό μου δώσε
νου και λογισμό και γνώση και φωνή γλυκιά καμπόση.
Να παινέσω το γαμπρό που΄ναι άσπρος λαμπερός.
Να παινώ τη νυφοπούλα που΄ναι σα βασιλοπούλα.
Επίτυχες καλό γαμπρό και νέο παλικάρι
τρελαίνονται οι κοπελιές ποια να τον πρωτοπάρει.
Φέρτε τον πατέρα της μαζί με τη μητέρα της
απόψε είναι η χαρά τους που παντρεύουν τα παιδιά τους.
Σιγά σιγά περπεριστή σέρνε το ξυραφάκι
να μην του κάμεις του γαμπρού κανένα σημαδάκι.
Σε άλλη δημοσίευσή μας θα σας παρουσιάσουμε περισσότερα τραγούδια.

" Προβλήματα που απαιτούν λύση στο Μεσαναγρό"

Πάντα υπάρχουν προβλήματα και πάντα υπάρχουν λύσεις. Τα προβλήματα πρέπει να λύνονται σύντομα και να μη βαλτώνουν. Αυτή τη στιγμή στο χωριό υπαρχουν προβλήματα που αναζητούν λύση.

Κτήματα Κάμπου

Κατάντησαν σαν το γεφύρι της ΄Αρτας ,που ολημερίς λύνεται το πρόβλημα και όλο και κάποιο καινούριο πρόβλημα ανακύπτει. Υποσχέσεις υποσχέσεις αλλά αποτέλεσμα μηδέν.

Γεώτρηση

Η γεώτρηση είχε αρχίσει επί Δημαρχίας Σαββή και σταμάτησε για λόγους οικονομικούς. Δόθηκε η υπόσχεση ότι το καλοκαίρι θα συνεχιστεί . Περιμένουμε ,γιατί το νερό είναι ζωτικής σημασίας για τους κατοίκους.

Μουσείο

Το κτήριο σχεδόν τελείωσε ,αλλά λόγω της κρίσης παραμένει έτσι. Πρέπει το Τοπικό Συμβούλιο σε συνεργασία με τον πολιτιστικό Σύλλογο να ξαναρχίσουν να προβληματίζονται, τι θα γίνει στη συνέχεια. Το κτήριο πρέπει να συντηρείται ,για να έχει προοπτικές.

Δρόμος Σκιαδιού (Σταυρός)
Ο δόμος που οδηγεί στην κορυφή του Σκιαδιού έχει εγκαταλειφθεί και χρειάζεται συντήρηση. Είναι ένα από τα πιο όμορφα μέρη του χωριού και μπορεί να γίνει πόλος έλξης των Τουριστών αλλά και των ντόπιων. Από την κορυφή του μπορεί κανείς να θαυμάσει την Ανατολική πλευρά του νησιού και από τη Δυτική το απέραντο γαλάζιο .Με ένα φορτωτή το πρόβλημα μπορεί να λυθεί.

Παπάς

Από τη στιγμή που έφυγε ο παπα-Ματθαίος στο χωριό υπάρχει πρόβλημα. Υπάρχουν Κυριακές που ο Ταξιάρχης παραμένει σιωπηλός και η καμπάνα του έχει σιγήσει. Υπάρχουν χωριά που έχουν δύο και τρεις Παπάδες . Πρέπει άμεσα το πρόβλημα να λυθεί και να τοποθετηθεί παπάς στο χωριό. Η εκκλησιαστική Επιτροπή και το Τοπικό Συμβούλιο να ενδιαφερθούν και να προβούν σε ενέργειες.

Το Τοπικό Συμβούλιο είναι καινούριο καθώς και η Εκκλησιαστική Επιτροπή και ο Πολιτιστικός Σύλλογος. ΄Ολοι μαζί ας προσπαθήσουν για να λύσουν τα προβλήματα και να δώσουν προοπτικές και αισιοδοξία.

" Το κρυφτό των αστεριών-Παραμύθι της Μαργαρίτας Ζαγοριανού(2ο Μέρος)

- «Φτου ξελευθερία για όλους!», ακούγεται μια φωνή από χαμηλά και το παιδάκι γύρισε να κοιτάξει…
Με δυσκολία είδε ένα μικρό, χλωμό αστεράκι, να στέκεται χαμογελαστό στο μπαλκόνι του δωματίου του, στη θέση που φυλούσε.
Είναι ένα αστεράκι που κάθεται πάντα χαμηλά στον ουρανό. Βγάζει μια πολύ θολή λάμψη. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το έχουν δει ποτέ. Η λάμψη του είναι τόσο θολή που δεν το προσέχουν. Αν ποτέ όμως κοιτάξεις χαμηλά στον ουρανό, θα το δεις πάντα εκεί.
Αυτό το χλωμό και αδύναμο αστεράκι κατάφερε να νικήσει. Έκατσε ήσυχο στη θέση του, δεν έτρεξε να κρυφτεί. Κι όταν το παιδάκι άρχισε να σκαρφαλώνει με μανία για να βρει τα πιο φωτεινά αστέρια, εκείνο κατέβηκε σιγά-σιγά στο μπαλκόνι. Δεν χρειαζόταν σύννεφο να κρυφτεί. Ήξερε πως με την θολή του λάμψη, οι άνθρωποι δεν το προσέχουν. Και είχε δίκιο. Το παιδάκι δεν το πρόσεξε. Παρόλο που το χλωμό αστεράκι είναι μικρούλι και αδύναμο είχε εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Ήξερε πως μπορούσε να κερδίσει το παιχνίδι για τους φίλους του.
- «Φτου ξελευθερία για όλους!», φώναξε πάλι δυνατά το χλωμό αστεράκι και όλα τα αστέρια βγήκαν από τις κρυψώνες τους και άρχισαν να γελάνε.
Το χλωμό αστεράκι ανέβηκε πάλι ψηλά στον ουρανό και άρχισε να γελάει και να διασκεδάζει μαζί με τους φίλους του, τα άλλα αστέρια. Όλα μαζί τα αστέρια σηκώνουν το χλωμό αστεράκι στις κορυφές τους και αρχίζουν να φωνάζουν «Ζήτω! Ζήτω!». Δεν σταματούσαν να του δίνουν συγχαρητήρια και να του λένε πόσο περήφανα είναι για εκείνο.
- «Ξέραμε ότι μπορούμε να βασιστούμε σε σένα», του είπε ένα από τα πιο φωτεινά και δυνατά αστέρια του ουρανού.
Το παιδάκι απογοητεύτηκε πολύ. Έχασε από ένα μικρό, χλωμό αστεράκι. Τα πιο φωτεινά και δυνατά αστέρια τα βρήκε. Στεναχωρήθηκε και είπε στον εαυτό του:
- «Βρήκα τα καλύτερα αστέρια. Βρήκα τα πιο δυνατά αστέρα. Όμως ένα μικρό, ήσυχο, αδύναμο αστεράκι με νίκησε. Είναι αδικία!»
Κατέβηκε στη γη με το κεφάλι χαμηλά για την ήττα του από κάποιον τόσο αδύναμο.
Όταν κατέβηκε έκατσε στο μπαλκόνι του δωματίου του και κοίταξε ψηλά στον ουρανό. Τα αστέρια χόρευαν και τραγουδούσαν όλα μαζί. Πανηγύριζαν τη νίκη τους. Έτσι όπως διασκέδαζαν και γελούσαν όλα μαζί έβγαζαν την πιο δυνατή λάμψη τους. Μια λάμψη τόσο δυνατή που το ένα αστέρι φώτιζε το άλλο. Πλέον ήταν δύσκολο να ξεχωρίσει πιο ήταν το χλωμό αστεράκι με τη θολή λάμψη που το νίκησε. Όλα τα αστέρια φαινόντουσαν ίσα πάνω στον ουρανό.
- «Είναι λες και με νίκησαν όλα μαζί και όχι μόνο του το μικρό αστεράκι.», είπε το παιδάκι στον εαυτό του.
Δεν το ένοιαζε πλέον που έχασε. Κατάλαβε πως κανένα αστέρι δεν είναι πιο ασήμαντο ή πιο αδύναμο. Κάθε αστέρι είναι διαφορετικό. Το κάθε αστέρι έχει τη δική του λάμψη, το δικό του μέγεθος και τη δική του δύναμη. Μια δύναμη που κάνει κάθε αστέρι, είτε μικρό είτε μεγάλο, είτε θολό είτε λαμπερό, να είναι δυνατό. Κατάλαβε πως δεν έχασε από το πιο αδύναμο αστέρι. Έχασε από τον συνδυασμό των αστεριών και την ομαδικότητα τους. Η εμπιστοσύνη που έδειχνε το ένα αστέρι στο άλλο. Η αγάπη και η φιλία των αστεριών. Η διάθεση τους να παίξουν για να περάσουν καλά και όχι για να νικήσουν. Αυτά τα μικρά πραγματάκια νίκησαν το παιδάκι.
Το παιδάκι έπαιζε για τη νίκη. Ο ζήλος του να βρει τα πιο φωτεινά και δυνατά αστέρια το τύφλωσαν και δεν είδε το χλωμό αστεράκι. Έπαιξε για τη νίκη και έχασε τη διασκέδαση. Στεναχωρήθηκε πολύ που έχασε και δεν έμεινε στον ουρανό να συγχαρεί τα αστέρια. Κατέβηκε βιαστικά στο μπαλκόνι του δωματίου του και έχασε τους χορούς και τα τραγούδια. Έχασε την διασκέδαση την ώρα που έπαιζε κρυφτό πίσω από τα σύννεφα. Έχασε και την διασκέδαση μετά το παιχνίδι. Τα έχασε λόγω του ζήλου του για τη νίκη.
Δεν ήταν πλέον απογοητευμένο με την ήττα του. Ήταν στεναχωρημένο που δεν διασκέδασε.
- «Την επόμενη φορά που θα παίξω, θα διασκεδάσω», είπε στον εαυτό του.
Το παιδάκι κουράστηκε και νύσταξε με τόσο τρέξιμο στα σύννεφα. Πήγε στο κρεβάτι του και ξάπλωσε κάτω από τα σκεπάσματα. Κοίταξε ψηλά και έκανε μια ευχή:
- «Μακάρι, αύριο όταν ξυπνήσω όλος ο κόσμος να σκέφτεται και να φέρεται όπως τα αστέρια εκεί πάνω. Όλα θα είναι πιο όμορφα τότε.»
Έκλεισε τα ματιά του και λίγο πριν κοιμηθεί ψιθύρισε:
- «Καληνύχτα αστέρια.»

"Το κρυφτό των αστεριών-Παραμύθι της Μαργαρίτας Ζαγοριανού-(1ο μέρος)

Τα αστέρια ξυπνάνε τη νύχτα και φωτίζουν τον ουρανό με τη δυνατή τους λάμψη. Για να διασκεδάσουν παίζουν ένα περίεργο παιχνίδι στον ουρανό. Κρυφτό πίσω από τα σύννεφα, λέγεται το παιχνίδι.
Το κρυφτό πίσω από τα σύννεφα είναι πολύ πιο διασκεδαστικό από το απλό κρυφτό. Τα σύννεφα κουνιούνται συνέχεια. Ο αέρας τα κάνει να πηγαίνουν μια δεξιά και μια αριστερά. Τα αστέρια που κρύβονται πρέπει να αλλάζουν συνεχώς κρυψώνες. Αν μείνουν ακίνητα σίγουρα θα φανερωθούν. Το αστέρι που ψάχνει να βρει τα αστέρια που έχουν κρυφτεί έχει δύσκολη δουλειά να κάνει. Όπως μπερδεύονται τα σύννεφα μεταξύ τους ποτέ δεν είναι σίγουρο πίσω από ποιο σύννεφο έψαξε και πίσω από ποιο σύννεφο δεν έψαξε.
Τα παιδιά την νύχτα κοιμούνται. Μια νύχτα όμως, ένα παιδάκι δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Το παιδάκι πήγε στο μπαλκόνι του δωματίου του και κοίταξε ψηλά στον ουρανό. Είδε τα αστέρια να παίζουν όλα μαζί κρυφτό πίσω από τα σύννεφα και ζήλεψε. Ήθελε να παίξει και αυτό. Βγήκε, λοιπόν, έξω στο μπαλκόνι και φώναξε ψηλά στον ουρανό:
- «Να παίξω κι εγώ μαζί σας, παρακαλώ;»
- «Έλα, έλα!», απάντησαν όλα μαζί τα αστέρια.
- «Ωραία!», απάντησε το παιδάκι με ενθουσιασμό, «Εγώ θα φυλάω και εσείς θα κρυφτείτε. Εντάξει;», ρώτησε τα αστέρια.
- «Εντάξει.», απάντησαν εκείνα πάλι όλα μαζί και άρχισαν να τρέχουν για να κρυφτούν.
Το παιδάκι έκλεισε αμέσως τα μάτια του και άρχισε να μετράει… «5, 10, 15 … Φτου και βγαίνω!»
Άπλωσε το χέρι του ψηλά, πιάστηκε από ένα σύννεφο και σκαρφάλωσε στον ουρανό. Κοίταξε πίσω από το σύννεφο, μα δεν υπήρχε κανένα αστέρι. Χωρίς να απογοητευτεί και να χάσει χρόνο, έπιασε ένα άλλο σύννεφο που περνούσε εκείνη την ώρα από δίπλα του. Το τράβηξε στην άκρη και πίσω από το σύννεφο εμφανίστηκε ένα αστέρι.
- «Σε είδα!», φώναξε με κέφι για το πρώτο αστέρι που βρήκε.
Συνέχισε να σκαρφαλώνει στα σύννεφα και πολύ γρήγορα βρήκε και άλλα αστέρια. Ένα πίσω από ένα σύννεφο, ένα λίγο πιο μακριά, ένα που δεν πρόλαβε να κρυφτεί ξανά όταν ο αέρας μετακίνησε το σύννεφο στο οποίο κρυβόταν.
- «Κι εσένα σε είδα, βγες έξω!», φώναξε σε ένα λαμπερό αστέρι, που η λάμψη του το πρόδωσε.
Κατάφερε να βρει τα πιο μεγάλα και φωτεινά αστέρια. Ένοιωθε ευτυχία που μπόρεσε να νικήσει τα πιο δυνατά αστέρια και συνέχισε να ψάχνει για τα μικρά, αδύναμα αστεράκια. Γύριζε το βλέμμα δεξιά και αριστερά. Έσπρωχνε με τα χέρια του τα σύννεφα και σκαρφάλωνε πάνω σε άλλα για να φτάσει πιο ψηλά. Έτρεχε προς όλες τις μεριές. Πήγαινε δεξιά. Πήγαινε αριστερά. Πήγαινε πάνω. Πήγαινε κάτω. Πήγαινε παντού.
Ξαφνικά βλέπει ένα μικρό αστεράκι να τρέχει να κρυφτεί.
- «Επ, σε είδα. Μην τρέχεις!», του φώναξε.(Συνεχίζεται)........

" Του Ασιναληψιού (Ανάληψη)

Η Ανάληψη ήταν η γιορτή των βοσκών. ΄Ολοι οι χωριανοί γιόρταζαν στις μάντρες ,που υπήρχαν πολλές. Οι συγγενείς ,άλλοι με τα ζώα τους, άλλοι με τα πόδια ,πήγαιναν για να γιορτάσουν την ημέρα και να περάσουν καλά.
Οι βοσκοί από τις προηγούμενες ημέρες ετοιμαζόντουσαν για να φιλοξενήσουν τους δικούς τους . Ετοίμαζαν τυριά ,γάλατα , μυζήθρα ,γριά ,και γιαπράκια, ντολμάδες. ΄Ολο το χωριό έφτιαχνε ντολμάδες , με αμπελόφυλλα και με κρέας ριφιού. Επίσης το κοκκινιστό ήταν στη διάταξη.
Κάτω από τα πελώρια κυπαρίσσια ή πεύκα ,κατάχαμα ,άπλωναν τα τραπεζομάντηλα και τα γέμιζαν με τα φαγητά. Ο κάθε μαντράτορας ,βοσκός , έσφαζε το κατσίκι και άρχιζε το ψήσιμο στη φωτιά που είχαν ανάψει. Όλοι γλεντούσαν και απολάμβαναν τα φαγητά και το κρασί. Ανάμεσα στα δέντρα έδεναν σχοινιά και έφτιαχναν κούνιες ,για να κουνιούνται τα παιδιά. Το έθιμο έλεγε ,όλα τα παιδιά να κάνουν κούνιες. Ακόμα και σήμερα που δε γίνονται αυτά, οι κούνιες στο χωριό θα γίνουν. Σε κάποιο δέντρο θα δεθεί το σχοινί ,για να τηρηθεί το έθιμο.
Η ημέρα περνούσε χαρούμενα και το γλέντι τέλειωνε αργά το απόγευμα. Το βραδάκι ,ένα ατέλειωτο καραβάνι ,αποτελούμενο από ανθρώπους και ζώα, έπαιρνε το δρόμο προς το χωριό. ΄Ηταν μια όμορφη στιγμή. ΄Αλλοι κεφάτοι να τραγουδούν , άλλοι κουρασμένοι από το ποτό και τα παιδιά να τρέχουν ατέλειωτα.
΄Ομορφες μέρες, όμορφα χρόνια ,όμορφοι άνθρωποι ,αξέχαστες στιγμές.