Το πανηγύρι του Αγίου Θωμά στον Μεσαναγρό είναι γνωστό σε όλο το νησί . Πέρσι και φέτος δυστυχώς λόγω του ιού δεν γίνονται οι εκδηλώσεις που γινόντουσαν κάθε χρόνο. Μπορείτε όμως να παρακολουθήσετε τη θεία λειτουργία , να απολαύσετε το υπέροχο τοπίο, τον καταρράκτη του Αγίου Θωμά και να επισκεφθείτε και το χωριό.
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ…..ΑΛΛΑ ΠΩΣ…..
Κάποιες λέξεις έχουν χάσει τη σημασία τους και απλώς λέγονται για να λέγονται…..
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ….Μια λέξη χιλιοειπωμένη ,μια λέξη γεμάτη σημασία ,μια λέξη που κάθε χρόνο φέρνει στο νου μας την Ανάσταση του Θεανθρώπου.
Η Ανάσταση πρέπει να γίνεται στις καρδιές μας , να μας κάνει καλύτερους χρόνο με τον χρόνο ,να αγαπάμε τους συνανθρώπους μας ,να βοηθάμε αυτούς που έχουν ανάγκη και γενικά να μάθουμε να υπομένουμε κάποια πράγματα ,για το καλό όλων μας.
Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια κάτι δεν πάει καλά... Έχουμε γίνει ατομιστές ,βλέπουμε μόνο εμάς ,θέλουμε να κάνουμε το κέφι μας και ας τους άλλους να καίγονται. Κλείσαμε 1 χρόνο με το φάντασμα του ιού να πλανάται γύρω μας ,χιλιάδες άνθρωποι χάθηκαν ,άλλοι παλεύουν στα νοσοκομεία και εμείς τον χαβά μας.
Εγώ είμαι άτρωτος , εγώ δεν πιστεύω ,εγώ δε φοβάμαι , εγώ θέλω να γλεντήσω , εγώ...εγώ...εγώ…Και δεν γνωρίζουμε ότι τα λάθη μας θα τα πληρώσουμε .Κάποιοι χάσαμε δικούς μας ανθρώπους ,κάποιοι κινδυνεύουν ακόμη και πολλοί καταστρέφονται οικονομικά. Κάποιοι ανεγκέφαλοι συνεχίζουν το βιολί τους….μη γνωρίζοντας ότι κάποια στιγμή θα σπάσουν ...τα τέλια και τότε θα την πληρώσουμε όλοι.
Και τότε θα μας φταίνε οι κυβερνώντες , οι γιατροί, τα όργανα της τάξης και όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς…. Αθάνατε Ελληνάρα!!!!!
Ας κάνουμε μια αυτοκριτική ο καθένας ξεχωριστά και ας προσπαθήσουμε να μάθουμε από τα παθήματά μας και τότε η Ανάσταση θα έρθει στην καρδιά μας ….
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
Οι προετοιμασίες για το Πάσχα άρχιζαν από την προηγούμενη Κυριακή των Βαϊων. Την ημέρα εκείνη ο Παπάς στην εκκλησία μοίραζε σταυρούς από Βάγια στους πιστούς. Το μεσημέρι χτυπούσε η καμπάνα για να πάνε οι γυναίκες του χωριού να καθαρίσουν και να ντύσουν πένθιμα την εκκλησία. Όταν το βράδυ χτυπούσε η καμπάνα και πηγαίναμε ,βλέπαμε κάτι διαφορετικό. ΄Ολες οι εικόνες ήταν ντυμένες στα μαύρα. Είναι κάτι που μου έχει μείνει. Και μόνο που το έβλεπες αυτό ,μέσα σου βαθιά πίστευες ότι από σήμερα η εβδομάδα που ακολουθεί θα είναι πένθιμη.
Κάθε μέρα της Μεγάλης βδομάδας έχει ακόμα και τώρα κάτι το ξεχωριστό. Μας το υπενθύμιζαν οι γονείς μας. Σήμερα Κυριακή των Βαϊων θα βγάλουν το μικρό Χριστό και πρέπει την ώρα εκείνη να είμαστε εκεί. Τη Μεγάλη Τρίτη πρέπει να ακούσουμε το τροπάρι της Κασσιανής ,τη Μεγάλη Τετάρτη θα γίνει το Ευχέλαιο, τη Μεγάλη Πέμπτη τα δώδεκα Ευαγγέλια ,τη Μεγάλη Παρασκευή τα Εγκώμια ,το Μεγάλο Σάββατο θα χτυπήσουμε τα θρονιά και την Κυριακή ,το Πάσχα. Ομορφες μέρες. Κάποιες στιγμές όμως και κάποια γεγονότα μένουν ανεξίτηλα στη μνήμη. Τη Μεγάλη Πέμπτη οι γυναίκες του χωριού ξενυχτούσαν στην εκκλησία ψάλλοντας τα Πάθη του Χριστού και το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής γύριζαν το χωριό μάζευαν λουλούδια και μετά στόλιζαν τον επιτάφιο. Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής λέγαμε τα Εγκώμια. Πως γινόταν κάθε χρόνο να φτιάχνονται 4 ομάδες για να τα πούμε , είναι κάτι που γινόταν εθιμικά και γίνεται και σήμερα ,όσο λίγοι και αν είναι οι πιστοί. 2 ομάδες οι ψάλτες, αριστερός, δεξιός ,μια οι άνδρες και μια οι γυναίκες. Είχαμε και κόντρες ποια ομάδα τα λέει καλύτερα ή ποια ομάδα θα πει τα πιο ωραία λόγια. π.χ. ΄Ερανα τον τάφο…, Ω γλυκύ μου έαρ…Κάποια ομάδα που ήταν η σειρά της να πει κάτι άλλο το άφηνε και έλεγε ένα από τα παραπάνω. ΄Αλλαζε τη σειρά. Η ομάδα που έπρεπε να το πει το ξαναεπαναλάμβανε και επενέβαινε ο Παπάς για να βάλει τάξη.
Το βράδυ γυρίζαμε τον Επιτάφιο σε όλο το χωριό. ΄Ηταν τιμή να κρατήσεις τον Επιτάφιο. Όταν πλησίαζε η ώρα έπρεπε να είσαι κοντά για να πάρεις θέση. Μόλις έβγαιναν έξω από την εκκλησία ,όλο το χωριό περνούσε κάτω από τον Επιτάφιο 3 φορές. Να περάσεις τρεις φορές ,όχι μια ,είναι κακό. Από την ώρα εκείνη άρχιζαν να πέφτουν και τα πρώτα βαρελότα. Σε ορισμένες θέσεις όπως στα Αλώνια, στις Καστάνιενας , και στη διακλάδωση προς Αρνίθα ,οι νέοι άναβαν φωτιές και έκαιγαν λάστιχα ή ξύλα.
Το πρωινό του Μεγάλου Σαββάτου ήταν ξεχωριστό. Χτυπούσαμε τα θρονιά. Ξυπνούσαμε πρωί για να πιάσουμε θρονί .Μόλις ο Παπάς έδινε το σύνθημα γινόταν« χαλασμός Κυρίου». Ο Θόρυβος από το χτύπημα των θρονιών ακουγόταν σε πολύ μεγάλη απόσταση. Το Μεγάλο Σάββατο ήταν η ημέρα που όλο το χωριό μεταλάβαινε.
Μετά την εκκλησία οι νέοι του χωριού αναλάμβαναν να μαζέψουν ξύλα για τον «Καλαφουνό » και να φτιάξουν τον Ιούδα. ΄Ολοι μαζί γύριζαμε το χωριό ή πήγαιναμε έξω από το χωριό για να φέρουμε ξύλα. Τα στίβαζαμε έξω από την εκκλησία και φτιάχναμε τον Καλαφουνό. Ο Ιούδας κάθε χρόνο άλλαζε μορφή ανάλογα με τα πολιτικά γεγονότα ή οτιδήποτε άλλο συνέβαινε. Γεμίζαμε με άχυρα το παντελόνι, το σακάκι , του φορούσαμε σκούφο και η μορφή του ταίριαζε με την περίπτωση. Θυμάμαι κάποια χρόνια η μορφή του να είναι ο « Κίσιγκερ» , ο Χάρτινκ κ.α. Τον κρεμούσαμε στο καμπαναριό ,του περνούσαμε στο λαιμό χρήματα και τον καίγαμε στη Δεύτερη Ανάσταση.
Την παραμονή του Λαζάρου έκλειναν τα σχολεία λόγω των διακοπών του Πάσχα. Αρκετές μέρες πριν οι δάσκαλοι μας προετοίμαζαν για το Λάζαρο και τα εγκώμια.
Πόσες πρόβες γίνονταν δε θυμάμαι .Ειδικά για το Λάζαρο ο αγώνας ποιος θα ντυθεί Λάζαρος,ήταν μεγάλος. Για να ντυθείς Λάζαρος έπρεπε να έχεις πολλά προσόντα και πάνω από όλα καλή φωνή. ΄Οποιος ήθελε έπρεπε να ξέρει τα λόγια απόξω και να τραγουδήσει μπροστά σε όλους και οι δάσκαλοι αποφάσιζαν.
Ο Λάζαρος ξεχώριζε από τα άλλα παιδιά, γιατί ήταν ντυμένος με στολή που έδινε η εκκλησία, φορούσε στο κεφάλι στεφάνι από λουλούδια , κρατούσε την εικόνα του Λαζάρου και φορούσε τις περισσότερες αρμαθιές από λουλούδια. Την παραμονή όλα τα παιδιά του σχολείου ξεχύνονταν στα χωράφια κρατώντας ένα καλάθι. Αφού γεμίζαμε το καλάθι ,πηγαίναμε σπίτι και φτιάχναμε όσες περισσότερες αρμαθιές μπορούσαμε.
Το πρωί μετά την εκκλησία όλα τα παιδιά με τις αρμαθιές τα λουλούδια περασμένες στο σώμα μας ,ο Λάζαρος ντυμένος πιο όμορφα από όλους ,μαζί και οι δάσκαλοι ξεκινούσαμε να πούμε το Λάζαρο. Τα μεγαλύτερα παιδιά της ΄Εκτης κρατούσαν το καλάθι που μέσα βάζαμε τα αυγά που μας έδιναν οι νοικοκυρές.
Πηγαίναμε λοιπόν από σπίτι σε σπίτι όμορφα ,με τάξη και τραγουδούσαμε. Στην αρχή όλοι μαζί και όταν έφτανε η σειρά που ο Λάζαρος έπρεπε να πει τα λόγια του γονάτιζε κάτω από τις εικόνες του σπιτιού και έψαλλε. « Είδα φόβους είδα τρόμους είδα βάσανα και πόνους….»
Σας παραθέτουμε το Λάζαρο όπως τον τραγουδούσαμε τότε.
Σήμερον έρχεται ο Χριστός ο επουράνιος Θεός
Εν τη πόλει Βηθανία Μάρθα κλαίει και Μαρία
Λάζαρο τον αδερφό της και γλυκύ τον καρδιακό της.
Τρεις ημέρες το θρηνούσαν και τον εμοιρολογούσαν.
Την ημέρα την Τετάρτη κίνησε ο Χριστός για νάρθει
Και εβγήκε η Μαρία έξω από τη Βηθανία.
Και εμπρός του γονυκλεί και τους πόδας του φιλεί.
Αν εδώ ήσουν Χριστέ μου δε θα απέθνησκε ο αδελφός μου
Μα και τώρα εγώ πιστεύω και καλότατα ηξεύρω
Πως εσύ εάν θελήσεις και νεκρούς θα αναστήσεις.
Δεν επίστευε η Μαρία ,αγομένη στα μνημεία.
Και παρευθύς εδράμασι τον τάφο του εδείξασι.
Τότε ο Χριστός δακρύζει και τον ΄Αδη φοβερίζει.
΄Αδη τάρταρε και χάρε Λάζαρο θα σου τον πάρω.
Και παρευθύς από τον ΄Αδη ως εξαίσιο σημάδι
Λάζαρος απελυτρώθη ανεστήθη και σηκώθη
Ζωντανός σαβανωμένος και με το κερί ζωσμένος.
Δόξα τω Θεώ φωνάζει και το Λάζαρο ξετάζει.
Πες μας Λάζαρε τι είδες εις τον ΄Αδη που επήγες.
-Είδα φόβους ,είδα τρόμους ,είδα βάσανα και πόνους
Δώστε μου λίγο νεράκι να ξεπλύνω το φαρμάκι
Της καρδίας των χειλέων και μη με ρωτάτε πλέον.
Και μεις του χρόνου θάρθουμε στα σπίτια σας χαρούμενοι
Για να σας ευχηθούμε και το Λάζαρο να πούμε.
Και του χρόνου
Μετά οι νοικοκυρές μας φίλευαν ,μας έδιναν αυγά και μας εύχονταν.
Αυτό γινόταν σε κάθε σπίτι. Στο τέλος τα καλάθια γέμιζαν αυγά που πήγαιναν για ιερό σκοπό. Οι δάσκαλοι τα έστελναν σε ιδρύματα στην πόλη της Ρόδου. Και νιώθαμε περήφανοι όταν μετά τις διακοπές ο δάσκαλος μας διάβαζε το ευχαριστήριο γράμμα αυτών που τα έπαιρναν.
.
Στο χωριό, τα παλιά χρόνια οι άνθρωποι ήταν προληπτικοί, φοβόντουσαν τα στοιχειά ,τις ανεράδες και κάθε τι που τους προκαλούσε δέος. Ακόμη και σήμερα ορισμένα πράγματα, σώζονται από γενιά σε γενιά .
Τα καλοκαίρια , όταν κόντευε ο θερισμός , οι χωριανοί έκλειναν τα σπίτια τους , έπαιρναν μαζί τους ότι χρειάζονταν ,γιατί κοιμόντουσαν τα βράδια στα χωράφια ,κάτω από το φως των αστεριών. Πόσες νύχτες δεν κοιμηθήκαμε στα χωράφια….΄Ολη η οικογένεια ,ακόμη και τα μωρά. ΄Εξω μαγειρεύανε ,τρώγανε και έξω για πολλές μέρες ήταν το σπιτικό τους.
Όταν πλησίαζε το βράδυ ,οι γονείς καθάριζαν ένα μέρος ,έβαζαν από κάτω αποκάλαμη ,έστρωναν τις στρωσιές και γύρω γύρω έβαζαν δεμάτια από σιτάρι. Στο χώρο αυτό κοιμόταν όλη η οικογένεια. Πριν κοιμηθούνε επαναλάμβαναν κάποια πράγματα ακαταλαβίστικα για μας τους μικρούς. ΄Ηταν κάποια λόγια που πίστευαν ότι αν τα έλεγαν, προφύλασσαν την οικογένειά τους από τα συρμούμενα (φίδια ,οχιές, σκορπιούς, αράχνες) και τα κακά της νύχτας ( ανεράδες ,λαϊκά,).
Τα λόγια που έλεγαν ήταν.
«΄ Αϊ –Γιώργη ,δίσανδρε και τρίσανδρε ,δέσε και χαλίνωσε τα συρμούμενα της γης .
Τον όφιο και την όχεντρα, το σκορπιό και τη σκολόπετρα ,τα φοβερά της νύχτας ,τη Σαντού ,τη Μαντού και την Καπαροκέφαλη ,μέχρι να βγει ο ήλιος ,πέντε πενταρόξυλα και δεκαοχτώ καλάμια.».
Έτσι πίστευαν ότι ξόρκιζαν τα πάντα και κοιμόντουσαν ήσυχοι. ΄Ελα όμως που καμιά φορά ,ιδίως οι σκορπιοί ,που βρισκόντουσαν παντού ,τους τσιμπούσαν ,τότε τα λόγια ή δεν τα είπαν καλά ή κάτι ξέχασαν.
Αξέχαστα χρόνια, αξέχαστες εποχές….
Στο χωριό τα σπίτια είναι κτισμένα με δύο τρόπους. Με δύο διαφορετικές τεχνοτροπίες θα έλεγα . Σπίτια καμαρωτά ,κτισμένα με καμάρα και σπίτια με μεσιά.
Ο μεσιάς είναι ένα χοντρό μεγάλο ξύλο, από κυπαρίσι, που τοποθετείται στη μέση του σπιτιού ,για να κρατά τα κορφάδια,για αυτό και λέγεται και μεσιάς.
Τα περισσότερα σπίτια του χωριού είναι καμαρωτά και αρκετά ήταν με μεσιά. Αν μου λέγατε να έκανα επιλογή ανάμεσα στις δύο τεχνοτροπίες , αν και μεγάλωσα σε καμαρωτό σπίτι , σίγουρα θα δυσκολευόμουν. Κάθε σπίτι έχει και τις δικές του χάρες.. Τόσο η καμάρα ,όσο και ο μεσιάς , στηρίζουν τα κορφάδια και βρίσκονται στη μέση του σπιτιού.
Η καμάρα για να κτιστεί θέλει .έμπειρους τεχνίτες , ειδικές πέτρες και γενικά είναι πιο περίπλοκη από το μεσιά. Χρειάζεται τέχνη και ειδικά η τοποθέτηση της πέτρας « κλειδί» που κρατά την καμάρα. Αν αφαιρεθεί αυτή η πέτρα ,η καμάρα καταρρέει μαζί με όλη τη στέγη. Πόσα ατυχήματα δεν έγιναν από άγνοια, όταν επισκευάζονται σπίτια …Μια καλά κτισμένη καμάρα κρατάει χρόνια ,ακόμα και αιώνες. Θα έχετε παρατηρήσει ότι σε παλιά ερειπωμένα σπίτια το μόνο μέρος του σπιτιού που μένει ανέπαφο ,όρθιο θα έλεγα ,είναι η καμάρα. Για αυτό και τα καμαρωτά σπίτια είναι πιο ανθεκτικά στους σεισμούς. Τα τελευταία χρόνια στα σπίτια , η καμάρα ,ξεσουβατίζεται , αναδεικνύεται η πέτρα και είναι το πιο εντυπωσιακό μέρος του σπιτιού.
Ο μεσιάς ,είναι ξύλο από κυπαρίσσι ,χοντρό και βαρύ. Πάντα προσπαθούσα να φανταστώ ,πώς αυτό το ξύλο μεταφερόταν από τα κοντινά δάση ,για να τοποθετηθεί στα σπίτια. Με ζώα θα ήταν δύσκολο ,γιατί οι δρόμοι ήταν στενοί ,ένα ζώο θα ήταν αδύνατο να το μεταφέρει ,το ξύλο βαρύ και μακρύ και δύσκολο. Πιστεύω ότι θα μεταφερόταν από τους άντρες του χωριού ,κρατώντας το στους ώμους .Το ξύλο τοποθετείτο στη μέση του σπιτιού, στηριγμένο καλά και πάνω του τοποθετούσαν τα κορφάδια και από τις δυο μεριές. Αυτή η δύσκολη μεταφορά ,ίσως ανάγκασε τους χωριανούς στα νεότερα χρόνια να κτίζουν ως επί το πλείστον σπίτια καμαρωτά.
Σήμερα τα σπίτια στο χωριό ανακαινίζονται και πολλοί χωριανοί σέβονται την παράδοση και τα διατηρούν τα σπίτια τους «παραδοσιακά» ,όπως παραδοσιακό είναι και το χωριό.
Το έθιμο να λέμε ψέματα την πρωταπριλιά έχει έρθει από την Ευρώπη. Σύμφωνα με μια εκδοχή ξεκίνησε από τους Κέλτες. Οι Κέλτες ήταν πολύ καλοί ψαράδες . Η εποχή του ψαρέματος άρχιζε την 1η Απριλίου . Την εποχή αυτή τα ψάρια πιάνονται δύσκολα. Και όπως όλοι οι ψαράδες λένε ψέματα για το πόσα ψάρια πιάνουν , έτσι και οι Κέλτες ψαράδες. Αυτή η συνήθεια έγινε έθιμο.
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή το έθιμο γεννήθηκε στη Γαλλία το 16ο αιώνα. Μέχρι το 1564 η πρωτοχρονιά των Γάλλων ήταν η 1η Απριλίου. Ο Βασιλιάς Κάρολος ο 9ος άλλαξε την πρωτοχρονιά και άρχιζε την 1η Γενάρη. ΄Οσοι αντιδρούσαν συνέχισαν να γιορτάζουν την Πρωτοχρονιά την 1η Απριλίου και οι άλλοι τους έστελναν δώρα για να τους κοροϊδέψουν. Το πείραγμα αυτό μετατράπηκε σε έθιμο.
Στην Ελλάδα λέμε αθώα ψέματα για να ξεγελάσουμε τους άλλους. Σε κάποια μέρη πιστεύουν ότι όποιος ξεγελάσει τον άλλο θα έχει καλή σοδειά, τύχη και παραπλανά τις δυνάμεις του κακού.
Σήμερα σε όλο τον κόσμο είναι ημέρα αστείων και ψεμάτων. Ακόμα και τα ΜΜΕ έχουν μπει στο παιχνίδι .Κάθε χρόνο στις ειδήσεις και στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων διακινούνται χιλιάδες ψέματα. Το πρωταπριλιάτικο ψέμα κάθε σταθμού ή εφημερίδας ,αποτελεί προϊόν συσκέψεων ,συζητήσεων για το καλύτερο πρωταπριλιάτικο ψέμα..
Κατά καιρούς την ημέρα αυτή στα ΜΜΕ έχουν κάνει την εμφάνισή τους εξωγήινοι ,έπεσαν κυβερνήσεις ,υπουργοί ,ύπαρξη μικροσκοπικών ανθρώπων 15 εκατοστών ,έρχεται το τέλος του κόσμου και το Υπουργείο πολιτισμού ανακοίνωσε ότι βρέθηκε ό τάφος του Σωκράτη και ο αμφορέας με ίχνη κώνειου.
Όλα αυτά τα ψέματα , μικρά ή μεγάλα δίνουν άλλο τόνο στη ζωή μας ,φτάνει να μη δημιουργούν ανεπανόρθωτα προβλήματα.
Καλός σας μήνας με πολλά…ψέματα.
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
Είμαστε ένα μικρό χωριό στη Νότια Ρόδο ,που κατάφερε πάντα να διακρίνεται και οι καταγόμενοι από το χωριό να διακρίνονται στο νησί . Πάρα πολλοί κάτοικοι έχουν ξενιτευτεί ,ιδίως στην Αυστραλία και οι περισσότεροι βρίσκονται στην πόλη της Ρόδου. Η φυγή από το χωριό ξεκίνησε τη δεκαετία του -50 και τη δεκαετία του -60 συνεχίστηκε στην πόλη της Ρόδου.
Σήμερα το χωριό συνεχίζει να ζει παρά τα προβλήματα που υπάρχουν ,έχουν φτιαχτεί τα περισσότερα σπίτια ,αρκετά και από Αυστραλούς και τις γιορτές και τα Σαββατοκύριακα , το χωριό γεμίζει . Οι γεωργοί απέμειναν λίγοι και οι Μεσαναγρενοί της Ρόδου ασχολούνται με διάφορα επαγγέλματα και διακρίνονται με ότι ασχολούνται.
Σήμερα θα ασχοληθούμε με το φαινόμενο των εκπαιδευτικών..... και σε άλλες αναρτήσεις και με άλλα επαγγέλματα. Πριν μερικά χρόνια το Βάτι είχε το ρεκόρ ,ίδίως Δασκάλων στη Νότια Ρόδο .Βάτι και Δάσκαλοι πήγαιναν μαζί.... Σήμερα το ρεκόρ αυτό έχει καταρριφθεί από τον Μεσαναγρό. Σε σχέση με τον πληθυσμό, ο Μεσαναγρός έχει ένα αξιοζήλευτο αριθμό Εκπαιδευτικών.
Το σύνολο των εκπαιδευτικών ανέρχεται στους 21. Από αυτούς, 11 είναι Καθηγητές ,8 Δάσκαλοι και 2 Νηπιαγωγοί .
Αξιοσημείωτο είναι επίσης, ότι οι μισοί από αυτούς ανήκουν σε 5 οικογένειες.
Υπάρχουν επίσης πολλά παιδιά που φοιτούν σε Πανεπιστήμια της χώρας και συνεχίζουν την παράδοση των τελευταίων ετών.
Παράκληση προς τους Επαιδευτικούς ….Φίλοι μου είναι καιρός να δώσουμε το παρόν για τα όσα γίνονται στο χωριό. Να βοηθήσουμε από όποιο μετερέζι μπορούμε, να κάνουμε προτάσεις και γιατί όχι να δημιουργήσουμε μια ομάδα, έστω και άτυπα που θα βοηθήσει. Είναι καιρός όλοι μας να αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν και πιστέψτε με ,οι δικές μας είναι περισσότερες….
Η ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ ΕΙΠΕ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΚΡΙΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΗ-
ΜΟΓΕΡΟΝΤΕΣ:
ΕΧΑΣΑ ΤΟΝ ΣΥΖΥΓΟ ΜΟΥ, ΕΥΛΟΓΗΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ!…
Ο ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΥΙΟΣ ΜΟΥ ΕΠΕΣΕ ΜΕ ΤΑ ΟΠΛΑ ΑΝΑ ΧΕΙΡΑΣ, ΕΥΛΟΓΗΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ!..
Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΥΙΟΣ ΜΟΥ, 14 ΕΤΗΣ ΣΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ,ΜΑΧΕΤΑΙ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΙΘΑΝΩΣ ΝΑ ΕΥΡΗ ΕΝΔΟΞΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ, ΕΥΛΟΓΗΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ!…
ΥΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΘΑ ΡΕΥΣΗ ΕΠΙΣΗΣ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ, ΕΥΛΟΓΗΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ!…
Η ΘΑ ΝΙΚΗΣΩΜΕΝ Η ΘΑ ΠΑΥΣΩΜΕΝ ΜΕΝ ΖΩΝΤΕΣ, ΑΛΛΑ ΘΑ ΕΧΩΜΕΝ ΤΗΝ ΠΑΡΗΓΟΡΟΝ ΙΔΕΑ ΟΤΙ ΕΝ ΤΩ ΚΟΣΜΩ ΔΕΝ ΑΦΗΣΑΜΕΝ ΟΠΙΣΘΕΝ ΗΜΩΝ ΔΟΥΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΑΣ>>.
Κυριακή στο χωριό και πρωί πρωί βγαίνοντας από το σπίτι ,είδα τα πρώτα χελιδόνια. Ήρθε η Άνοιξη !!! και τι αναμνήσεις δεν ήρθαν στο μυαλό μου.....
Χρόνια τώρα έχω να δω αυτό το φαινόμενο. ¨Ανθρωποι και χελιδόνια να συγκατοικούν. Όλα άλλαξαν . Ακόμα και τα πιο απλά και ανθρώπινα.
Μικρός θυμάμαι στο χωριό ,σε κάθε σπίτι υπήρχε και μια χελιδονοφωλιά. Δίπλα στην καμάρα τα χελιδόνια ,πέτρα πέτρα έκτιζαν τη φωλιά τους και έφτιαχναν την οικογένειά τους. Θυμάμαι με τι λαχτάρα τα μικρά παιδιά περιμέναμε την ΄Ανοιξη να έρθουν. Τα παράθυρα έμεναν ανοιχτά ,για να μπορούν να μπαίνουν . Αν σε κάποιο σπίτι τα χελιδόνια δεν εμφανίζονταν , άκουγες τα χίλια δυο. Χάθηκαν στο ταξίδι , τους φέρθηκαν άσχημα ή τους χάλασαν τη φωλιά. Θυμάμαι μια θεία μου ,που κατά λάθος ασπρίζοντας το σπίτι ,τους χάλασε τη φωλιά. Τα χελιδόνια ήρθαν. Είδαν το σπίτι τους χαλασμένο και δεν ξαναπάτησαν. ΄Ετσι έκαναν σε όποιο δε τους συμπεριφερόταν καλά. Οι χωριανοί θεωρούσαν κακό σημάδι να μην υπάρχουν χελιδόνια στο σπίτι.
Χελιδόνια και άνθρωποι μαζί. Το έζησα και ήταν καταπληκτικό. Να ξυπνάς από τα τιτιβίσματά τους ,τις όμορφες φωνές τους. Να παρακολουθείς το κτίσιμο της φωλιάς. Ξυλαράκι ξυλαράκι ,λίγη λάσπη και πάντα το ίδιο σχέδιο. Η μητέρα να γεννά τα αυγά ,να τα επωάζει και ο πατέρας να φέρνει τροφή ,για να ταϊζει την οικογένεια. Όταν έβγαιναν τα μικρά ,γυμνά , να περιμένουν τροφή από τους γονείς, με το στόμα ανοιχτό. ΄Ολη μέρα μας συντρόφευαν οι φωνούλες τους και τα τραγούδια τους.
Το Φθινόπωρο τα χελιδόνια έφευγαν . Οι φωνές τους γίνονταν πιο δυνατές ,σαν να ήθελαν να μας ευχαριστήσουν για τη φιλοξενία. Και εμείς μικροί και άπειροι ρωτούσαμε πάντα , γιατί φεύγουν…….
Ακόμα και σήμερα …,όταν πηγαίνω στο χωριό και μπαίνω στο πατρικό μου σπίτι ,οι φωνές των χελιδονιών αντηχούν στα αυτιά μου. Βλέπετε οι νέοι τρόποι ζωής …πού να αφήσεις ανοιχτό παράθυρο τώρα…. Μας στέρησαν τα αυτονόητα….
Ο χαρταετός είναι μια ελαφριά κατασκευή που πετά με τη βοήθεια του αέρα. Κρατιέται από ένα σπάγκο ,την καλούμπα.
Το έθιμο προέρχεται από την Κίνα. Υπάρχουν γραπτές αποδείξεις ότι χαρταετοί πετούσαν στον ουρανό της Κίνας από το 2000π.Χ. . Στην Ευρώπη εμφανίστηκε το 1400 μ.Χ.. Το 18ο αιώνα χρησιμοποιήθηκε σαν επιστημονικό όργανο ,π.χ. για την καταγραφή θερμοκρασιών ,από το Βενιαμίν Φραγκλίνο, για να αποδείξει ότι οι αστραπές δεν είναι τίποτε άλλο από στατικός ηλεκτρισμός κ.α.
Κατά τη διάρκεια των δύο παγκόσμιων πολέμων οι χαρταετοί χρησιμοποιήθηκαν σαν συσκευές παρατήρησης.
Στην Ελλάδα το πέταγμά του γίνεται την Καθαρή Δευτέρα. Ο σκελετός κατασκευάζεται από ξύλο είτε από πλαστικό , ενώ το μέρος που φέρνει αντίσταση από πλαστικό φύλλο ή χαρτί. Σημαντικά σημεία του χαρταετού είναι.
Τα ζύγια της καλούμπας
Τα ζύγια της ουράς
Το μέγεθος της ουράς
Χρειάζεται μεγάλη προσοχή στο πέταγμα. Κάθε χρόνο γίνονται πολλά ατυχήματα ιδίως με παιδιά από ηλεκτροπληξία, όταν πετούν το χαρταετό κοντά στα ηλεκτροφόρα καλώδια.
Προσοχή
Πετάμε τους χαρταετούς μακριά από τα ηλεκτροφόρα καλώδια
Είναι προτιμότερο να τον αφήσουμε όταν μπλεχτεί στα καλώδια
Δεν προσπαθούμε να ανεβούμε σε στύλους της ΔΕΗ ,για να ξεμπλέξουμε το χαρταετό
Δεν πετάμε χαρταετό ,όταν ο καιρός είναι βροχερός και αστράφτει.
Καλό πέταγμα του χαρταετού την Καθαρή Δευτέρα αλλά πάνω από όλα προσοχή…
Καταγόμαστε από τον Μεσαναγρό, ένα μικρό χωριό της Ρόδου ,που συνεχώς μας ξαφνιάζει ……
Πολλοί χωριανοί έχουν διακριθεί σε πολλούς τομείς ,σε δημόσιες θέσεις ,στην ιατρική ,στην εκπαίδευση ,στα οικονομικά , στην αγιογραφία ,στο εμπόριο και γενικά με οτιδήποτε ασχοληθούμε θα δώσουμε το είναι μας….,για να πετύχουμε.
Ο Μιχάλης Ξίπας ,είναι ένας στιχουργός που τώρα ανατέλλει και μας εκπλήσσει με το πρώτο του μελοποιημένο τραγούδι που φέρει τον τίτλο : “ Με πυρπόλησες”.
Εργάζεται στον ΕΦΚΑ ,κάθε Σαββατοκύριακο επισκέπτεται το χωριό και στον ελεύθερο χρόνο του γράφει στίχους. Το καλοκαίρι μας έδειξε ένα τετράδιο με στίχους και όλοι τον παροτρύναμε να συνεχίσει και να προσπαθήσει να μελοποιηθούν. Σήμερα έχουμε τη χαρά να σας παρουσιάσουμε ένα από τα τραγούδια του. Για να ακούσετε το τραγούδι πηγαίνεται στο facebook “Michael xipas.”
Με πυρπόλησες
Στιχουργός : Μιχάλης Ξίπας
Μουσική : Νίκος Μανδαράκης
Παραγωγή : Γράφεις στίχο- Γράφω μουσική -Φτιάχνουμε ένα τραγούδια
Με πυρπόλησες μου έβαλες φωτιά
μου την έκαψες τη δόλια μου καρδιά
είσαι στατικός ηλεκτρισμός
στα καλώδια του μυαλού μου ανάβεις φως.
…………………………………………….
Έχω γίνει παρανάλωμα πυρός
μες στη νύχτα τριγυρνάω σαν τρελός
το γλυκό σου το μουτράκι σαν θυμάμαι
με τ΄αστέρια και τον άνεμο μιλάμε.
………………………………………………
Μες την άβυσσο το βλέμμα σου κοιτώ
και το σώμα μου βουλιάζει στον βυθό
τη φωτιά μου θέλω τώρα να τη σβήσω
στης αγάπης σου το στρώμα να ξυπνήσω…
ΜΙΧΑΛΗΣ ΞΙΠΑΣ
Νάσαι καλά Μιχάλη,συγχαρητήρια και συνέχισε να γράφεις .
Η 7η Μαρτίου 1948 αποτελεί ιστορικό ορόσημο για τα Δωδεκάνησα και τη Ρόδο. Είναι ημέρα που τα νησιά ενώνονται με την Ελλάδα.
Σ΄όλη την ιστορία τους τα νησιά ακολούθησαν τις τύχες της Ελλάδας. Κατά την Ελληνική επανάσταση οι Δωδεκανήσιοι πίστεψαν πως θα απελευθερωθούν ,αλλά αυτό δεν έγινε ,γιατί το πρωτόκολλο του Λονδίνου τους άφησε έξω από τα σύνορα της Ελλάδας.
Το 1912 η Ιταλία πολεμούσε με την Τουρκία και κατέλαβε τα νησιά. Οι Ιταλοί έκαναν λόγο για αυτονομία και αυτοδιοίκηση, αλλά οι σκοποί τους ήταν άλλοι. Από το 1923 τα Δωδεκάνησα ονομάστηκαν « Ιταλικά νησιά» και έγιναν επισήμως Ιταλική κτήση. Στους κατοίκους των νησιών απονεμήθηκε « η λεγόμενη μικρή Ιταλική Ιθαγένεια».Η μεγάλη Ιταλικά Ιθαγένεια δόθηκε σε όσους συνεργάστηκαν με τους κατακτητές. Ανώτατη αρχή ήταν ο Ιταλός διοικητής Mario Lago .
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου πολλοί Δωδεκανήσιοι πολεμούν στη ΄Ηπειρο εναντίον των Ιταλών και ο πρώτος νεκρός αξιωματικός του πολέμου είναι ο υπολοχαγός Αλέξανδρος Διάκος ,από τη Χάλκη, που έπεσε στα υψώματα της Τσούκας την 1η Νοεμβρίου 1940.
Μετά την πτώση του Μουσολίνι στις 25 Ιουλίου 1943, τη διοίκηση της Δωδεκανήσου αναλαμβάνει Γερμανός Διοικητής και αρχίζει η Γερμανοκρατία στα νησιά.
8-5-1945 -Oι Γερμανοί υπογράφουν την παράδοση των νησιών στους Βρετανούς και στο Διοικητή του Ιερού Λόχου Τσιγάντε.
9-5-1945 -Αγγλικές δυνάμεις αποβιβάζονται στη Ρόδο.
15-5-1945 -Φτάνει στη Ρόδο το καταδρομικό Αβέρωφ και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Δαμασκηνός.
27-6-1946- Στο Παρίσι αποφασίζεται τα Δωδεκάνησα να περιέλθουν στην Ελλάδα.
10-2-1947 -Στο Παρίσι, η Ιταλία εκχωρεί στην Ελλάδα τα νησιά.
31-3-1947- Ο Βρετανός διοικητής παραδίδει τη διοίκηση των νησιών στον Αντιναύαρχο Περικλή Ιωαννίδη.
9-1-1948- Η Βουλή των Ελλήνων ψηφίζει νόμο που τερματίζει το μεταβατικό στο στάδιο και ορίζει ημέρα τυπικής ενσωμάτωσης την 7η Μάρτη 1948.
7-3-1948- Οι Βασιλείς ,ο Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Κυβέρνησης μαζί με υπουργούς ,στρατιωτικούς και άλλους φτάνουν στη Ρόδο και γίνεται και επίσημα η Ενσωμάτωση των νησιών.
