"Ελάτε στο Μεσαναγρό ,για το γνωρίσετε..."

                                               Ελάτε στο Μεσαναγρό......

Δυστυχώς υπάρχουν Ροδίτες , που κάποια χωριά της Ρόδου , δεν τα έχουν επισκεφθεί.  Ενα από τα χωριά είναι και ο Μεσαναγρός. Ο Μεσαναγρός δε βρίσκεται πάνω στον περιφερειακό δρόμο και για για να πάει κανείς ,πρέπει να πάει ειδικά για το Μεσαναγρό.Σας καλούμε να έρθετε μια Κυριακή και δε θα μετανιώσετε.

                                                  ΤΙ  ΜΠΟΡΕΙΤΕ  ΝΑ ΔΕΙΤΕ.......

                                             

 ¨" Φωτογραφία του χωριού ,παρμένη από την κορυφή του βουνού Σκιάδι"

 " Μονή Σκιάδι"

 " Πλακόστρωτο σοκάκι του χωριού"

 " Μεσαναγρενό σπίτι "

 " Θα περπατήσετε στα σοκάκια του χωριού και θα νιώσετε ότι βρίσκεστε σε χωριό"

 " Ποταμάκι στον ΄Αγιο Θωμά"

 " Ο εντυπωσιακός καρράκτης του Αγίου Θωμά"

 " Το Πετροκάραβο.Καράβι πειρατών που πέτρωσε η Παναγιά Σκιαδενή"

 " Αιολικό πάρκο Μεσαναγρού"

 " Η ψηλότερη κορυφή του βουνού Σκιάδι"

 " Φλεσκίνα, αποθήκη νερού στην κορυφή του βουνού Σκιάδι"

 " Κάντρο ,που κοσμεί σπίτι στο Μεσαναγρό"

 " Κάντρο με κουκούλι"

 " Σπανακόπιτα ,όπως οι Μεσαναγρενές ξέρουν να φτιάχνουν"

 " Φωτοβολταϊκό πάρκο"

 "Αν είστε τυχεροί, μπορεί να απολαύσετε μια παραδοσιακή εκδήλωση ,που διοργανώνει ο Πολιτιστικός Σύλλογος"

" Στην είσοδο του χωριού ,θα απολαύσετε το καφεδάκι σας ή τους μεζέδες ,από τα χέρια του Τσαμπίκου."

"Μετανάστες από Μεσαναγρό-Αμέλεια...Αδιαφορία...Αρνησιπατρία...(Βασίλη Ηλιάδη-22ο Συνέδριο"

                                                        

                                                      ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ  ΑΠΟ  ΜΕΣΑΝΑΓΡΟ

                            ΑΜΕΛΕΙΑ,,, ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ…ΑΡΝΗΣΙΠΑΤΡΙΑ…(ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ   ΗΛΙΑΔΗΣ)

   Είναι πραγματικώς ανεξήγητο φαινόμενο η απάθεια και η αδιαφορία πολλών Ροδίων σχετικώς δια την ύπαρξην του Παρροδιακού Συλλόγου « Απόλλων».Διερωτώμαι καθ΄εαυτόν και αδυνατώ να εισδύσω εις τας καρδίας των αδιαφορούντων και να ανακαλύψω την αιτίαν ήτις εμποδίζει τους μακράν του Απόλλωνος εσταμένους Ρόδιους ,του να οργανωθούν υπό τας πτέρυγας της μόνης Ροδιακής ενώσεως , ήτις καθώς απεδείχθη κατά τα χρόνια της μαύρης σκλαβιάς ,υπήρξε το φαεινότατον αστέρι που εφώτιζε κάθε Ροδιακή καρδιά και έδιδε θάρρος και ελπίδα δια το μέλλον.

Από τας διαφόρους συνομιλίας μου με πολλούς ,θεωρούμενοι ως παραπονούμενοι ,απεκόμισα την εντύπωσην ότι τίποτε το σοβαρόν δε τους εμποδίζει του να αναλάβουν και αυτοί αγωνιζόμενοι υπέρ της πατρίδος , παρά μόνον μικροπαρεξηγήσεις ή μάλλον αδιαφορία , που τα τοιαύτα πρέπει να παραμερίζονται προκειμένου να εξυπηρετηθεί ο μαρτυρικός Ροδιακός λαός και εν τω συνόλω αυτή η πατρίς μας Ρόδος ,που πάντοτε καυχώμεθα καταγόμενοι εκ της ενδόξου ταύτης νήσου,

     Παραδέχομαι  ότι έγιναν κατά το παρελθόν πολλά σφάλματα και πιθανόν να γίνουν και εις το μέλλον , αλλά ουδείς δύναται να αμφισβητήσει ότι μία μάχη ουδέποτε κερδίζεται  ,όταν οι στρατιώται λιποτακτούν.

         Παραμένοντας εις τας φάλαγγας του Απόλλωνος ως πιστοί στρατιώται αφοσιωμένοι στο καθήκον μας ,όχι μόνον αποφεύγωμεν την κατηγορίαν του να στιγματισθούμεν ως αρνησιπάτριδες , αλλά δυνάμεθα ηνωμένοι να επιτελέσωμεν έργα θαυμασμού ,γράφοντες ιστορικάς σελίδας δια την επερχομένην γενεά.

     Ηνωμένοι λοιπόν υπό τον Απόλλωνα , ας προσπαθήσουμε να επουλώσουμε τας πληγάς της τώρα ελευθέρας πατρίδος μας και ας είμεθα βέβαιοι ότι αύτη αιωνίως θα μας ευγνωμονεί.

                                          ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ  ΗΛΙΑΔΗΣ

                     ΠΡΟΕΔΡΟΣ  ΤΟΥ 4^ΟΥ  ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΡΟΔΙΑΚΟΥ 

                                        ΣΥΛΛΟΓΟΥ « ΑΠΟΛΛΩΝ»

" 22ο Συνέδριο του Παρροδιακού Συλλόγου Αμερικής " Απόλλων " "

                                                                             

     22^ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΠΑΡΡΟΔΙΑΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΜΕΡΙΚΗΣ  ΑΠΟΛΛΩΝ

           Το 22^ο Συνέδριο του Παρροδιακού Συλλόγου Αμερικής « Ο Απόλλων» ,διεξήχθη την 1,2,3,3,4 του μηνός Ιουλίου το 1949 στην BALTIMORE . Πήραν μέρος όλοι οι Ροδιακοί Σύλλογοι . Ανάμεσά τους και ο εκ Μεσαναγρού καταγόμενος Βασίλειος Ηλιάδης ,Πρόεδρος του 4^ου τμήματος  και διοργανωτής του Συνεδρίου.

   Το 4^ο Τμήμα ιδρύθη κατά τα τέλη του 1927 και αργότερα προσχώρησε στον Παρροδιακό Σύλλογο « Απόλλωνα». Μάλιστα προσέφερε και σεβαστό ποσό στο Σύλλογο.

   Γινόταν αγώνας για να πάρουν μέρος στο 22^ο Συνέδριο ,όλο και περισσότεροι Ροδίτες. Μάλιστα εξέδωσαν και Λεύκωμα με τα δρώμενα του Συνεδρίου ,με φωτογραφίες των συμμετεχόντων και διοργανωτών.

   Ευχές απέστειλαν ο Πρεσβευτής της Ελλάδας κ. Β. Δενδράμης , ο Γενικός Διοικητής Δωδεκανήσου κ. Νικόαλος Μαυρής και πολλοί άλλοι.

     Ο Παρροδιακός Σύλλογος Απόλλων Αμερικής ,συγκαταλέγεται μεταξύ των ευεργετών της Ρόδου. ¨Ένα από τα μεγαλύτερα έργα του είναι η « Απολλώνειος Γεωργική Σχολή Ρόδου » , που ιδρύθη στον Καλαμώνα.

"Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες-6-

                                                                       

 " Η εκκλησία του Ταξιάρχη"

 " Ο προαύλειος χώρος"

 " Το καμπαναριό"

 " Η εικόνα του Ταξιάρχη"

" Η εικόνα του Αγίου Γεωργίου"

       ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ-6-(ΠΩΣ ΚΤΙΣΤΗΚΕ Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΤΑΞΙΑΡΧΗ)

Οι Μεσαναγρενοί  είναι από τους πιο πιστούς χριστιανούς  ,εκκλησιάζονται τακτικά  και η θρησκευτικότητά τους φαίνεται  και από τις πολλές εκκλησιές και μοναστήρια που υπάρχουν στο χωριό. 16 εκκλησιές και μοναστήρια κοσμούν το Μεσαναγρό , εκτός από τις ερειπωμένες παλαιοχριστιανικές .

    Πιστοί όπως είναι σέβονται τα θεία και δεν τολμούν να πειράξουν κάτι που έχει σχέση με την εκκλησία  ή την εκκλησιαστική περιουσία. Ο ναός του Ταξιάρχη ,που είναι και προστάτης του χωριού κτίστηκε το 1870 ,με περιπετειώδη τρόπο.  Στη θέση του σημερινού ναού ,υπήρχε ένα μικρό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου ,μισογκρεμισμένο και στη θέση του ήθελαν να κτίσουν το ναό του Ταξιάρχη. Ενώ όλοι συμφωνούσαν ,κανένας δεν τολμούσε να γκρεμίσει το παλιό  εκκλησάκι. ΄Ετσι το κτίσιμο καθυστερούσε . Όταν το έμαθε , ο τότε ηγούμενος της Μονής Σκιάδι, ήρθε στο χωριό και γκρέμισε το εκκλησάκι και έτσι κτίστηκε ο ναός του Ταξιάρχη.

   Όποιος έρθει στο χωριό και πάει στο ναό ,θα δει το εξής παράδοξο. Δεξιά όπως μπαίνουμε στο ναό ,στο τέμπλο  στην άκρη, θα δει την εικόνα του Αγίου Γεωργίου ,που κανονικά έπρεπε να είναι η εικόνα του πολιούχου Ταξιάρχη και αυτό λόγω της ύπαρξης  της εκκλησίτσας του Αγίου Γεωργίου, όπως αναφέραμε παραπάνω.

   Οι παλιοί Μεσαναγρενοί  ,ένιωθαν δέος για τον Ταξιάρχη ή φόβο. Κάθε σπίτι  που έκανε τάμα , έδινε ελιές και  ο Ταξιάρχης έχει αρκετές . Θυμάμαι όταν θέλησα να φτιάξω ένα κήπο ,πήγα να κόψω μια ελιά που ήταν ξεραμένη σχεδόν ,μη γνωρίζοντας ότι ανήκει στον Ταξιάρχη. Η συγχωρεμένη η μάνα μου ,όταν με είδε με το πριόνι ,με ρώτησε  για πού τόβαλα και όταν της είπα τι πάω να κάνω ,με προέτρεψε να μην τολμήσω ,γιατί ο ΄Αγιος θα με τιμωρήσει….Η ελιά έμεινε στη θέση της και ο κήπος δεν έγινε.

" Ο Αλωνισμός "

                                                         

                                                   ΑΛΩΝΙΣΜΟΣ

Όταν τέλειωνε το θέρος και τα στάχυα έφταναν στο αλώνι ,άρχιζε ένας άλλος αγώνας., το αλώνισμα. Κάθε οικογένεια είχε το αλώνι της κοντά στο χωριό. Όλα τα αλώνια ήταν στρογγυλά και το ένα κοντά στο άλλο. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν αλωνιστικές μηχανές και το αλώνισμα γινόταν με τα ζώα.

Από πολύ νωρίς όλη η οικογένεια ήταν στο αλώνι. ΄Εβαζαν τα ζώα το ένα δίπλα στο άλλο και πάντα τα οδηγούσε κάποιος .΄Εριχναν τα στάχυα στο αλώνι και ο αγώνας άρχιζε. Πόσους γύρους έκαναν τα ζώα και οι άνθρωποι γύρω γύρω στο αλώνι, δεν μπορούσα να φανταστώ. Στους μικρούς αυτό φαινόταν και παιχνίδι. Με ένα μικρό διάλειμμα αυτό συνεχιζόταν μέχρι να βασιλέψει ο ήλιος. Τα στάχυα με το πάτημα των ζώων έλιωναν και φαινόταν το σιτάρι. Τά μάζευαν στις άκρες και έριχναν άλλα στάχυα και αυτό γινόταν συνέχεια.

Συνήθως ο πατέρας κρατώντας το τιριάχτυλο (εργαλείο γεωργικό) , όταν φυσούσε αέρας ,σήκωνε ψηλά τα άχυρα να τα πάρει ο αέρας και να μείνει το στάρι. Το σιτάρι έμπαινε στα σακιά ,φορτώνονταν στα ζώα και μεταφέρονταν στα σπίτια. Από εκεί έμπαινε στις πάγκες που αποθηκευόταν. ΄Εβλεπες καθημερινά ένα ολόκληρο χωριό να βρίσκεται στα αλώνια, να παλεύει , να συναγωνίζεται και να το χαίρεται. ΄Οποιος τελείωνε νωρίτερα βοηθούσε και τους συγγενείς.

Το άχυρο έπρεπε να μεταφερθεί στις αποθήκες ,στα κελάρια, για τα ζώα. Η μητέρα ήταν στο αλώνι και γέμιζε τις σάκες με άχυρο ,τις φόρτωνε στο γαϊδουράκι και τα παιδιά οδηγώντας το ζώο έφταναν στο κελάρι. Εκεί περίμενε ο πατέρας .Ξεφόρτωνε τις σάκες και τις ανέβαζε στο δώμα της αποθήκης. Στο δώμα υπήρχε μια τρύπα που από εκεί έριχνε το άχυρο μέσα. μείς τα παιδιά πέφταμε μέσα στη αποθήκη από την τρύπα και πατούσαμε το άχυρο για να κάτσει. ΄Ηταν από τα πιοαγαπημένα μας παιχνίδια.

Αργότερα ήρθαν οι θεριζοαλωνιστικές μηχανές που απάλλαξαν τους γεωργούς από τα δύσκολα και ο γεωργός έπαιρνε το σιτάρι έτοιμο μέσα στο χωράφι. Αυτό όμως χάλασε την αλληλεγγύη , την ομαδικότητα ,την παράδοση.

Σήμερα πάνε όλα αυτά. Οι γεωργοί παίρνουν επιδοτήσεις για να μη σπέρνουν, τα χωράφια χερσεύουν ,τα αλώνια έγιναν οικόπεδα και χτίζονται σπίτια και εγώ να αναπολώ όλα αυτά και ο εγγονός μου να μην πιστεύει ότι κάποτε γινόντουσαν . ΄Ετσι είναι η ζωή. Είναι αυτό πρόοδος ,είναι καλύτερες μέρες ,πιστέψτε με δεν μπορώ να το καταλάβω…

" Προλήψεις και Δειδαιμονίες -5-"

                                                      

                                                     ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ –ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ -5-

   Συνεχίζοντας με το θέμα Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες  ,θα σας αναφέρουμε αρκετές που και σήμερα ακόμη κάποιοι προβληματίζονται ,όταν συμβούν κάποια  γεγονότα.

------ Το σπάσιμο του καθρέπτη θεωρούνταν γρουσουζιά  και υπήρχε ο φόβος ότι κάτι κακό θα συμβεί.

------ Μόλις σκοτείνιαζε δεν έδιναν αυγά σε όποιο ζητούσε ,γιατί σίγουρα κάποιος καυγάς θα γινόταν και  σίγουρα μεταξύ αυτού που έδινε τα αυγά και αυτού που τα ζητούσε.

-----Ποτέ δε χαλούσαν χελιδονοφωλιές που ήταν κτισμένες μέσα στα σπίτια του χωριού ,πράγμα διαδεδομένο σε όλο το χωριό. Αυτός που χαλούσε τη φωλιά , ήταν κακός  άνθρωπος ,μισερός και κάποιο κακό θα του συνέβαινε.  Μάλιστα τα ίδια τα πουλιά τον τιμωρούσαν μη ξανακάνοντας ποτέ  φωλιά στο σπίτι του .Το σπίτι αυτό το θεωρούσαν γρουσούζικο .

----Όταν πετάριζε το μάτι κάποιου φοβόταν ότι θα πάθαινε κάποιο κακό και μάλιστα έλεγαν.

- Σήμερα το μάτι μου πεταρίζει ,κάποιο κακό θα με βρει και όλη την ημέρα πρόσεχε τις κινήσεις του από το φόβο.

" Ο Θερισμός"

                                                      

                                       Ο  ΘΕΡΙΣΜΟΣ

Όταν πλησίαζε το καλοκαίρι ,τα σημάδια για να το καταλάβεις ήταν πολλά. Τα παιδιά βγάζαμε τα παπούτσια ,περπατούσαμε ξυπόλητοι ,άρχιζαν οι καλοκαιρινές δουλειές, πλησίαζαν οι εξετάσεις και το χωριό άδειαζε. Δεν υπήρχαν αυτοκίνητα, ούτε θεριστικές μηχανές και οι αποστάσεις ήτανμεγάλες. Ολόκληρη η οικογένεια έμενε στα χωράφια. Όταν θέριζαν ένα χωράφι,πήγαιναν σε κάποιο άλλο , μέχρι να τελειώσουν το θέρος, να «ποθερίσουν ».

Οι μεγάλοι θέριζαν με τα χέρια. Κρατούσαν το δρεπάνι και θέριζαν τα χρυσοκίτρινα στάχυα. Οι άντρες τα έκαναν«γομάρια» και τα έδεναν με λυγαριές, «λύες». ΄Εβλεπες άντρες ,γυναίκεςστη σειρά σκυφτοί από το πρωί ως το βράδυ ,να θερίζουν αδιάκοπα. Τα μεσημέρι κάτω από τη σκιά ενός δέντρου, αν υπήρχε, όλη η οικογένεια απολάμβανε το φαϊ που έφτιαχνε η μητέρα. Η μητέρα είχε όλα τα σύνεργα, τσουκάλια, πιάτα ,τρόφιμα. ΄Αναβε φωτιά με ξύλα ,έφτιαχνε με πέτρες «σιεριστιά», για να καθίσει πάνω η«τσούκα» ,τσουκάλι και ταυτόχρονα μαγείρευε και θέριζε. Πιο νόστιμο φαγητό από αυτό του χωραφιού δεν υπήρχε. Θέλεις η κούραση ,θέλεις τα αγνά υλικά ,το φαγητό αυτό ήταν πεντανόστιμο. Πολλές φορές όταν η δουλειά ήταν πολλή και η μητέρα δεν προλάβαινε να μαγειρέψει ,η «σαλά»,σαλάτα αντικαθιστούσε το φαγητό. Μέσα σε μια μεγάλη γαβάθα όλοι μαζί τρώγαμε ,βουτώντας το ψωμί. Πόσες φωτιές άναβαν κατακαλόκαιρο κάθε μέρα ,δεν μπορώ να σας πω. Μπορώ να σας πω όμως ότι ποτέ δεν έπιασε φωτιά και να κινδυνέψει δάσος. ΄Ηταν για μένα πράγμα ανεξήγητο. Τα βράδια μου έχουν μείνει αξέχαστα. Δίπλα από τα στάχυα και κάτω από τον έναστρο ουρανό ,όλη η οικογένεια κοιμόταν ευτυχισμένη. Ξυπνούσες και έβλεπες τα αστέρια ψηλά στον ουρανό και τον ήλιο να ανατέλλει.

Τα παιδιά και αυτά δούλευαν. Θέριζαν , κουβαλούσαν νερό και έκαναν τις μεταφορές. Τα δεμάτια από το στάρι έπρεπε να μεταφερθούν στο χωριό, στα αλώνια. ΄Ηταν η εποχή που άρχιζαν και οι εξετάσεις στο Δημοτικό. Πρωί-πρωί μας φόρτωναν με δεμάτια τα ζώα ,συνήθως γαϊδουράκια και μουλάρια., καθίζαμε στη μέση και ξεκινούσαμε για το χωριό.΄ Επρεπε να πάμε να ξεφορτώσουμε τα δεμάτια, να πάμε στο σχολείο και το μεσημέρι να γυρίσουμε στο χωράφι, να μας ξαναφορτώσουν τα ζώα και το βράδυ να γυρίσουμε ξανά πίσω. Παρέες-παρέες τα παιδιά που τα χωράφια γειτόνευαν ,κάναμε όλα αυτά τα δρομολόγια. Τι κούρσες κάναμε για το ποιος θα βγει πρώτος ,δε λέγεται. Το χειρότερο πράγμα στη μεταφορά ,ήταν να γείρει από τη μια πλευρά το δεμάτι ,το ζώο να μην προχωρά και συ να προσπαθείς να το ισορροπήσεις με τις μικρές σουδυνάμεις. Αν δεν τα κατάφερνες ,έλυνες τα σκοινιά και άφηνες τα δεμάτια για ναέρθουν οι μεγάλοι. Το τι κόλπα κάναμε για να φτάσει το φορτίο δε λέγεται. Μας έμαθαν να βάζουμε πέτρες στο αντίθετα δεμάτι για να ισορροπεί ή να χαλαρώνουμε τα σκοινιά .

Στο τελευταίο χωράφι γινόταν ο αγιασμός. ΄Αφηναν ένα κομμάτι αθέριστο και συνήθως ο πατέρας με το δρεπάνι θερίζοντας ,έκανε το σχήμα του σταυρού. ΄Εσπαγαν και μια «σουρά», στάμνα και ο ένας κυνηγούσε τον άλλο για να το βρέξει. Μετά όλοι μαζί γύριζαν στο χωριό κουρασμένοι ,αλλά και χαρούμενοι που εξασφάλισαν τη σοδειά της χρονιάς.

"Γαστρονομία -Η τσούκα -6-"

                                                          

 " Καθολική Πιζήμολα .Συνεχίζει την παράδοση"

                     

  " Στις εκδηλώσεις του Πολιτιστικού ,οι γυναίκες μαγειρεύουν  παραδοσιακά"                                                                                                                                                                                                                       ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ- Η ΤΣΟΥΚΑ-6-

                                     ΣΥΝΤΑΓΗ --ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΠΙΖΉΜΟΛΑ

   Η τσούκα είναι από τα πιο νόστιμα φαγητά και πάντα το φαγητό αυτό το έφτιαχναν τις μεγάλες μέρες. Πολλές φορές μαγειρευόταν και Σάββατο ,που οι νοικοκυρές άναβαν το φούρνο ,για να φτιάξουν ψωμιά.

   Για να φτιάξουμε τη τσούκα χρειαζόμαστε τα παρακάτω υλικά.

Κρέας, τραχανά, χόνδρο, κρεμμύδι, ντομάτα, πιπέρι, δυόσμο, λάδι ,αλάτι και νερό.

                                       Εκτέλεση

   Αφού βράσουμε το κρέας ,το ξαφρίζουμε , το πλένουμε καλά και το βάζουμε στην κατσαρόλα. Παλιά το βάζανε σε πήλινη τσούκα( τσουκάλι). Μετά βάζουμε όλα τα υλικά που αναφέραμε παραπάνω και τα ανακατεύουμε καλά. Τα βάζουμε λίγο στη φωτιά και μετά τοποθετούμε την κατσαρόλα στο φούρνο για να ψηθεί.  Η τσούκα παραμένει στο φούρνο όλο το βράδυ , ο φούρνος κλείνεται καλά και το πρωί ,ανοίγουμε το φούρνο και η τσούκα μας ,ροδοκόκκινη και πεντανόστιμη , είναι έτοιμη για φαγητό.

                                      ΚΑΛΗ  ΣΑΣ  ΟΡΕΞΗ

" Εικόνες του Σαββατοκύριακου ,από το Μεσαναγρό"

                                 
                                                                 

 " Κυριακή πρωί η εκκλησία κατάμεστη από πιστούς"

 " Ο Παπα-Αγαθάγγελος "το έχει" να προσελκύει τους Μεσαναγρενούς ,να εκκλησιάζονται"

 " Ο πουνέντης κάλυψε όλο το χωριό.Ο "γιαϊλάς δεν άφηνε  να δεις τα γύρω βουνά"

 " Ο πουνέντης μόλις άρχισε"

 " Καταπληκτικό τοπίο ,θυμίζει Άλπεις'"

 " Σπίτι στο Μεσαναγρό ,μέσα στο πράσινο"

 " Ο πολιούχος του χωριού Ταξιάρχης"

 " Μετά την εκκλησία ,οι παρέες απολαμβάνουν το καφεδάκι τους ,στη Λέσχη"

 " ΤΟ δέντρο αυτό στην πλατεία ,είναι όλα τα λεφτά"

 " Καραγιάννης , Αρνίτταλης και Μπαρδάνης ,τα λένε..."

 " Μετά τις ανασκαφές ,ο Γιάννης Μπαρδάνης ασχολείται με την κηπουρική.Μέσα σε όλα....."

¨" Οι μεγάλοι παίχτες της πιλότας.Εδώ κάθε Σαββατοκύριακο ,χάνονται υπολήψεις......Και όλα αυτά, για μια σοκολάτα.

"Τα Πλακιά μια περιοχή που πρέπει να ξαναζωντανέψει"

                                                   

                                               Τα  Πλακιά

Τα πλακιά είναι μια πηγή που βρίσκεται κοντά στο χωριό. Είναι μια περιοχή που παλιά  οι κάτοικοι έβρισκαν νερό και είχαν κηπούλια. Υπήρχαν πολλά δέντρα και σε κάθε κηπούλι φύτευαν λαχανικά.

 ΄Εχει  δύο βουρνιά  ορθογώνια ,που γέμιζαν νερό για να πίνουν τα ζώα. Πολλές γυναίκες του χωριού πήγαιναν εκεί για να πλένουν του ρούχα της οικογένειας. ΄Εβαζαν  τα ρούχα σε  ένα κοφίνι , έπαιρνα μαζί το κόπανο και στάχτη (¨ανθος) , όπως τη λέγανε. Η στάχτη έπαιζε το ρόλο του απορρυπαντικού. ΄Αναβαν φωτιά με ξύλα ,έβαζαν  τον τέτζερη πάνω γεμάτο νερό και μέσα έριχναν τη στάχτη. Το νερό ζεσταινόταν και με αυτό έπλεναν του ρούχα. Τα πιο βαριά τα κτυπούσαν με το κόπανο , για να καθαρίσουν καλύτερα. Την ώρα που έριχναν τα ρούχα στο ζεστό νερό η μάνα έλεγε. « Πάει η άσπρη προυατάρα( πρόβατο) . Και εμείς κοιτάζαμε να δούμε πού είναι. Αργότερα μας εξηγούσαν ότι έλεγαν τα λόγια αυτά ,για να ασπρίσουν τα ρούχα όπως τα άσπρα πρόβατα. Μετά άπλωναν τα ρούχα πάνω σε κλαδιά θάμνων και περίμεναν μέχρι να στεγνώσουν ή τα έβαζαν στο κοφίνι και τα έπαιρναν στο χωριό και τα άπλωναν εκεί.

   Στα Πλακιά ποτίζαμε και τα ζα(ζώα). Παίρναμε λοιπόν τα ζα και περιμέναμε στη σειρά  , για να τα ποτίσουμε. Τριγύρω υπήρχαν και πολλές φραγκοσυκιές με πεντανόστιμα φραγκόσυκα και κάθε φορά απολαμβάναμε τη νοστιμιά τους.

  Σήμερα τα Πλακιά  είναι ζωντανά ,αλλά εγκαταλελειμμένα. Νερό υπάρχει ,αλλά η περιοχή έχει γεμίσει με βούρλα και κλαδιά. Πιστεύουμε ότι όλος αυτός ο πλούτος που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας να συντηρηθεί και να συνεχίσει να υπάρχει.

 Κάποια στιγμή θα δημοσιεύσουμε  σκέψεις μας ,για το πώς θα σωθούν όλα αυτά και θα γίνουν πόλος έλξης  των τουριστών ,αλλά και των ντόπιων .

"Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες -7-"

                                                                       

                                              ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ-7-

    Καθημερινά σε συζητήσεις με τους απλούς παλιούς Μεσαναγρενούς ,όλο και  και κάτι καινούριο ανακαλύπτω. Καθισμένος στη Λέσχη ανοίγω συζήτηση και προσπαθώ  να εκμαιεύσω κάτι το χρήσιμο. ΄Ετσι και χθες  κουβεντιάζοντας για την ημέρα του Αγίου Πνεύματος ,έμαθα αρκετά πράγματα.

   Οι παλιοί Μεσαναγρενοί ήταν άνθρωποι ευσεβείς ,θρησκευόμενοι και ένιωθαν δέος και φόβο για τα θεία. ΄Εχουμε αναφέρει τέτοιες περιπτώσεις σε προηγούμενες αναρτήσεις μας.

    Του Αγίου Πνεύματος  άρχιζε ο θερισμός . ΄Ολη η οικογένεια έφευγε από το χωριό και σπιτικό τους πια ήταν τα χωράφια που θέριζαν . ΄Επαιρναν μαζί τους  τα εργαλεία για το θερισμό ,δρεπάνια ,έκοβαν λείες για να δένουν τα στάχυα  και οικοσκευή για να μπορούν να μαγειρεύουν. Το πρωί όλοι πήγαιναν στην εκκλησία και μετά άρχιζαν τις προετοιμασίες για να φύγουν. Οι « μεγάλες μέρες » ,ήταν αργία και ποτέ δε δούλευαν . Για να μη χάνουν όμως χρόνο ,κατά το μεσημεράκι φόρτωναν τα πράγματά τους στα ζώα και όλη η οικογένεια ξεκινούσε για τον Κάμπο ,που ήταν αρκετά μακριά. ΄Εφταναν το απόγευμα , πήγαιναν στο χωράφι όπου θα ξεκινούσαν πρώτα το θερισμό ,εύρισκαν  το κατάλληλο μέρος  ,για να κατασκηνώσουν ,έστρωναν τις στρωσιές που θα κοιμόντουσαν  και περίμεναν να έρθει 12 η ώρα τα μεσάνυχτα ,για να ξεκινήσουν να δουλεύουν. Βλέπετε ήταν αργία ,ιερή μέρα και στις 12 τα μεσάνυχτα ξεκινούσε άλλη μέρα και έτσι άρχιζαν τη δουλειά.

       Δούλευαν αρκετές ώρες και μετά κάτω από τον έναστρο ουρανό,κουρασμένοι έπεφταν στην αγκαλιά του Μορφέα. ΄Ομορφες μέρες ,όμορφες στιγμές ,που είχα την τύχη να τις ζήσω. Πριν κοιμηθούν όλη η οικογένεια σταυροκοπιόταν και το πρωί πριν ξεκινήσει η δουλειά ,πάλι προσευχή.