"ΛΑΙΚΕΣ ΡΗΣΕΙΣ-ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ(10)

                                       

                                            ΛΑΙΚΕΣ  ΡΗΣΕΙς –ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ (10)

Εκειδά που δεν σε σπέρνουν μη νεμμάς.

¨Εννοια πούφαγε τον Κέλλη αν εκρίβηνε το χτένι.

¨Εγινε βούκινο.

Κάτσε στ΄αβγά σου.

Σφάξε με αγάμου νάγιάσω.

¨Αδικος μπελάς

Το αίμα νερό δεν γίνεται.

Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι.

Κάτω στην Κάρπαθο βροντά ξεζέβλωνε βρε κερατά.

Από μικρό κι από λωλλό μαθαίνεις την αλήθεια.

¨Αλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς.

¨Αλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγια

Ας είν΄ μικρό τ΄ αλώνι μας κι ας είν΄ μοναχικό μας.

¨Εδεσε τον Γάϊδαρό του.

Στην αναβροχιά καλό και το χαλάζι.

"ΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΝΕΡΟ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΛΑΦΙΩΝ"

                                                                       

                                                                                                                                                                                 ΤΡΟΦΗ  ΚΑΙ ΝΕΡΟ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΛΑΦΙΩΝ

  Τα τελευταία  χρόνια πολλή συζήτηση γίνεται  για την αύξηση των ελαφιών στο νησί και τις καταστροφές που υφίστανται οι γεωργοί. Έγιναν όπως πάντα προτάσεις ,κουβέντες του αέρα και το θέμα σταμάτησε μέχρι τα ελάφια να αρχίσουν  να κάνουν ζημιές. Η δική μας πρόταση ήταν ,η περιοχή των Περενών στον Μεσαναγρό που είναι περιφραγμένη ,να γίνει ο χώρος που θα μαζευτούν τα ελάφια ,αφού πρώτα διαμορφωθεί κατάλληλα και να έχει νερό και τροφή.

    ¨Οποιος πηγαίνει τακτικά στον Μεσαναγρό και είναι παρατηρητικός ,θα παρακολούθησε το εξής φαινόμενο. Πέρσι που δεν έβρεξε και η γη δεν έβγαλε χορτάρι ,τα ελάφια αναγκάστηκαν να φύγουν μέσα από το δάσος ,να κατέβουν μέσα στα κτήματα ,για να βρουν τροφή και νερό. Σε καθημερινή βάση βλέπαμε τα ελάφια να κυκλοφορούν ,να μη φοβούνται και να είναι αγέλες ολόκληρες. Τα πλησίαζες πολύ κοντά και αυτά δεν έφευγαν ,σε κοίταζαν στα μάτια σαν να σου έλεγαν ,αφήστε μας στην ησυχία μας. …Μάλιστα έφτασαν στο σημείο να μπαίνουν ακόμα και μέσα στα πρώτα σπίτια του χωριού…

   Μόλις όμως έπιασαν οι πρώτες βροχές τον χειμώνα και η γη έβγαλε χορτάρι ,τα ελάφια εξαφανίστηκαν και χάθηκαν. Πραγματικά η παρουσία τους μας έλειψε και σπάνια τα βλέπαμε. Καλοκαίριασε και πάλι δειλά δειλά εμφανίστηκαν τα πρώτα ελάφια και μέρα με τη μέρα αυξάνονται.

      Τι κάνει λοιπόν τα ελάφια να φεύγουν από τη σιγουριά του δάσους και να καταφεύγουν μέσα στα χωράφια και να προκαλούν ζημιές στους γεωργούς, οι οποίοι με το δίκαιό τους διαμαρτύρονται και ζητούν να παρθούν μέτρα…. Σίγουρα η τροφή και το νερό……….Οι γεωργοί διαμαρτύρονται και οι υπεύθυνοι ποιούν τη νήσσα…

    Σας αναφέραμε παραπάνω την πρόταση που κάναμε πέρσι και προτείνουμε φέτος και κάποια άλλη λύση. Στα δάση που υπάρχουν ελάφια να δημιουργηθούν χώροι που να υπάρχει νερό και σε καθημερινή βάση να υπάρχει και τροφή  .Πιστεύω ότι έτσι, λιγότερα ελάφια θα έρχονται στην καλλιεργημένη γη.

   Ας αναλάβουν οι γεωργοί πρωτοβουλίες πιο δυναμικές  ,για να αναγκάσουν τους υπεύθυνους να πάρουν τα κατάλληλα μέτρα που θα εξασφαλίζουν τη σοδιά των γεωργών και τη ζωή των ελαφιών.

                                                       

"ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΣΑΝΑΓΡΟ ΡΟΔΟΥ"

"ΟΙ ΣΗΣΑΜΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΜΠΟΥ"

                                                                                                                                                                                                                                  

                                              ΟΙ ΣΗΣΑΜΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΜΠΟΥ

Ο Κάμπος είναι το πιο εύφορο μέρος του Μεσαναγρού. Το μόνο μειονέκτημά του είναι ότι βρίσκεται μακριά από το χωριό . Είναι στην παραλία που βρίσκεται ανάμεσα στην Απολακκιά  και την Κατταβιά.

   Τα πρώτα χρόνια  για να σπείρει  ο γεωργός τα χωράφια του στον κάμπο, έπρεπε να ξεκινήσει  τις αυγές  και το απόγευμα να φύγει από  τον Κάμπο νωρίς , για να μη βραδιαστεί. Την εποχή εκείνη ,όλες οι γεωργικές δουλειές γινόντουσαν με τα ζώα.

Η περιοχή δεν είχε νερό για πότισμα ,για να σπείρει κάποιος τα σχετικά ,αλλά κάποιος έρριξε την ιδέα να βάλουν καρπούζια, πεπόνια και σησάμι. Το εγχείρημα δύσκολο , αλλά είχε τη λογική του. Η γη παρθένα και τότε έβρεχε πάρα πολύ και το θαύμα έγινε. Και το καρπούζι και το σησάμι έγιναν και μάλιστα η απόδοσή τους πολύ μεγάλη. Για μια εικοσαετία  « τα άνυδρα καρπούζια » του Μεσαναγρού , ήταν τα μεγαλύτερα σε βάρος και τα καλύτερα σε γεύση.

   Το καλοκαίρι , όταν ήρθε η εποχή της συγκομιδής του σησαμιού, τα πράγματα ήταν δύσκολα. Βλέπετε η απόσταση , αλλά και το μέγεθός του ,στο ύψος ενός άνδρα ,δυσκόλευαν. Φεύγαμε νωρίς από το χωριό με τα γαϊδουράκια . Ολόκληρο καραβάνι από ζώα ,που οδηγούσε στον Κάμπο. Όταν φτάναμε πιάναμε δουλειά και προσπαθούσαμε να βγάλουμε περισσότερες .Βγάζαμε αυτές που άρχιζαν να κιτρινίζουν. Τις κάμε σωρούς  και όταν βγάζαμε αρκετές τις κάναμε μικρά δεματάκια και τις δέναμε με τις ίδιες τις σησαμιές. ¨Ηταν τόσο ψηλές που εμείς οι μικροί , δεν μπορούσαμε να τις βγάλουμε και τις κόβαμε με το κλαδευτήρι κοντά στη ρίζα.

    Στο τέλος της ημέρας μαζεύαμε όλα τα δεματάκια και τα στήναμε όρθια ,σχηματίζοντας μια πυραμίδα. Ξαναδέναμε το μεγάλο σωρό και πάνω του βάζαμε και πέτρες, για να μην τις παίρνει ο αγέρας. ΄Εβλεπες ένα χωράφι 10 στρεμμάτων να έχει σησαμιές και σωρούς  σκορπισμένους. ΄Ολο αυτό επαναλαμβανόταν  κάθε 4-5 ημέρες , μέχρι να κιτρινίσουν και άλλες σησαμιές..

   Όταν άνοιγαν οι σησαμιές που ήταν στους σωρούς , παίρναμε ένα ξύλο , στρώναμε μια παλιά κουβέρτα και αρχίζαμε να χτυπούμε τις σησαμιές , για να πέσει το σησάμι. Μετά το καθαρίζαμε και το κοσκινίζαμε , για να είναι έτοιμο για πώληση. Τις ξερές σησαμιές ,τις καίγαμε. Πόσες φορές εκείνο τα καλοκαίρι πήγαμε και γυρίσαμε από τον Κάμπο , δε θυμάμαι. Θυμάμαι όμως τα πρόσωπα όλων των χωριανών ευχαριστημένα και ικανοποιημένα ,από την παραγωγή.

    Με τα χρόνια η απόδοση έπεσε και η καλλιέργεια εγκαταλείφθηκε.

                                                             

"Ο ΠΟΥΝΕΝΤΗΣ ,ΠΟΥ ΖΩΝΤΑΝΕΥΕΙ ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΜΕΣΑΝΑΓΡΟΥ"

                                                     

                                                                                                                                                

Πάντα αναρωτιόμουν πώς στα βουνά του Μεσαναγρού, ενός χωριού ορεινού ,υπάρχει τέτοια βλάστηση. Την απάντηση μου έδωσαν οι γεροντότεροι ,λέγοντας μου μια λέξη. Ο Πουνέντης. Κοίταξε μου είπε κάποιος κάθε πρωί ,πως είναι η ατμόσφαιρα στην περιοχή. ΄Ένα  πυκνό σύννεφο καλύπτει τα βουνά ,ο Πουνέντης , που είναι υγρό ,σέρνεται πάνω στη γη και αφήνει τις σταγόνες του στα δέντρα και στους θάμνους και τα ποτίζει.

  Το σύννεφο αυτό ξεκινάει από το βουνό Σκιάδι  ,απλώνεται προς το χωριό και σκεπάζει  τα βουνά , μέχρι να βγει για τα καλά ο ήλιος. Το φαινόμενο είναι εντυπωσιακό . Πολλές φορές δε φαίνεται τίποτα, παρά  μόνο το σύννεφο. Άλλες,  κατά διαστήματα φαίνονται οι πλαγιές των βουνών ,τα δέντρα και το Αιολικό πάρκο του Μεσαναγρού. Ξαφνικά και ενώ δε βλέπεις τίποτα ,ξεπροβάλλουν  οι μύλοι του πάρκου ,άλλοτε ολόκληροι και άλλοτε ορισμένα μέρη τους.

    ΄Ετσι επηρεάζεται και το κλίμα του χωριού ,που διαφέρει από τα διπλανά. Το καταλαβαίνει κανείς πηγαίνοντας στο χωριό από Λαχανιά. Μόλις φτάσεις στην ανηφόρα από τη διακλάδωση του Αγίου Θωμά  ,η θερμοκρασία αλλάζει. Γίνεται πιο ψυχρή και αν είναι καλοκαίρι και πιο ευχάριστη. Τα βράδια ιδίως ,ακόμη και το καλοκαίρι ,είναι απαραίτητη η ζακέτα . Το κλίμα είναι πολύ καλό και υγιεινό. Ξυπνάς το  πρωί και καταλαβαίνεις τη διαφορά  από την πόλη της Ρόδου. Είσαι ευδιάθετος και με  καθαρό κεφάλι.

      Να γιατί όλοι οι παλιοί,  σε συνδυασμό και με τη διατροφή, έζησαν πολλά χρόνια .Οι περισσότεροι ξεπέρασαν τα 80 και  αρκετοί  τα 90 χρόνια. Σήμερα υπάρχει γιαγιά που έχει ξεπεράσει τα 100 χρόνια  ,μπορεί να συντηρείται μόνη της και είναι μια χαρά.

       Τα  βουνά γύρω από το χωριό είναι καταπράσινα  ,ξαναγεννήθηκαν γρήγορα  μετά τις  συνεχόμενες φωτιές  και ομορφαίνουν τον τόπο ,κάνοντάς τον ξεχωριστό και ανεπανάληπτο.