Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2021

ΠΑΡΑΜΥΘΙ --Η ΛΑΚΚΟΥ(ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΑ)

 


                                                     

                                                           




ΠΑΡΑΜΥΘΙ- Η ΛΑΚΚΟΥ

ΑΦΗΓΗΣΗ: ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΑ

ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ: ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ ΜΟΣΧΑ- ΣΤΟΪΚΙΔΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:ΛΑΪΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΑΔΕΣ ΤΗΣ

ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ

Μια φορά κι ένα καιρό είχε τρεις ορφανές κοπέλες. Ήτο πολλές φτωχές. Εκάθοντο στο σπίτι τους και περνούσαν που όξω οι φρουροί του βασιλιά. Λένε στην πρώτη.

  • Τι ήθελες να ΄χεις:

  • Εκείνη λέει.

  • Το μάγειρα του βασιλιά , να τρώω καλά.

Ρωτάνε τη δεύτερη και τους λέει.

-Έθελα να΄χω το ράφτη του βασιλιά για να ντύνομαι.

Και η Τρίτη λέει.

-¨Εθελα να ΄χω το ίδιο το βασιλόπουλο να του τρίψω τρία κιλά αλάτι στο κεφάλι του.

Οι φρουροί έφυγαν και πήαν και είπαν στο βασιλόπουλο και κείνο τους έστειλε να πάνε να τις φέρουν.

Επήραν τες και ρωτά την πρώτη τι΄ ήθελε και εκείνη του ΄πε το μάγειρα. Τη δεύ­τερη και του΄ πε το ράφτη. Την Τρίτη και του΄ πε το βασιλόπουλο ,για να του τρίψει τρία κιλά αλάτι στο κεφάλι του. Τις δυο εφήκαν τες ,εφύασι , την Τρίτη την εκρατή­σασι.

Εδιάταξε το βασιλόπουλο ν άνοίξουν ένα λάκκο και να τη βάλουν μέσα. Της έδιναν όμως κι έτρωε.

Επέρασε κάμποσος καιρός , έφευγε το βασιλόπουλο και περνά που το λάκκο .Λέει:

-Ε, Λακκού ,εγώ φεύγιω στη Θεσαλονίκη , εσύ πότε θα τρίψεις του βασιλόπουλου το αλάτι. Του λέει:

-Θα ΄ρτει καιρός που θα το τρίψω.

Μόλις έφυε αυτός, βγαίνει εκείνη ντύνεται και πάει στη Θεσσαλονίκη και μένει απένανρι που το ξενοδοχείο του βασιλόπουλου. Εφτιάχτη σαν κούκλα ,εκείνος ήθε­λε να την εύρει. Επήε ,ηύρε την ,εξάπλωσε μαζί και έμεινε έγκυος η κόρη. Έστρεψε επήε στο λάκκο. Επεράσασι εννιά μήνες , εγέννησε την πρώτη κόρη και την είπε Θεσσαλονικιά.

Εγύρισε πίσω το βασιλόπουλο και αφού επέρασε ένας χρόνος ,ξαναπήε στη Λακ­κού. Της λέει.

-Ε ,Λακκού , πότε θα τρίψεις τα τρία κιλά αλάτι του βασιλόπουλου.

Εκείνη λέει:

-Του τρίβω τώρα το΄ να ,σιγά σιγά θα του τρίψω το άλλο.

-Εγώ φεύγω στη Σμύρνη.

Φεύγει αυτός ,φεύγει και η Λακκού και αφού εφτιάχτη , πάει και μένει στο απένα­ντι ξενοδοχείο του βασιλόπουλου. Εκείνος ετρελάθη και φτιάξαν τα και πάλαι εγκα­στρώθη. Στρέφει στο λάκκο της και γεννά ύστερα τη δεύτερη κόρη..Στρέφει και το βασιλόπουλο στο παλάτι του.

Ήρτεν καιρός να βγει όξω, περνά πάλι από τη λακκού.

-Ε, Λακκού , πάω στην Κωνασταντινούπολη , εσύ πότε θα τρίψεις του βασιλόπουλου τα΄αλάτι:

-Έτριψα του τα δύο , θα του τρίψω και το τρίτο..

Το βασιλόπουλο να σκάσει ,σου λέει « που με βρίσκει και τρίβει μου το αλάτι». Φτάνει στην Κωνσταντινούπολη και φτη τα ίδια , φτιάχνεται και μένει απέναντι του. Εφτιάξαντα πάλαι και γκαστρώνει την και φεύγει πάει στο λάκκο.

Επέρασεν πολύς καιρός και πάει το βασιλόπουλο στη Λακκού.

-Ε, Λακκού .πότε θα τρίψεις του βασιλόπουλου τα΄αλάτι:

Εκείνη λέει:

-Έτριψα του και τα τρία κιλά.

Το βασιλόπουλο απόρησε κι έφυγε.΄Εφτασε το πάσχα ,εντυθήκασι ,επήαν εις την εκκλησία ,όλος ο κόσμος. Έστειλε και η Λακκού τις κόρες της και τις είπε.

-¨Οπου δείτε το βασιλόπουλο θα πάτε να σταματήσετε μπρος του . Θα λέει η μια στην άλλη «Μωρή Σμυρνιά, μωρή Θεσαλονικά , μωρή Κωνσταντινουπολίτισσα , όμορφα τα ρούχα σας.

Αυτές πάσι μπρος από το βασιλόπουλο και κάμαν ότι τους είπε η Λακκού. Εκείνος εκακόβαλε και διέταξε να κρατήσουν αυτά τα τρια κορίτσια και να τα πάνε σπίτι του. Τις ρωτά [ως τις λένε « Θεσσαλονικιά, Σμυρνιά ,Κωνσταντινουπολίτισσα» Τις ρωτά ποια είναι η μάνα τους. Του΄ παν πως είναι στο λάκκο και τη λεν Λακκού. Εκεί­νος εκατάλαβε κι έστειλε και τη φέρανε και επαντρεύτη την και ζήσαν αυτοί καλά μι εμείς καλύτερα.










Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2021

Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΑΝΑΓΡΟΥ ,ΠΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΣΗΜΕΡΑ

    


                                                                         


Η Αγία Σοφία του Μεσαναγρού που γιορτάζει στις 17 του Σεπτέμβρη Είναι το κοιμητήριο του χωριού. Κτίστηκε το 18ο αιώνα ΒΔ του χωριού. Είναι βυζαντινού ρυθμού και φέρει εικόνες της δεκαετίας του 1950 . Γιορτάζει στις 17 Σεπτεμβρίου και περιστασιακά για τις λατρευτικές ανάγκες του κοιμητηρίου. Στην άκρη του νεκροταφείου υπάρχει οστεοφυλάκιο.

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή οι γυναίκες του χωριού ,είτε βρίσκονται στο χωριό είτε στην πόλη της Ρόδου ,πρέπει να πάνε στην Αγία Σοφία να καθαρίσουν την εκκλησία ,αλλά και τα μνήματα των νεκρών. Τα καθαρίζουν ,τα στολίζουν με λουλούδια ,ανάβουν τα καντήλια και τοποθετούν στεφάνια. Ανήμερα της Αγίας Σοφίας η λειτουργία γίνεται εκεί και στο τέλος ο παπάς περνά από όλα τα μνήματα για να δώσει ευχή για την ανάπαυση των ψυχών των νεκρών. Δίπλα από κάθε μνήμα περιμένει κάποιος συγγενής να πει στον παπά τα ονόματα που θα μνημονεύσει .Αν κάποιος συγγενής απουσιάζει οι άλλοι τον αναπληρώνουν και έτσι κανένας δεν μένει αμνημόνευτος .


Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2021

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΕΥΛΟΓΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΣΑΝΑΓΡΟ

 

                                                             



Ο σταυρός ευλογίας από τον Μεσαναγρό


Σε ανασκαφές που έγιναν από τον αρχαιολόγο κ.Ι.Βολανάκη στο προαύλιο χώρο της Κοίμησης της Θεοτόκου, αποκαλύφθηκε στο δάπεδο του νότιου κλίτους της Βασιλικής ,ο χάλκινος Σταυρός ευλογίας. Ο Ι. Βολανάκης ο οποίος ανέσκαψε το χώρο γράφει.¨( Στο ανατολικό τμήμα του νότιου κλίτους της Βασιλικής Α αποκαλύφθηκαν δύο τάφοι προσανατολισμένοι και σε επαφή ο ένας με τον άλλο ,οι οποίοι περιείχαν οστά από πολυάριθμες ταφές. Κάτω από τον τοίχο που χώριζε τους τάφους αυτούς και σε βάθος 0,65 μ. από την επιφάνεια του ψηφιδωτού δαπέδου, αποκαλύφθηκε χάλκινος σταυρός ευλογίας . Ο σταυρός είναι κατασκευασμένος από κράμα χαλκού ύψους 0,107 μ. και σώζεται ακέραιος πλην του ενός επίμυλου στην αριστερή άκρη. Το μικρό μέγεθος του σταυρού ,καθώς και οι οπές στο κάτω μόνο τμήμα της κεραίας ,υποδηλώνουν ότι πρόκειται για σταυρό ευλογίας. Η εμπρόσθια όψη διακοσμείται με εγχάρακτη παράσταση δύο ολόσωμων και μετωπικών μορφών ,εκ των οποίων η μεγαλύτερη έχει τα χέρια ανοιχτά σε στάση προσευχής ,ενώ η μικρότερη έχει τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος. Και οι δυο φέρουν μακρύ χιτώνα.

Οι μορφές αυτές είναι ο Ιησούς και η Θεοτόκος. Δίπλα στις μορφές αυτές έχουν χαραχθεί τα αποκαλυπτικά γράμματα Α –Ω και η επιγραφή Ι(ησούς) Χ(ριστός)-Μ(ητηρ) Χ(ριστού). Σύμφωνα με τον κ.Ι Βολανάκη ,ο σταυρός χρονολογείται στον 6ο αιώνα μ.Χ).


Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2021

ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΚΙΑΔΕΝΗΣ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ

 


                                                     


















             

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2021

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΚΙΑΔΕΝΗΣ ΣΤΟΝ ΜΕΣΑΝΑΓΡΟ,ΠΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΣΤΙΣ 8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

 



                                           




Στους πρόποδες του βουνού Σκιάδι βρίσκεται η Μονή της Παναγιάς Σκιαδενής. Οφείλει το όνομά της στο Σκιάδιο(σκιερό μέρος) .Κατά άλλους στη σκιά ενός μεγάλου σύννεφου ή αν κοιτάξει κανείς από το Μονόλιθο μοιάζει με σκιάδιον, καπέλο αρχαίων.


Στη θέση που βρίσκεται ο ναός υπήρχε αρχαιοελληνικό ιερό της Αρτέμιδος. Στα 1200μ.Χ. οικοδομήθηκε βυζαντινός ναός. Αγιογραφήθηκε το ΙΗ΄ αιώνα και η επέκτασή του ολοκληρώθηκε περί το 1861.


Σύμφωνα με την παράδοση κατά τον ΙΑ΄ αιώνα ασκήτευαν δύο ή τρεις μοναχοί .Βλέποντας τη νύχτα φως πήγαν και εντόπισαν την εικόνα της Παναγίας ,που εκτίμησαν ότι ιστόρησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Την πήραν στο Ασκηταριό αλλά το πρωί χάθηκε. Την αναζήτησαν και τη βρήκαν εκεί που είναι σήμερα κτισμένος ο ναός.


Παλαιότερη εικόνα του μοναστηριού θα πρέπει να είναι αυτή που βρίσκεται στην Αγία Τράπεζα και είναι κατασκευασμένη με μαστίχι. Η εικόνα βρίσκεται αριστερά της εισόδου. Το πρόσωπο της Παναγίας έχει ζωντανά ,εκφραστικά ,γλυκά μάτια. Στη Μονή υπάρχει ένα σπάνιο Ευαγγέλιο του 1862.Το τέμπλο είναι έργο τέχνης και το δάπεδο είναι στρωμένο με μαύρα και άσπρα βότσαλα.


Το κτιριακό συγκρότημα αποτελείται από οντάδες και κάθε χωριό έχει το δικό του οντά. Εκτός από τον τρόπο εύρεσης της εικόνας ,έχουν γίνει και άλλα θαύματα.



1) Στα χρόνια των πειρατών ένα πειρατικό πλοίο άραξε απέναντι από τον Μεσαναγρενό κάμπο και οι πειρατές πήγαν στη Μονή ,τη λεηλάτησαν, άρπαξαν το εικόνισμα και επέστρεψαν στο πλοίο τους. Το βρήκαν όμως πετρωμένο. Οι χριστιανοί το απέδωσαν σε θαύμα της Παναγιάς .Το πετρωμένο καράβι βρίσκεται εκεί ,το "πετροκάραβο" ,'οπως λένε οι Μεσαναγρενοί ,για να θυμίζει το θαύμα.



2) ΄Ενας τούρκος αγάς δεν πίστευε στα θαύματα της Παναγιάς και με την κάμα του κάρφωσε την εικόνα. Αμέσως έτρεξε αίμα και το χέρι του εκουλλάθη. Ο αγάς μετάνιωσε και ζήτησε από την Παναγία να το γιάνει και θα χαρίσει όλα τα κτήματά του γύρω από τη Μονή. ΄Ετσι και έγινε.



3) Η παράδοση λέει πως ΄ενας αγριόχοιρος κατέστρεφε τα χτήματα του χιλιομοδιού. Η Παναγιά τον πέτρωσε και τον πέταξε σε ένα βράχο.Ο βράχος αυτός ονομάζεται "μαντήλα".




Σήμερα διοικείται από την Ιερά Μητρόπολη Ρόδου ,χωρίς τη συμμετοχή λαϊκών.



΄Εχει ανακηρυχθεί πολιούχος της Νότιας Ρόδου και κάθε χρόνο γιορτάζεται η χάρη της με μεγαλοπρέπεια.


Συνηθίζεται η θαυματουργή εικόνα να λιτανεύεται από χωριό σε χωριό κατά την περίοδο της Σαρακοστής. Την Κυριακή του Αγίου Θωμά ,οι Μεσαναγρενοί τη φέρνουν από τη Λαχανιά στο πανηγύρι και από έκεί στο χωριό. Παραμένει στον Μεσαναγρό και την επομένη μέρα ,Δευτέρα, πηγαίνει στη Μονή. Από χωριό σε χωριό οι πιστοί τη μεταφέρουν πεζοί και είναι μεγάλη τιμή να συμμετέχεις στην πορεία.



Γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου .Χιλιάδες πιστοί από όλο το νησί της Ρόδου έρχονται να προσκυνήσουν και να ζητήσουν τη βοήθειά της.




Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2021

Ο ΤΕΛΑΛΗΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

                                                                          



Μια ανθρώπινη φιγούρα ,συμπαθητική και χρήσιμη ,έχει παραμείνει στη μνήμη μου ο Τελάλης του χωριού. ΄Ηταν ένας άνθρωπος ,που συνήθως εργαζόταν για την Κοινότητα και ήταν αυτός που ειδοποιούσε τους χωριανούς ,για ότι συνέβαινε στο χωριό ή αν έπρεπε να πληροφορηθούν οι κάτοικοι για υποχρεώσεις τους στο κράτος ή στην Κοινότητα.

Πολλές φορές κρατούσε χαρτιά ,ειδοποιητήρια και τα παρέδιδε στους κατοίκους. ΄Αλλοτε πήγαινε από σπίτι σε σπίτι να ειδοποιήσει για συνεδριάσεις ή για διάφορα γεγονότα. Πολλές φορές τοιχοκολλούσε διάφορα χαρτιά που έπρεπε να πληροφορήσουν κάτι τους χωριανούς.

Η πιο γραφική στιγμή όμως για μας τους μικρούς ήταν, όταν ο Τελάλης ,διαλαλούσε στους δρόμους του χωριού. Τον παίρναμε από πίσω και πολλές φορές το μιμούμαστε καθώς φώναζε και αυτό τον εξαγρίωνε. Όταν λοιπόν ήθελε να πληροφορήσει τους κατοίκους ,γυρνούσε τα σοκάκια του χωριού και φωνάζοντας δυνατά με την στεντόρεια φωνή του ,πληροφορούσε τους κατοίκους. Ακόμα ντιδονεί στα αυτιά μου η φωνή του « Κύριοι ,ακούσατε καλά. ..΄Ηρθε ο Ταξιλάρης για να μαζέψει τους φόρους. Θα βρίσκεται στο Καφενείο του Διάκου και όσοι χρωστάτε, τρέξετε να πληρώσετε». Πολλές φορές κάποιοι δεν άκουαν καλά ,αλλά από στόμα σε στόμα ,διαδιδόταν το νέο και όλοι έτρεχαν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Τελάλη θυμόμαστε τον Μανόλη Μπίλλη ,τα τελευταία χρόνια.

Κάποια στιγμή ο Τελάλης σταμάτησε να διαλαλεί , γιατί η πρόοδος έφερε και στο χωριό τα μεγάφωνα. ΄Ετσι ο Γραμματέας ανακοίνωνε ότι ήθελε μέσω των μεγαφώνων και ο Τελάλης έπαψε να υπάρχει.





Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2021

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ BLOG MAΣ

 

                                                               



ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ BLOG μας τον τελευταίο μήνα


Σουηδία

2.592

Ελλάδα

1.498

Ηνωμένες Πολιτείες

131

Αυστραλία

85

Ινδονησία

77

Γερμανία

51

Βιετνάμ

43

Κύπρος

19

Γαλλία

13

Άλλο

34


Όπως φαίνεται από τον πίνακα οι Σουηδοί τους τελευταίους μήνες μας προτιμούν ,ακολουθούν οι Έλληνες ,Αμερικανοί ,Αυστραλοί και πολλοί άλλοι.


Σας ευχαριστούμε !!!!


Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2021

ΟΙ ΚΥΝΗΓΟΙ ΤΟΥ ΜΕΣΑΝΑΓΡΟΥ

 



                                                             



Το χωριό είναι ορεινό ,με πολλά βουνά , έχει όμως και αρκετές πεδιάδες. Η περιοχή έχει πολλά ελάφια, λαγούς ,πέρδικες ,περαστικές μπεκάτσες και αρκετά είδη πουλιών. Την εποχή εκείνη τα άγρια ζώα συνέβαλλαν στη διατροφή των χωρικών. Σε άλλη καταγραφή μας , γράψαμε με ποια μέσα οι άνθρωποι της εποχής εκείνης ,έπιαναν τα άγρια ζώα.

Από τη στιγμή που κυκλοφόρησαν τα ντουφέκια ,τα πράγματα άλλαξαν και υποχρεωτικά ακολούθησαν την εξέλιξη. Οι πρώτες ντουφεκιές έσπασαν τη γαλήνη της περιοχής και δημιούργησαν νέα δεδομένα. Αρκετοί κάτοικοι αγόρασαν όπλα ,πήραν σκυλιά ,πολεμοφόδια , βούρια και όταν « άνοιξε το κυνήγι» επιδόθηκαν στο σπορ.

Και όπως λέει ο λαός , οι μεγαλύτεροι « ψεύτες» είναι οι κυνηγοί και οι ψαράδες». Πάντα μεγαλοποιούν τα γεγονότα και πάντα έχουν επιτυχίες. Αλλά κακά τα ψέματα « του κυνηγού και του ψαρά το πιάτο 5 φορές είναι αδειανό και μια φορά γεμάτο»

Πρωί πρωί ,λοιπόν ,έβαζαν τη στολή ,ζωνόντουσαν τις σφαίρες ,έριχναν τη βούρια στην πλάτη και ξεκινούσαν. ΄Αλλοι κοιμόντουσαν έξω ,για να προλάβουν. Όσοι είχαν καλά κυνηγετικά σκυλιά ,αλλά ήξεραν και να « κανεύουν» ,σημαδεύουν καλά , πάντα κάτι πετύχαιναν . Υπήρχε ανταγωνισμός και το βράδυ στα καφενεία του χωριού, γινόταν ο απολογισμός. Τόσες πέρδικες ,λαγούς ,έφερε ό ένας και πόσες ο άλλος. Γινόντουσαν και πειράγματα ,όπως γίνεται πάντα στα μικρά χωριά .Κάποιοι δεν τολμούσαν να πάνε στα καφενεία ,για να αποφύγουν την καζούρα.

Μικροί εμείς ,παρακολουθούσαμε τα λεγόμενα και τις σχετικές ιστορίες ,που ήταν γαργαλιστικές και διασκεδαστικές

Κάποτε ένας κυνηγός ,που δεν είχε σκυλί, πήγε για κυνήγι . ΄Εριχνε πέτρες στα κλαδιά για να βγάλει πέρδικες ή λαγούς . Ξαφνικά πίσω από μια αγριοκερασιά ,τα κλαδιά κουνιόντουσαν και νομίζοντας ότι είναι κάποιο θήραμα , πυροβόλησε. ΄Ετρεξε γρήγορα για να δει τι σκότωσε και όταν έφτασε , αλίμονο ….το θήραμα ήταν ένας γάιδαρος. Είδε και έπαθε να ξεμπλέξει και ο γάιδαρος πληρώθηκε ,χρυσός.

Κάποιοι άλλοι κυνηγοί ανήκαν στην κατηγορία του κιουμέ . Ο κιουμές είναι η ενέδρα και εθεωρείτο υποτιμητικό να κυνηγά κανείς έτσι. Συνήθως ,έστηναν καρτέρι στα νερά ,που πηγαίνουν οι πέρδικες και οι λαγοί να πιουν το νεράκι του Θεού. Εντόπιζαν το μέρος, πήγαιναν από βραδύς , έφτιαχναν τον κιουμέ , κόβοντας κλαδιά και τοποθετώντας τα με τέτοιο τρόπο ,για να μην φαίνονται. Ερχόντουσαν τα ζώα να πιουν και πυροβολούσαν από μικρή απόσταση και συνήθως σκότωναν περισσότερα ζώα , από ότι οι άλλοι. ΄Επρεπε να ξέρουν την ώρα που θα έρθουν τα ζώα ή περίμεναν αρκετές ώρες και η υπομονή πρέπει να ήταν μεγάλη.

Κάποτε δυο φίλοι έστησαν τον κιουμέ , ο ένας μόνο είχε όπλο και ο άλλος ήταν βοηθός . Πήραν διαφορετικές θέσεις και περίμεναν τις πέρδικες .Μεσημέρι ,μεγάλη ζέστη και οι πέρδικες ήρθαν . Κακάριζαν κιόλας , σαν να τους έλεγαν ερχόμαστε. Αυτός που δεν είχε το όπλο περίμενε να ακούσει το μπαμ ,αλλά πού….Οι πέρδικες ήρθαν ,ήπιαν το νεράκι και έφυγαν . Σηκώθηκε ο άοπλος και πήγε να δει τι έγινε. Βρήκε τον κυνηγό ξαπλωμένο , να κοιμάται…..

΄Όταν βράδιαζε στα καφενεία όλοι περίμεναν να περάσουν οι κυνηγοί, για να δουν τι έκανε ο καθένας και να αρχίσουν τα πειράγματα. Αυτός που απέτυχε ,πολλές φορές δεν περνούσε από τα καφενεία ,αλλά από άλλους δρόμους, σαν κυνηγημένος. Οι έχοντες επιτύχει, κρεμούσαν τις πέρδικες στη ζώνη, για να φαίνονται ,κάθιζαν στο καφενείο να πιουν καφέ , να διηγηθούν τα κατορθώματά τους και να τσιγκλίσουν τους άλλους.





Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2021

ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΡΝΙΤΤΑΛΗΣ .Ο ΕΥΠΑΤΡΙΔΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣΤΟΥ ΜΕΣΑΝΑΓΡΟΥ

 



                                                                               

       (  Στη φωτογραφία αριστερά ο Μιχάλης ,δεξιά η σύζυγός του και ντυμένος Άγιος Βασίλης ο εγγονός του Μιχάλης)



(ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΡΟΔΙΑΚΗ- ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΟΝΔΡΟΣ4-17-8-21)



«Έφυγε» από τη ζωή ένας άνθρωπος που αγάπησε το χωριό του και που η δραστη­ριότητά του ήταν πολυσήμαντη και πολύπλευρη, γι’ αυτό και η πένθιμη καμπάνα της εκκλησίας Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Μεσαναγρού υπογράμμιζε το βαρύ πένθος και τη βαθιά συγκίνηση.

Ο Μιχάλης Αρνίτταλης, παραδοσιακός κουρέας στην πόλη της Ρόδου, (άλλοτε στη συνοι­κία Αγίας Αναστασίας και άλλοτε στην οδό Καμείρου), η καρδιά και το μυαλό του βρισκόταν στο αγαπημένο του χωριό «Μεσαναγρός». Όπως είναι γνωστό, το χωριό αυτό είναι μικρό και ανήκει στη Νότια Ρόδου, με φιλόξενους κατοίκους.

Όταν πριν από πολλά χρόνια, ο τότε κοινοτάρχης Ιωάννης Αθανασάς μας πρότεινε να κα­ταγράψουμε την ιστορία και τον λαϊκό πολιτισμό του Μεσαναγρού, ο Μιχάλης Αρνίτταλης, πρόθυμος και ευγενέστατος μας έσωσε σημαντικές πληροφορίες και ακόμα μας υπέδειξε πρόσωπα που μπορούσαν να αναφερθούν στην πατριδογνωσία. Επίσης μας φιλοξένησε στο παραδοσιακό του σπίτι.

Με τη βοήθειά του αυτή συγκεντρώσαμε ένα πολύ πλούσιο υλικό, με ιστορικά και λαογρα­φικά στοιχεία. Μακάρι να υπήρχαν σε κάθε χωριό και σε κάθε νησί παρόμοιοι άνθρωποι που αγαπούν και σέβονται τον τόπο τους, ο κόσμος θα ήταν αλλιώς. Όπως ο Τσαμπίκος Σηφόπουλος στα Αφάντου, όπως η Μαρίκα Μαρμαροκόπου στη Θολό, όπως ο Σάββας Φύλλης στα Μαριτσά, όπως τόσοι άλλοι…

Αυτό το υλικό, το πλουτίσαμε σιγά – σιγά με τα χρόνια και δημιουργήσαμε δώδεκα φα­κέλους με θέματα Μεσαναγρού. Ίσως κάποτε να γίνει βιβλίο, όπως εκείνος το ονειρευόταν για να μάθουν οι επόμενες γενιές τον πλούτο και τον θησαυρό του χωριού αυτού.

Τον Μιχάλη Αρνίτταλη, συναντήσαμε σε κάθε βήμα και σε κάθε θετική πρωτοβουλία του Μεσαναγρού. Στα εκκλησιαστικά της Παναγιάς Σκιαδενής και του Αγίου Θωμά, στα λαϊκά πανηγύρια, σε θέματα υποδομών του χωριού, σε θέματα πολιτισμού και περιβάλλοντος. Αναζητούσε για τον τόπο του την πρόοδο και την ευημερία.

Η γνωριμία του, αποτελούσε ένα πλεόνασμα ανθρωπιάς ενώ πάντα είχε ένα μειδίαμα στα χείλη καλοσύνης. Άτομο με ήθος και αξιοπρέπεια.
Ήξερε να συζητά, να ακούει τον συνομιλητή του και να εκφράζει τις προτάσεις του με πολι­τισμένο τρόπο.

Ο Μεσαναγρός «έχασε» ένα ξεχωριστό πατριώτη, γι’ αυτό και ο θάνατός του προκάλεσε θλίψη και συγκίνηση και αβάσταχτο πόνο στην οικογένειά του. Ήταν καλός οικογενειάρχης καικαλόςεπαγγελματίας.
Τον αποχαιρετούμε με βαθιά θλίψη, κρατώντας ως παρακαταθήκη και ως κληρονομιά την αγάπη που έδειχνε στο χωριό του, στις αξίες της ιστορίας και του πολιτισμού.

Στη σύζυγό του Μαρία και στα παιδιά του Μανώλη – Ευαγγελία και Θανάση – Χρυσούλα, και στα εγγόνια του, να είναι καλά και να τον θυμούνται ως ένα ευπατρίδη, καλοσυνάτο και προοδευτικό.
Αιωνία η μνήμη του.

Την επιθυμία του Μιχάλη Αρνίτταλη να εκδοθεί βιβλίο για τον Μεσαναγρό , ο δάσκαλος Γιάννης Καραγιάννης την έκανε πραγματικότητα τον Δεκέμβρη του 2020 και αρκετά στοιχεία του Βιβλίου είναι και απόψεις του Μιχάλη.Το Βιβλίο φέρει τον τίτλο “ Το χωριό μας ,ο Μεσαναγρός της Ρόδου”