" ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΓΓΟΝΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ"

                                                         

     ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΓΓΟΝΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ

   37 χρόνια τέτοια εποχή πάντα ένιωθα συγκινημένος ,γιατί αποχαιρετούσα παιδιά που έφευγαν από το σχολείο ή άλλαζαν τάξη. Κάθε εκπαιδευτικός, πάντα τη μέρα αυτή λυπάται , γιατί χάνει τα παιδιά που δίδασκε και τα ένιωθε δικά του παιδιά και χαίρεται ,γιατί τα παιδιά αυτά πετάνε ,πατάνε γερά και πάνε πιο ψηλά.

     Στο μυαλό μου έρχεται η ημέρα αυτή ,όταν τέλειωνα το Δημοτικό στον Μεσαναγρό. Αντί να νιώθω χαρά ,γιατί τέλειωνα ένα σχολείο ,ένιωθα στενοχωρημένος ,γιατί επιθυμούσα να πάω στο Γυμνάσιο και αυτό ήταν ανέφικτο. Δύσκολες εποχές ,οικονομικές δυνατότητες δεν υπήρχαν και εγώ μικρό παιδάκι επέμενα . Ο Δάσκαλος έδωσε τη λύση.

-Γιάννη ,μού είπε. Δεν είσαι έτοιμος για το Γυμνάσιο ,θα μείνεις ακόμη μια χρονιά στην Στ΄ και την επόμενη θα πας. Το δέχτηκα και την επόμενη χρονιά η επιθυμία μου πραγματοποιήθηκε.

      Σήμερα νιώθω χαρούμενος ,γιατί ο εγγονός μου ,ο Γιάννης, τέλειωσε το Δημοτικό και ανοίγει τα φτερά του για το Γυμνάσιο. Πάντα κουβεντιάζουμε ,του αρέσει να ακούει και να μαθαίνει τι γινόταν παλιά . Κάνουμε συγκρίσεις του τότε με το τώρα ,βγάζουμε συμπεράσματα ,συμφωνούμε και διαφωνούμε. Όταν του λέω πως τα χρόνια εκείνα τα δύσκολα εγώ τα θυμάμαι και τα νοσταλγώ , διαφωνεί… Πώς ήταν όμορφα με τόσες δυσκολίες…. 

                                                                       

     Οι δυσκολίες  ,Γιάννη μου, σε κάνουν πιο δυνατό ,προσπαθείς να βελτιωθείς και σε κάνουν καλύτερο. Πόσα χωριατόπαιδα τότε δεν πάλεψαν ….πέτυχαν ….και σήμερα έχουν βελτιώσει τη ζωή τους και είναι χρήσιμοι στην Κοινωνία.

      Σήμερα ,Γιάννη μου, εσείς ξεκινάτε με καλύτερες συνθήκες .Ζείτε βέβαια σε δύσκολες στιγμές λόγω της οικονομικής κρίσης ,αλλά χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια ,μελέτη και όλα θα πάνε καλά. Οι γονείς σας, οι δάσκαλοί σας  είναι στο πλευρό σας και σε αυτούς θα απευθύνεστε στις δύσκολες στιγμές σας. Μη το βάζετε κάτω. Η ζωή θέλει αγώνα και διαρκή προσπάθεια. Δεν υπάρχει δεν μπορώ …..αλλά δεν θέλω…..και όλα γίνονται.

      Σε όλα τα παιδιά που αποφοιτούν από το Δημοτικό και πάνε στο Γυμνάσιο ,εύχομαι να περάσουν καλά ,να διευρύνουν τους ορίζοντές τους και να συνεχίσουν τον αγώνα για καλύτερη μόρφωση. Η απόκτηση γνώσεων δεν σταματάει ποτέ .Αρχίζει με τη γέννηση του ανθρώπου και συνεχίζεται ως τα βαθιά γεράματα.

                                                  ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ 

                                                               

"ΟΙ ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΤΟΝ ΜΕΣΑΝΑΓΡΟ"

                                                         

                                                         ΟΙ  ΣΧΟΛΙΚΕΣ    ΓΙΟΡΤΕΣ

      Οι σχολικές γιορτές ήταν κάτι ξεχωριστό για μας τους μικρούς. Τις περιμέναμε πώς και πώς. Είχαμε πολλές γιορτές . Εθνικές ,Θρησκευτικές , γιορτή της Μάνας και Αθλητικές. Κάθε γιορτή είχε τη δική της ιδιομορφία. Οι δάσκαλοι μας έδιναν το ρόλο μας που έπρεπε να ξέρουμε «νεράκι» και να ψάξουμε να ντυθούμε κατάλληλα. Στο ντύσιμο άρχιζε ο μεγάλος μπελάς .Πού να βρεις την εποχή εκείνη τα κατάλληλα ρούχα… Βολευόμασταν όπως όπως και πιο πολύ μας απασχολούσε ο ρόλος μας.

      Κάναμε αρκετές μέρες πρόβες στο σχολείο και οι δάσκαλοι μας διόρθωναν και μας καθοδηγούσαν. Οι γιορτές συνήθως γίνονταν στο Καφενείο τη « Λέσχη» ή στην πλατεία του χωριού. Μόνο στο τέλος της χρονιάς γίνονταν στο χώρο έξω από την εκκλησιά.

     Θυμάμαι τους μεγαλύτερους και ιδίως τα παιδιά της ¨Εκτης να απαγγέλλουν ποιήματα πολύ μεγάλα  που μας καθήλωναν . Από όλα τα ποιήματα μου έμειναν  ο Θούριος του Ρήγα και  η φυγή του Αλή Πασά με άλογο από το Σούλι. Όταν κάναμε πρόβες και οι τυχεροί απάγγελλαν αυτά τα ποιήματα  ,επικρατούσε « άκρα του τάφου σιωπή », όπως έλεγε και ο δάσκαλος. Ακόμα και εμείς οι μικροί τα μαθαίναμε απ΄έξω και ονειρευόμασταν κάποτε να τα απαγγείλουμε.

        Την ημέρα της γιορτής μαζεύονταν όλο το χωριό και όλοι περίμεναν να μας ακούσουν. Ανάλογα χειροκροτούσαν . Αν το έλεγες ωραία και τους συνέπαιρνες σε χειροκροτούσαν αν όχι σε υποδέχονταν χλιαρά. Οι άτυχοι της ημέρας ήταν αυτού που ξεχνούσαν τα λόγια  . Προσπαθούσαν να τα θυμηθούν ,κόμπιαζαν ,αλλά τίποτα. Καλύτερα να άνοιγε η γη να σε καταπιεί  παρά να υποστείς αυτόν τον κάζο. Δεν έφταναν οι παρατηρήσεις του δασκάλου σε περίμενε στο σπίτι και η κατσάδα των γονιών σου. Ρεζίλι μας έκανες ,ντροπή σου. Πού να βρεθεί παιδαγωγικό τακτ την εποχή εκείνη…

                                                           

          Σαν σήμερα πολλά χρόνια πίσω, ήταν η τελευταία μέρα της σχολικής χρονιάς. ΄Ηταν η μέρα που όλο το χωριό θα παρακολουθούσε τις γυμναστικές επιδείξεις και τους αγώνες .  Μέρες πριν όλα και όλοι ήμαστε σε ετοιμότητα. Ακόμα και τους γονείς μας παροτρύναμε να έρθουν για να πάρουν μέρος. Πατέρα να έρθεις ,γιατί οι άλλοι θα φέρουν τους « δυνατούς τους» ,για να μας νικήσουν .΄Ολο το χωριό βρισκόταν επί ποδός πολέμου. Χαρά σε όποια ομάδα κέρδιζε. Κάναμε και μόνοι μας προπονήσεις κατά ομάδες, για να βγούμε πρώτοι. Πώς την περιμέναμε αυτήν την ημέρα δε λέγεται. Το τελευταίο αγώνισμα « ο πότσος» ,ήταν το πιο εντυπωσιακό και  το πιο δύσκολο. ΄Επαιρναν μέρος και οι μεγάλοι. Ο δάσκαλος μας χώριζε σε δυο ομάδες  . Υπήρχε ένα σχοινί  ,στη μέση του έβαζε το πόδι ο δάσκαλος  και οι ομάδες το τραβούσαν αντίθετα  .΄Οποια ομάδα παράσερνε την άλλη ,κέρδιζε. Ο αγώνας είχε άγρια ομορφιά ,γιατί συμμετείχαν και οι γονείς. Κάθε γονιός πήγαινε με την ομάδα του παιδιού του  ,άνδρες και γυναίκες.  Και ξέρετε ,όπου ανακατεύονται οι μεγάλοι υπάρχουν και παρεξηγήσεις. Δεν πιάσαμε καλά, ξεκινήσατε πιο γρήγορα και ένα σωρό δικαιολογίες  προέβαλλαν  οι χαμένοι.

          Ο αγώνας άρχιζε. Ο δάσκαλος σφύριζε, οι ομάδες έπαιρναν  θέσεις  και όλοι περίμεναν το σύνθημα. Ο δάσκαλος στη μέση του σχοινιού ,βάζοντας το πόδι του πάνω ,σφύριζε και φώναζε έτοιμοι. Τότε άρχιζε ο αγώνας .Το τι τραβούσαμε εμείς οι μικροί δε λέγεται. Μας έσπρωχναν, μας ποδοπατούσαν και η χειρότερη στιγμή  ήταν όταν η πιο αδύνατη ομάδα κουρασμένη ,άφηνε το σχοινί . Απότομα  οι νικητές  έπεφταν φαρδιοί πλατιοί ,αφού δεν υπήρχε αντίσταση. Σε έναν τέτοιο αγώνα και ενώ ο δάσκαλος είχε το πόδι πάνω στο σχοινί  και πριν δώσει το σύνθημα ,η μια ομάδα τράβηξε απότομα  και ο δάσκαλος βρέθηκε κάτω .Θυμάμαι ότι ο αγώνας διακόπηκε ,γιατί ο διαιτητής δεν μπορούσε να συνεχίσει. ΄Ισως ήταν ο πρώτος αθλητικός αγώνας που είχε άδοξο τέλος…

                                                         

        

 

" ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ"

                                                                 

                                                                                                                                                                                              

Τα πρώτα ραδιόφωνα στο χωριό ήταν στο σχολείο ,στο καφενείο και στο σπίτι του δασκάλου. Όταν ο δάσκαλος  έφερε το ραδιόφωνο στο σχολείο ,όλοι είχαμε την περιέργεια να το δούμε , να το επεξεργαστούμε  και πιστεύαμε ότι κάποιος στο εσωτερικό του βρισκόταν και μιλούσε ή τραγουδούσε.

      Καθημερινά κατά τις δέκα ο δάσκαλος μας έπαιρνε στο γραφείο του ,όπου είχε εγκαταστήσει το ραδιόφωνο για να ακούμε μια παιδική εκπομπή « Τη Θεία Λένα». Το ραδιόφωνο ήταν αρκετά μεγάλο ,καφέ χρώματος και είχε κουμπιά που τα γύριζε ο δάσκαλος ,για να το ανοίξει ή να το κλείσει. Μπαίναμε λοιπόν στο γραφείο και ακούγαμε την εκπομπή για τα παιδιά .Πιστέψτε με ρουφούσαμε τα λόγια και τις ιστορίες  που ακούγονταν. Η πρώτη φορά   ήταν εντυπωσιακή. Μόλις άνοιξε το ραδιόφωνο μια μαγευτική φωνή άρχισε να μιλάει. Τι έλεγε δεν πολυπρόσεξα. Τα μάτια μου ήταν στραμμένα  στη συσκευή . Την παρατηρούσα και προσπαθούσα να δω πως λειτουργεί. Πόσα πράγματα μάθαμε από την εκπομπή αυτή…  Φανταστείτε σε ένα από τα πιο μακρινά χωριά της Ρόδου ,τα παιδιά που δεν είχαμε πάει στην πόλη , που δεν είχαμε δει αυτοκίνητο, που δεν είχαμε καν βιβλία  ,να τα ακούμε όλα αυτά και να αναρωτιόμαστε, πότε θα τα  δούμε  και εμείς. Αυτό μας άνοιξε την όρεξη και πολλά παιδιά άρχισαν να σκέφτονται ότι έπρεπε να πάμε στην πόλη , για να συνεχίσουμε το Γυμνάσιο.

         Αργότερα στα καφενεία , τα ραδιόφωνα μετέδιδαν τραγούδια  και αρχίσαμε και εμείς να σιγοτραγουδάμε  πολλά  από αυτά. Την Κυριακή  την περίμενα πως και πως .Περνούσα έξω από το σπίτι του δασκάλου  για να  ακούω τη θεία λειτουργία . Τι ψαλμοί ήταν αυτοί. Μου έχουν μείνει βαθιά χαραγμένοι στη μνήμη μου μέχρι σήμερα. Πόσες φορές περνούσα έξω από το σπίτι για να ακούω, δε θυμάμαι.  H Κυριακή  γινόταν πιο ελκυστική με τη μετάδοση των ποδοσφαιρικών αγώνων.

Μαζευόμασταν σε ένα σπίτι  και ακούγαμε τους αγώνες. Πόσες κόντρες ,πειράγματα ,αθώα όμως  και πάντα μέσα στα πλαίσια της λογικής. ΄Ολα αυτά  με βοήθησαν  αργότερα και μου καλυτέρευσαν τη ζωή.

         

" ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΣΑ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΑΚΟΜΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ"

                                                          

                                                                                                                                                                                                               

Και τι δεν είδαν τα μάτια μου και τι δεν αντιμετώπισα  και πόσες φορές δεν κοιμήθηκα , όταν είχα να λύσω προβλήματα. Τα δύσκολα ήταν όταν υπηρετούσες σε μονοθέσια σχολεία ,είχες όλες τις τάξεις  και προσπαθούσες να είσαι δάσκαλος ,φίλος ,πατέρας  και δικαστής.

    Στο μονοθέσιο σχολείο έπρεπε να δώσεις την ψυχή σου ,την καρδιά σου και όλες σου τις δυνάμεις. Φανταστείτε μια αίθουσα, που εκεί να είναι όλες οι τάξεις και από 3-4 παιδιά σε κάθε τάξη. ΄Επρεπε να έχεις οργανώσει έτσι τη δουλειά σου, που όλα τα παιδιά να απασχολούνται με κάποια εργασία . Ενώ δίδασκα ,έδινα εργασίες στις άλλες τάξεις ,που έπρεπε να είχαν ετοιμαστεί από βραδίς  ή τα παιδιά των δύο τελευταίων τάξεων Ε΄και Στ΄΄ έκαναν το δάσκαλο σε μικρότερα παιδιά. Με αυτόν τον τρόπο τα μεγάλα παιδιά ξαναθυμούνταν την παλιά ύλη και ταυτόχρονα βοηθούσαν τα μικρότερα. Χρέωνα σε κάθε μεγάλο παιδί ένα μικρό και αυτά τα παιδιά προσπαθούσαν να είναι καλύτερα από τα άλλα ζευγάρια. Πόσο χαιρόμουν όταν έβλεπα τα μεγάλα παιδιά να βάζουν όλες τους τις δυνάμεις ,για να καταφέρουν να μάθουν γράμματα τα μικρότερα….

      Εκτός από τα μαθήματα είχαμε και το σχολικό κήπο. Ένα κομμάτι γης που καλλιεργούσαμε μαζί με τα παιδιά ,που κάθε παιδί είχε το δικό του δέντρο ή το δικό του λουλούδι. Με τι αγάπη φρόντιζαν τα φυτά και με τι χαρά  έβλεπαν τους κόπους τους να πιάνουν τόπο. Η στιγμή που ένα λουλούδι άνθιζε ή ένα δέντρο έδινε καρπό ήταν ανεπανάληπτη. Τι να πρωτοκοιτάξω ….τα φυτά , τα δέντρα ή τα παιδιά…

   Και τι δε μάθαμε ..Πότισμα , σκάλισμα , μέχρι γεωπόνοι γίναμε. Ζήσαμε πολλές στιγμές με τα παιδιά. Κατάφερνα να τα κερδίζω , να τα έχω φίλους και πετύχαινα ότι ζητούσα να ακολουθούν. Ακόμα και τα σχολείο καθαρίζαμε μαζί. Καθαρίστρια δεν υπήρχε και κάποιος έπρεπε να καθαρίζει τους χώρους. Καθίσαμε το κουβεντιάσαμε  και ορίσαμε τις μέρες καθαρισμού ,τον τρόπο και το γενικό καθαρισμό ,κάθε Σάββατο. Κάθε Σάββατο μετά τις 12 όλοι μαζί αρχίζαμε τον καθαρισμό. Σκούπες ,φαράσια, ξεσκονόπανα ήταν στην ημερησία διάταξη. Πρώτος ο δάσκαλος και μετά οι μαθητές . Πόσες φορές δεν με παρακάλεσαν να μη σκουπίζω εγώ …Η απάντηση πάντα αρνητική και πάντα όλοι μαζί ,απαντούσα.

     Ο Ιούνιος ήταν ο πιο δύσκολος μήνας . ΄Επρεπε να κλείσει το σχολείο και να φύγω για Ρόδο. Πιστέψτε με ούτε οι μαθητές το ήθελαν ούτε και εγώ. Δίναμε τα χέρια με την υπόσχεση να ξαναβρεθούμε το Σεπτέμβρη. Και ο Σεπτέμβρης μας ένωνε ξανά  και η ζωή μας άλλαζε. Η πρώτη μέρα ήταν φανταστική. Πώς μάθαιναν ότι ο δάσκαλος έφτασε ήταν άλλο πράγμα. Ήταν πάντα όλοι εκεί …