"Κρέμα από σιτάρι"

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ,που οι νοικοκυρές φτιάχνουν κόλυβα για τις ψυχές
των νεκρών ,στο χωριό οι γυναίκες ,έφτιαχναν και μια νόστιμη κρέμα . Η κρέμα αυτή είχε σχέση με το σιτάρι , με το οποίο γίνονται τα κόλυβα.
Βάζουμε σιτάρι σε μια κατσαρόλα και το βράζουμε. Το σουρώνουμε και το νερό αυτό το κρατάμε. Το βάζουμε σε μια άλλη κατσαρόλα και ρίχνουμε μέσα λίγο σιτάρι , αμύγδαλα ,σταφίδες, ζάχαρη και κορν φλάουρ.
Το βάζουμε στη φωτιά και σιγά σιγά πήζει και γίνεται κρέμα. Την κρέμα αυτή τη βάζουμε σε μπολ και από πάνω ρίχνουμε κανέλα και καβουρντισμένο σησάμι και ζάχαρη .΄Ετσι φτιάξαμε μια κρέμα πεντανόστιμη και θρεπτική.

"Εικόνες από το Μεσαναγρό"

" Είσοδος χωριού"
" Το πράσινο παντού¨"
"Ενημερωτικός χάρτης του χωριού"
" Ζωγραφιά σε τοίχο σπιτιού. Ο Ζωγράφος ανώνυμος"
" Είσοδος παλιού σπιτιού"
" Σοκάκι του χωριού"
¨"Το σοκάκι που οδηγεί στην εκκλησία.Πλακόστρωτο"
" Οι αυλές των σπιτιών καταπράσινες"
" Η Άνοιξη ήρθε."

Γνωριμία με την Πανίδα Μεσαναγρού-Ο γάιδαρος και το μουλάρι, τα μεταφορικά μέσα της εποχής"

Ο γάιδαρος ή όνος

Ο γάιδαρος λέγεται και όνος. Είναι κατοικίδιο ζώο , θηλαστικό ,που ανήκει στην τάξη περισσοδάκτυλα. Πρόκειται για ζώο που φημίζεται για την υπομονή του. Αποτελεί σύμβολο ταπεινότητας και αυτό χρησιμοποίησε ο Χριστός , για την είσοδό του στα Ιεροσόλυμα. Από τη δια σταύρωση αλόγου (φοράδας) και γάιδαρου προέρχεται το μουλάρι. Είναι ζώο υπομονετικό , πεισματάρικο και χρήσιμο ,ιδιαίτερα στους γεωργούς. Ο Αίσωπος , το αναφέρει στους μύθους του και πολλά σύγχρονα παραμύθια μιλούν για αυτό.

Το μουλάρι ή ημίονος


Το μουλάρι ή ημίονος προέρχεται από τη διασταύρωση γάιδαρου και φοράδας. Το μουλάρι δεν μπορεί να αναπαραχθεί ,λόγω των χρωματοσωμάτων που έχει. Είναι πιο μεγαλόσωμο από το άλογο και έχει σώμα αλόγου και πόδια γάιδαρου. ΄Εχει τη δυνατότητα να μεταφέρει μεγάλα βάρη.
Μεταφορικά ο όρος μουλάρι , χρησιμοποιείται για κάποιο που έχει επιμονή (μουλάρωσε).Υβριστικά π.χ. 20 χρονών μουλάρι και μούλος ή μούλικο ,που αναφέρεται σε αγνώστου πατρός παιδιά.

Στο Μεσαναγρό χρησιμοποιούσαν οι γεωργοί και τα δύο ζώα για μεταφορές αγαθών και ακόμα να μεταφέρουν τους ίδιους. Στο χωριό δεν υπήρχαν άλογα ,λόγω του ορεινού δύσκολα τα άλογα κινούνται. Κάθε οικογένεια είχε από ένα ,που ήταν το δεξί τους χέρι. Με αυτά ζευγάριζαν , κουβαλούσαν ξύλα , σιτάρια και πήγαιναν στα κατσίκια τους . Το χειμώνα τα ζώα έμεναν στο κελάρι ,αποθήκη και χώρος ζώων και το καλοκαίρι τα έδεναν στα χωράφια που ήταν θερισμένα ,για να τρώνε την αποκάλαμη. Τα πρόσεχαν σαν τα μάτια τους , τα πετάλωναν και πολλές φορές έφερναν και κτηνίατρο να τα δει. Βλέπετε ήταν το μεταφορικό τους μέσο, το τρακτέρ και το φορτηγό τους.
Εμείς τα παιδιά τα προσέχαμε και τα αγαπούσαμε . Πολλές φορές αναλαμβάναμε να τα ταϊζουμε , να τα ποτίζουμε και να καθαρίζουμε το μέρος που έμεναν . Τα καλοκαίρια μας τα φόρτωνα στάχυα , για να τα φέρουμε στα αλώνια στο χωριό. ΄Εβλεπες πολλά ζώα στη σειρά φορτωμένα και μας οδηγούς . Η χαρά μας ήταν μεγάλη ,όταν γυρίζαμε πίσω στα χωράφια και τα ζώα ήταν ξεφόρτωτα. Κάμε αγώνες δρόμου . Κάθε παιδί καθόταν στο γαϊδουράκι που πίσω του είχε δεμένο το μουλάρι. ΄Ησουν οδηγός δύο ζώων. Φανταστείτε να τρέχουν τα καϋμένα τα ζώα ,μετά από το φόρτωμα…. Οι γονείς μας το απαγόρευαν , αλλά εμείς που να καταλάβουμε , αν και πολλές φορές έπεφτε ¨η Αγία ράβδος».
Ακόμα και στα πανηγύρια οι χωριανοί πήγαιναν με τα ζώα τους. ΄Εριχναν πάνω στο σαμάρι κάποια κουβέρτα καινούρια , κάθιζε ο πατέρας και η μητέρα και τα παιδιά κάθονταν πίσω από το σαμάρι και μάλιστα μας έδενα με σχοινί ,για να μην πέσουμε.
Αξέχαστα χρόνια, αξέχαστες εποχές………………….

" Πώς λειτουργούσε ένα σπίτι στο Μεσαναγρό"

Το χωριό ορεινό ,οι άνθρωποι φτωχοί ,γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Τα σπίτια ήταν καμαρικά ή με το μεσιά. Τα καμαρικά είχαν την καμάρα στη μέση του σπιτιού. Ήταν έτσι φτιαγμένη που ποτέ δε χαλούσε. Υπήρχε μια πέτρα κλειδί ,που κλείδωνε την καμάρα και αν έφευγε η πέτρα αυτή ,έπεφτε ολόκληρο το σπίτι. Αν δείτε παλιά χαλασμένα σπίτια ,βλέπετε ότι όλο το σπίτι έχει πέσει ,εκτός από την καμάρα. Το σπίτι είχε τέσσερα καντούνια ., Σε κάθε καντούνι υπήρχε μια πάγκα που ήταν κούφια και οι γεωργοί έβαζαν μέσα τη σπορά και στο επάνω μέρος κοιμόντουσαν οι νοικοκυραίοι. Στο ένα καντούνι ήταν το τζάκι και δίπλα ο σουφάς, που το χειμώνα κοιμόταν όλη η οικογένεια. Στο σπίτι με μεσιά ,υπήρχε ένα μεγάλο ,χοντρό ξύλο ,που κρατούσε τα κορφάδια .
Δίπλα ήταν η κουζίνα ,πιο χαμηλή ,που δεν επικοινωνούσε με το σπίτι και πιο δίπλα το κελάρι . Στο κελάρι, το χειμώνα , έμεναν τα ζώα και οι νοικοκυραίοι έβαζαν τα ξύλα και τις τροφές των ζώων.
Μέσα στην αυλή ήταν ο φούρνος και από κάτω ήταν κτισμένο το κοτέτσι. Τα τελευταία χρόνια σε μια γωνιά της αυλής ,υπήρχε η τουαλέτα .
Μέσα στο μονόχωρο αυτό σπίτι ζούσε όλη η οικογένεια ,που πολλές φορές αποτελείτο από πολλά άτομα.
Μέσα στο σπίτι υπήρχαν αρκετά χρήσιμα πράγματα. Απαριθμούμε κάποια από αυτά . Σουφράς, κατσουνάς, κλαδευτήρι, πιατοθήκη, κάντρα, πιάτα, λάμπες πετρελαίου, λαινάς, φανάρι για φωτισμό , φανάρι για τρόφιμα, καρέκλες ,σκαμνιά, κουλουρόξυλο, τυπάρι, σίδερο, καντήλι, χερομύλι, ντουλάπες ,πουρέο, σιεριστιά, πιθάρια , σταμνιά για νερό ,τσουκάλια ,μπαούλα και το εικονοστάσι με τον ΄Αγιο Προστάτη της οικογένειας και πολλούς άλλους ΄Αγιους.
Θα προσπαθήσουμε να σας μεταφέρουμε τη ζωή των ανθρώπων αυτών μέσα σε αυτό το χώρο και θα δούμε τη χρησιμότητα όλων αυτών των αντικειμένων που βρίσκονταν μέσα στο σπίτι.

Εικόνες από τη Νότια Ρόδο"

" Η θάλασσα φουρτουνιασμένη "

" Η διαδρομή Κάμπος Μεσαναγρού -Κατταβιά ,μαγευτική"

" Παραλία Γενναδίου . Χειμωνιάτικη θάλασσα"

" Αιολικό πάρκο Κατταβιάς"

" Αιολικό πάρκο Κατταβιάς"

" Λοφίσκοι καταπράσινοι"

" Κάμπος Μεσαναγρού. Τα βουνά βγήκαν από τη θάλασσα"

" Κάμπος Μεσαναγρού"

" Γνωριμία με την πανίδα του Μεσαναγρού-Η πέρδικα"

Κοινή ονομασία πτηνών του γένους Αλεκτορίς. Είναι ενδημικά πτηνά ,που ζουν κατά κοπάδια , στις Εύκρατες περιοχές. Κάθε αρσενικό ορίζει μια δική του περιοχή, την οποία και υπερασπίζεται. Το καλοκαίρι ανεβαίνουν σε ορεινές περιοχές και το χειμώνα χαμηλότερα.
Το μήκος του φτάνει τα 30 εκατοστά και το βάρος του 500 γρ. .Το θηλυκό γεννά 10-15 αυγά ,τα οποία επωάζει. Η οικογένεια μένει ενωμένη ως το Φθινόπωρο , οπότε τα μικρά είναι ικανά να αυτοπροστατευθούν.
Η μυθολογία θέλει την πέρδικα όμορφη νύφη , της οποίας τα θέλγητρα ενόχλησαν τη μητέρα των Θεών ,την ΄Ηρα, που την γκρέμισε από την Ακρόπολη. Η Αθηνά όμως τη λυπήθηκε και τη μεταμόρφωσε σε πτηνό.
Η πέρδικα θεωρείται ζόρικο θήραμα και μια μαντινάδα λέει.

Η πέρδικα κι η κοπελιά
Είναι κακό κυνήγι
Θέλει στα γρήγορα φωτιά
Μη σηκωθεί και φύγει .

Κανένα άλλο πουλί δεν έχει τραγουδηθεί τόσο . Είναι βασικό θέμα στα Δημοτικά τραγούδια. Ο Κωστής Παλαμάς στο « Δωδεκάλογο του γύφτου», ονομάζει την όμορφη τσιγγάνα , «περδικόστηθη» . Στα τραγούδια του γάμου η νύφη μοιάζει στην ομορφιά της πέρδικας. Περδικοπούλα την ονομάζουν.

Στο Μεσαναγρό υπάρχουν και υπήρχαν πολλές πέρδικες. Στα παλιά χρόνια χιλιάδες πέρδικες βρίσκονταν στα βουνά και χωράφια του χωριού. Ακόμα και δίπλα στο χωριό ,υπήρχαν πολλές πέρδικες και τα καλοκαίρια τις πρωινές ώρες ,δε χόρταινες να ακούς το κακάρισμά τους.
Αποτέλεσε ένα χρήσιμο πτηνό τα χρόνια εκείνα , γιατί υπήρξε από τις βασικές τροφές του γεωργού. Τα χρόνια εκείνα οι χωριανοί έπιαναν τις πέρδικες είτε με παγίδες , είτε με τέλια ,είτε με πλάκες. Το καλοκαίρι που λιγοστεύουν τα νερά και οι ποταμοί ξηραίνονται , μόνο σε λίγα μέρη υπάρχουν νερά. Εκεί λοιπόν γινόταν η σύλληψή τους.
Είναι τόσο συνδεδεμένη ,η πέρδικα , με τη ζωή των χωριανών ,που τη συναντάμε παντού. Στα σπίτια ,στα κάντρα οι νοικοκυρές ζωγράφιζαν και κεντούσαν πέρδικες. Στους γάμους παρομοίαζαν τη νύφη με πέρδικα .Σε κάθε παίνεμα υπήρχε και η λέξη πέρδικα , για να δείξει την ομορφιά και το περπάτημα της νύφης. Τη Δευτέρα του γάμου ,όταν πάνε να ξυπνήσουν το αντρόγυνο ,τραγουδώντας λένε στο γαμπρό. Ξύπνα νιε και νιόγαμπρέ μου ,δυόσμε και βασιλικέ μου.
Ξύπνα και την πέρδικά σου που κοιμόταν στα πλευρά σου.
Σήμερα οι πέρδικες λιγόστεψαν ,γιατί αυξήθηκαν οι κυνηγοί και τα όπλα εκσυγχρονίστηκαν. Φρόνιμο είναι το κυνήγι της πέρδικας να απαγορεύεται ,όπως έγινε και με το ελάφι ,που από είδος προς εξαφάνιση ,τώρα έχει πολλαπλασιαστεί ικανοποιητικά.

" Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας"

Οι γυναίκες όλων των χωρών γιορτάζουν σήμερα την ημέρα τους. Η γιορτή αυτή καθιερώθηκε το 1910 από τη Διεθνή γυναικεία διάσκεψη της Κοπεγχάγης ,ύστερα από πρόταση της μεγάλης φεμινίστριας Κλάρας Τσέτκιν.
Η ημέρα αυτή συμβολίζει τους αγώνες των γυναικών για τα δικαιώματά τους .Τα δικαιώματα αυτά ξεκίνησαν αγωνιστικά στις 8 Μαρτίου του 1837 στη Νέα Υόρκη που οι γυναίκες απήργησαν με αίτημα την ίση αμοιβή των δύο φύλων. Μόλις το 1952 με το νόμο 2159 οι γυναίκες στην Ελλάδα απέκτησαν το δικαίωμα « του εκλέγειν και εκλέγεσθαι» , με πρώτη Ελληνίδα Βουλευτή την Ελένη Σκούρα. Η πρώτη γυναίκα Υπουργός ήταν η Λίνα Τσαλδάρη.
Στις 8 Μαρτίου λοιπόν γιορτάζουν οι Γυναίκες ,οι Μάνες, οι Σύζυγοι, οι Εργαζόμενες . Αυτές που χαρίζουν ζωή και ενέργεια.
Η ημέρα αυτή καθιερώθηκε ύστερα από αγώνες των γυναικών και δεν είναι μια απλή μέρα.
Θυμίζει δυστυχώς ότι υπάρχουν ακόμη γυναίκες που δεν έχουν την ίδια τύχη με κάποιες άλλες , την ίδια δύναμη, τις ίδιες ευκαιρίες.
Θυμίζει ότι υπάρχουν ακόμη γυναίκες που οδηγούνται στο περιθώριο ,που ακόμη και η μητρότητα είναι εμπόδιο στην ανέλιξή τους.
Θυμίζει ότι υπάρχουν γυναίκες που ακόμη κακοποιούνται ,καταπιέζονται ,απολύονται μόνο και μόνο, γιατί είναι γυναίκες .
Θυμίζει… Θυμίζει… Θυμίζει…
Σήμερα το γυναικείο κίνημα έχει πετύχει πολλά σε θεσμικό και κοινωνικό επίπεδο , αλλά ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ. Συνεχίζεται και θα συνεχίζεται.
Χρόνια Πολλά σε όλες τις γυναίκες του κόσμου.

" Εικόνες από την Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου"

"Πώς φτάσαμε στην Ενσωμάτωση-Ημερομηνίες σταθμός"

1310-Κατάληψη νησιών από Ιππότες.
1522 Κατάληψη νησιών από Τούρκους

1912 – Η Τουρκία παραδίδει τα νησιά στην Ιταλία.

8-5-1945 -Oι Γερμανοί υπογράφουν την παράδοση των νησιών στους Βρετανούς και στο Διοικητή του Ιερού Λόχου Τσιγάντε. 9-5-1945 -Αγγλικές δυνάμεις αποβιβάζονται στη Ρόδο.15-5-1945 -Φτάνει στη Ρόδο το καταδρομικό Αβέρωφ και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Δαμασκηνός.27-6-1946- Στο Παρίσι αποφασίζεται τα Δωδεκάνησα να περιέλθουν στην Ελλάδα.10-2-1947 -Στο Παρίσι, η Ιταλία εκχωρεί στην Ελλάδα τα νησιά.31-3-1947- Ο Βρετανός διοικητής παραδίδει τη διοίκηση των νησιών στον Αντιναύαρχο Περικλή Ιωαννίδη.9-1-1948- Η Βουλή των Ελλήνων ψηφίζει νόμο που τερματίζει το μεταβατικό στο στάδιο και ορίζει ημέρα τυπικής ενσωμάτωσης την 7η Μάρτη 1948. 7-3-1948- Οι Βασιλείς ,ο Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Κυβέρνησης μαζί με υπουργούς ,στρατιωτικούς και άλλους φτάνουν στη Ρόδο και γίνεται και επίσημα η Ενσωμάτωση των νησιών.

"Γνωριμία με την πανίδα Μεσαναγρού-Η αλεπού"

Η ;αλεπού είναι θηλαστικό της οικογένειας Κυνίδες. Μοιάζει με το σκύλο ,αλλά η ουρά της είναι φουντωτή , το τρίχωμα πυκνό και το ρύγχος μακρόστενο. Ζυγίζει 7 με10 κιλά. Είναι ζώο παμφάγο . Τρώει λαγούς ,κουνέλια, ερπετά , ψάρια, πτηνά ,κατσίκια και αρνιά.
Γεννά 3-5 τυφλά και σε ηλικία 2 μηνών βγαίνουν από τη φωλιά .Επειδή ζει κοντά στα χωριά , έχει συνδεθεί με πολλές ιστορίες και παραμύθια από τον άνθρωπο. Είναι γνωστή για την πονηριά της. Την πονηριά της όμως την πληρώνει ακριβά. Αν πέσει σε παγίδα πέφτει με τα 4 . Από δω βγαίνει και η παροιμία « Η πονηρή αλεπού πιάνεται από τα τέσσερα».
΄Οταν κυνηγιέται από σκυλί ,έχει την ουρά της διπλωμένη. Αν το σκυλί ζυγώσει την πετά δεξιά ή αριστερά και παρασύρει το σκυλί. Δε φτιάχνει φωλιά ,αλλά πηγαίνει , λερώνει τη φωλιά του ασβού και ο ασβός που είναι καθαρό ζώο ,φεύγει.. ΄Ετσι η φωλιά μένει ελεύθερη.
Στο Μεσαναγρό υπάρχουν αρκετές αλεπούδες, γιατί υπάρχει αρκετή τροφή από άγρια ζώα, κατσίκια και πουλιά. Από μικρός θυμάμαι τις σχέσεις των χωριανών με την αλεπού. Πραγματικός πόλεμος. Ο Πόλεμος αυτός μεγάλωνε , όταν γεννιόνταν τα μικρά κατσικάκια που ήταν ευάλωτα ,εύκολη λεία. Κάθε βράδυ οι βοσκοί στα καφενεία μιλούσαν για τις απώλειές τους και τι μέτρα θα πάρουν. Χρησιμοποιούσαν όλες τις μεθόδους της εποχής εκείνης. Παγίδες, σίδερα που έβαζαν στα στρατάκια ,σύρματα, τέλια και πολλές φορές και δηλητήριο.
Πόσες φορές μια ζωντανή αλεπού δεν περιφερόταν ζωντανή στα σοκάκια του χωριού ,πιασμένη από παγίδα. Της έβαζαν ένα ξύλο στο στόμα ,την είχαν δεμένη και τη γύριζαν στο χωριό ,για να πάρουν το παξίσι. Κάθε βοσκός έδινε τυρί ,γάλα ,ακόμη και ολόκληρο κατσικάκι. Πολλές φορές περιέφεραν ακόμη και την ουρά της ,δείγμα ότι η αλεπού είχε εξοντωθεί.

" Μάρτης γδάρτης, παλουκοκάφτης,πεντάγνωμος..."

Πήρε το όνομά του από το λατινικό όνομα του Θεού ¨Αρη (Mars). O Μάρτης είναι ο τρίτος μήνας κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και έχει 31 ημέρες. Κατά το ρωμαϊκό ημερολόγιο το έτος άρχιζε από το Μάρτιο και συνεπώς ήταν ο πρώτος μήνας.
Λόγω του ευμετάβλητου του καιρού, ο λαός με τις παροιμίες του τον ονομάζει « γδάρτη, παλουκοκάφτη , πεντάγνωμο, καρβουνιάρη ,διπρόσωπο».
Στην πρώτη του Μάρτη φορούν στο χέρι μια κόκκινη κλωστή ,για να μη μαυρίζουν. Είναι ο μήνας των χελιδονιών και ο πρώτος της ¨Ανοιξης. Η λαϊκή φαντασία αποδίδει την αστάθεια του καιρού στον άστατο χαραχτήρα του.
Σύμφωνα με την παράδοση ο Μάρτης έχει δύο γυναίκες .Μια όμορφη και μια άσχημη. Το βράδυ κοιμάται ανάμεσά τους. ¨Όταν γυρίζει από τη μεριά της όμορφης χαίρεται και κάνει ηλιόλουστες μέρες. ¨Όταν γυρίζει από τη μεριά της άσχημης ,τη βλέπει και από το κακό του ,χειμωνιάζει και βρέχει.
Τις τελευταίες μέρες του Μαρτίου ή τις πρώτες του Απριλίου γίνονται μπόρες που τις λένε « της γριάς οι μπόρες». Σύμφωνα με την παράδοση ,έπειτα από ένα βαρύ χειμώνα , στο τέλος του Μάρτη μια γριά χαϊδεύοντας τα πρόβατά της μίλησε απαξιωτικά για το Μάρτη που έφευγε. Ο Μάρτης θύμωσε και παρακάλεσε τον Απρίλη να το δανείσει 3 ημέρες. Ο Μάρτης για να εκδικηθεί έκανε φοβερό κρύο . Η γριά κρύωνε , πλησίαζε τη φωτιά και στο τέλος κάηκε.
Αν και είναι ο πρώτος μήνας της ΄Ανοιξης , είναι από τους πιο κρύους μήνες του χρόνου. Θεωρείται όμως ο καταλληλότερος για το φύτεμα δέντρων

" Γνωριμία με την πανίδα του Μεσαναγρού-Ο λαγός ή λαός"

Είναι τρωκτικό ,φυτοφάγο ζώο, θηλαστικό. Το μήκος του φτάνει 75 εκατ. Και το βάρος του 4-6 κιλά. Το τρίχωμά του αλλάζει ανάλογα με την εποχή και το περιβάλλον. Τρέχει με 70 χιλ. την ώρα ,αλλά ποτέ σε ευθεία ,για να παραπλανεί τους διώκτες του.
Είναι νυχτόβιο και τρέφεται με λαχανικά. Την ημέρα κοιμάται με τα μάτια ανοιχτά. Γεννά 4 φορές το χρόνο από 1-4 μικρά ,σε διαφορετικές φωλιές για λόγους ασφάλειας. Η εγκυμοσύνη διαρκεί 30 ημέρες , Η διάρκεια της ζωής του είναι 7-8 χρόνια . Αναπτύσσει μεγάλες ταχύτητες ,αλλά η κατασκευή των ποδιών του δυσκολεύει την κίνησή του στις κατηφόρες ,γιατί τα μπροστινά του πόδια είναι κοντύτερα από τα πίσω.
Στο Μεσαναγρό το συναντάμε παντού. Στα χωράφια , στις πλαγιές των βουνών , ακόμα και κοντά στο χωριό. Αποτελούσε τροφή για τους κατοίκους του χωριού ,τα δύσκολα εκείνα χρόνια και οι κάτοικοι διηγούνται πολλές ιστορίες για τολαγό. ΄Αλλοτε τον κυνηγούσαν με τα σκυλιά ή τα όπλα και άλλοτε με θηλιές και σίδερα. Το καλοκαίρι έβαζαν τα « κουκκίσματα» ,πάνω σε ένα ξύλο αϊλαμο ,το έβαζαν στα χωράφια και αν ο λαγός τα έτρωγε τοποθετούσαν το σίδερο ,παγίδα και τον έπιαναν ,όταν πήγαινε να φάει το κούκκισμα. Το χειμώνα ,τοποθετούσαν θηλιές από σύρμα στα δρομάκια που οδηγούσαν σε καταπράσινα χωράφια και ο λαγός πηγαίνοντας να φάει πιανόταν.
Μικρά παιδιά στο Δημοτικό Σχολείο παίρναμε τα σκυλιά μας και πηγαίναμε κυνήγι. Τα σκυλιά ,μυρίζοντας ,προσπαθούσαν να βγάλουν το λαγό από τη φωλιά του και τον κυνηγούσαν να τον πιάσουν. Ο λαγός απέφευγε τις κατηφόρες ,λόγω των κοντών ποδιών του και ξέφευγε τρέχοντας στις ανηφόρες. Οι παλιοί μας δίδασκαν τα μυστικά και για κάθε ζώο μας έλεγαν τι να προσέχουμε. Π.χ. ο λαγός όταν φεύγει κυνηγημένος από τη φωλιά του ,κάνει ένα μεγάλο κύκλο και μετά ξαναπερνά από εκεί. ΄Ετσι κρατούσεs ένα σκυλί και μόλις γύριζε πίσω ο λαγός, το άφηνες και το κυνηγούσε. Κάθε φορά με εντυπωσίαζε η ταχύτητά του, τα ζικ-ζακ που έκανε και τα μεγάλα πηδήματά του. Υπήρχαν όμως και σκυλιά εκπαιδευμένα και έτσι ο λαγός δεν απέφευγε το μοιραίο.

"Αποκριάτικες εικόνες από το Μεσαναγρό"

" Μέρος του Μεσαναγρού"

" Με πόση στοργή θηλάζει τα δίδυμά της...."

" Τα μικρά κατσικάκια , η καινούρια ζωή, απολαμβάνουν το πράσινο"

" Παντού βουνά και δάση"

" Τα ελάφια επιστρέφουν από τη βοσκή"

" Τα κάτασπρα σπιτάκια ,δίνουν άλλη χάρη στο Μεσαναγρό"

" Κάποιος αετός προσπαθεί να ανέβει."