Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

"Η ΜΟΝΗ ΣΚΙΑΔΙ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ"




                                                                  





                  Η ΜΟΝΗ ΣΚΙΑΔΙ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ  ΚΑΤΟΧΗ
     (ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑ-ΑΡΝΙΘΑ)

  Από τις 7 Ιανουαρίου 1936 ηγούμενος  της Μονής ήταν ο Αρχιμανδρίτης Ευγένιος. Κατά το διάστημα της ηγουμενίας του κατόρθωσε να αποκαταστήσει τα της Μονής. Τα κελιά συντηρήθηκαν κι έγιναν κατοικήσιμα ,ο κήπος με πολλά δέντρα ξαναζωντάνεψε και γενικά ο τόπος  ομόρφυνε.
         Η μανία όμως των Γερμανών που φοβούνταν ότι το Σκιάδι με το πυκνό δάσος μπορούσε να αποτελέσει τόπο περίθαλψης λιποτακτών στρατιωτών και κατασκόπων ,κατήργησε τον Ηγούμενο που έφυγε καταδιωγμένος. Ο Μητροπολίτης Ρόδου Απόστολος σημειώνει στα απομνημονεύματά του . ( Την Ιερήν Μονή Σκιάδι κατέλαβον οι Γερμανοί και απεμάκρυναν  απ΄ αυτήν τον Ηγούμενον  Ευγένιον και όλον το υπηρετικόν  προσωπικόν , με την πρόφασιν ότι εις τα πέριξ δάση εκρύπτετο τις φυγάς στρατιωτικός Αυστριακός. Όταν κατόπιν ενεργειών μου και μετά πάροδον χρόνου ικανού ,επετράπη εις τον ηγούμενον να επανέλθη εύρεν την Μονή τελείως απογυμνωμένην) ,γιατί οι κατακτητές κατά τη συνήθη τακτική τους ,διήρπασαν ότι βρήκαν σ΄αυτήν και ξανάφεραν την  καταστροφή ,τη γύμνια και την ερήμωση.

                                                                            




Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

"ΑΝΑΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΣΑΝΑΓΡΟ"



                                                                           




ΑΝΑΣΚΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΣΑΝΑΓΡΟ

                                          ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟΝ


Το Διοικητικόν Συμβούλιον της Λέσχης Μεσαναγρού εκφράζει  και δημοσία θερμάς ευχαριστίας , προς τον κ. Αθανάσιον Αραπαντζή , γεωπόνον της περιφερείας μας , όστις ευαρεστηθείς ,ενήργησε παρά τω Γραφείω Γεωργίας  Δωδεκανήσου  και απεστάλησαν υπ΄αυτού προς τους  εν Μεσαναγρώ αγρότας ,πάρα πολλά ωφέλιμα και χρήσιμα γεωργικά βιβλία.

 Ωσαύτως ευχαριστεί θερμώς τους κ.κ. 1) Γ.Θ. Γεωργιάδην , Διευθυντήν του Κρατικού Νοσοκομείου  Ρόδου 2) Γ. Καστρουνή , λογιστήν του αυτού Νοσοκομείου 3) Σάββαν κακόν , έμπορον και τους ιατρούς  Αθανάσιον Καραγιάννη ,Ν. Καλαβρόν  και Σ. Αυγουστάκην , δωρήσαντας εις την αρτισύστατον Λέσχην  μας, αρκετάς σειράς βιβλίων και διαφόρων περιοδικών.

                                                Το Διοικητικόν  Συμβούλιον

                                                 Φ. Δημητρίου
                                                 
                                                 Ματθαίος Μ. Σταματάκης

                                                 Αθανάσιος  Ματθαίου



                        Από την Εφημερίδα Ροδιακήν  -Σάββατον 30 Σεπτεμβρίου 1950
                        

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

"ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΣΤΟΝ ΜΕΣΑΝΑΓΡΟ"







                                              



Το κυνήγι μπορούμε να πούμε ότι ήταν το συμπλήρωμα της διατροφής  των χωριανών. Πέρα από το κυνήγι χρησιμοποιούσαν και άλλες μεθόδους απαγορευμένες μεν ,αλλά πιο εύκολες  . Παγίδες ,σίδερα ,πλάκες, τέλια ήταν στην ημερησία διάταξη. ΟΙ Τούρκοι και οι Ιππότες είχαν αυστηρούς νόμους  ,αλλά οι χωριανοί συνέχιζαν το δικό τους βιολί. Μέχρι τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας κυνηγούσαν χωρίς  άδεια ,με όπλα παμπάλαια και με φυσίγγια  δικής τους έμπνευσης.
    Άλλοι χρησιμοποιούσαν τη μέθοδο του «Κιουμέ» .Πήγαιναν στα μέρη όπου είχε νερό ,ιδίως το καλοκαίρι και περίμεναν τα θηράματα, λαγούς ,πέρδικες , φάσες και ελάφια. Έφτιαχναν  κρυψώνα από κλαδιά και περίμεναν το θήραμα. Αυτό το κυνήγι….ήταν υποτιμητικό για προφανείς λόγους. 
   Οι παλιοί με το χιούμορ που τους διέκρινε μας διηγόντουσαν ιστορίες κυνηγών και τα κατορθώματά τους. Κυνηγός περιμένοντας στον «κιουμέ» ,ξαφνικά βλέπει κάτι να κινείται σε μια αγριοκερασιά ,δίχως δισταγμό και νομίζοντας ότι θα είναι κάποιο έλάφι ,πυροβολεί και τρέχει να δει το θήραμα. Μένει κόκκαλο ,γιατί αντικρίζει σκοτωμένο τον γαϊδαρο ….του γείτονα. Ο γείτονας ακούοντας την τουφεκιά κατάλαβε τι έχει γίνει και αφού απείλησε τον κυνηγό ότι θα βουίξει το χωριό για το κατόρθωμά του ,πλήρωσε το χαμό του ζώου του και με το παραπάνω. Η ιστορία όμως διέρρευσε.
     Όταν κυνηγούσαν ελάφια ,το κυνήγι γινόταν οργανωμένο. Πήγαιναν 5 με 6 κυνηγοί ,έπιαναν τα υψώματα και κάποιοι άλλοι συνήθως μικρότεροι ,έμπαιναν μέσα στο δάσος και φώναζαν ή χτυπούσαν τενεκέδες για να βγουν τα ελάφια και οι κυνηγοί που τα περίμεναν τα σημάδευαν.
    Ένας θείος μου πήγε στις Αυτολές να κτυπήσει πέρδικες που έρχονταν να πιούν νερό στο κηπούλι μας. Έφτιαξε τον Κιουμέ σε ένα ασκινό ,μπήκε κρύφτηκε μέσα και περίμενε να έρθουν οι πέρδικες.  Μαζί του και ένας μικρός που κρύφτηκε λίγο πιο πάνω. Καλοκαίρι βλέπετε ,ζέστη και ο Θείος αποκοιμήθηκε . Σε λίγο ήρθαν οι πέρδικες κακκαρίζοντας ,ήπιαν το νερό τους και έφυγαν. Ο μικρός περίμενε ντουφεκιά, αλλά πού… Πήγε να δει τι γίνεται και βρήκε τον κυνηγό να κοιμάται του καλού καιρού. Ρώτησε αν ήρθαν οι πέρδικες και ο μικρός του απάντησε . Νάταν κι άλλες….


                                                               

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

" ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΓΓΟΝΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ"




                                                         




     ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΓΓΟΝΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ

   37 χρόνια τέτοια εποχή πάντα ένιωθα συγκινημένος ,γιατί αποχαιρετούσα παιδιά που έφευγαν από το σχολείο ή άλλαζαν τάξη. Κάθε εκπαιδευτικός, πάντα τη μέρα αυτή λυπάται , γιατί χάνει τα παιδιά που δίδασκε και τα ένιωθε δικά του παιδιά και χαίρεται ,γιατί τα παιδιά αυτά πετάνε ,πατάνε γερά και πάνε πιο ψηλά.
     Στο μυαλό μου έρχεται η ημέρα αυτή ,όταν τέλειωνα το Δημοτικό στον Μεσαναγρό. Αντί να νιώθω χαρά ,γιατί τέλειωνα ένα σχολείο ,ένιωθα στενοχωρημένος ,γιατί επιθυμούσα να πάω στο Γυμνάσιο και αυτό ήταν ανέφικτο. Δύσκολες εποχές ,οικονομικές δυνατότητες δεν υπήρχαν και εγώ μικρό παιδάκι επέμενα . Ο Δάσκαλος έδωσε τη λύση.
-Γιάννη ,μού είπε. Δεν είσαι έτοιμος για το Γυμνάσιο ,θα μείνεις ακόμη μια χρονιά στην Στ΄ και την επόμενη θα πας. Το δέχτηκα και την επόμενη χρονιά η επιθυμία μου πραγματοποιήθηκε.
      Σήμερα νιώθω χαρούμενος ,γιατί ο εγγονός μου ,ο Γιάννης, τέλειωσε το Δημοτικό και ανοίγει τα φτερά του για το Γυμνάσιο. Πάντα κουβεντιάζουμε ,του αρέσει να ακούει και να μαθαίνει τι γινόταν παλιά . Κάνουμε συγκρίσεις του τότε με το τώρα ,βγάζουμε συμπεράσματα ,συμφωνούμε και διαφωνούμε. Όταν του λέω πως τα χρόνια εκείνα τα δύσκολα εγώ τα θυμάμαι και τα νοσταλγώ , διαφωνεί… Πώς ήταν όμορφα με τόσες δυσκολίες…. 

                                                                       

     Οι δυσκολίες  ,Γιάννη μου, σε κάνουν πιο δυνατό ,προσπαθείς να βελτιωθείς και σε κάνουν καλύτερο. Πόσα χωριατόπαιδα τότε δεν πάλεψαν ….πέτυχαν ….και σήμερα έχουν βελτιώσει τη ζωή τους και είναι χρήσιμοι στην Κοινωνία.
      Σήμερα ,Γιάννη μου, εσείς ξεκινάτε με καλύτερες συνθήκες .Ζείτε βέβαια σε δύσκολες στιγμές λόγω της οικονομικής κρίσης ,αλλά χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια ,μελέτη και όλα θα πάνε καλά. Οι γονείς σας, οι δάσκαλοί σας  είναι στο πλευρό σας και σε αυτούς θα απευθύνεστε στις δύσκολες στιγμές σας. Μη το βάζετε κάτω. Η ζωή θέλει αγώνα και διαρκή προσπάθεια. Δεν υπάρχει δεν μπορώ …..αλλά δεν θέλω…..και όλα γίνονται.
      Σε όλα τα παιδιά που αποφοιτούν από το Δημοτικό και πάνε στο Γυμνάσιο ,εύχομαι να περάσουν καλά ,να διευρύνουν τους ορίζοντές τους και να συνεχίσουν τον αγώνα για καλύτερη μόρφωση. Η απόκτηση γνώσεων δεν σταματάει ποτέ .Αρχίζει με τη γέννηση του ανθρώπου και συνεχίζεται ως τα βαθιά γεράματα.
                                                  ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ 

                                                               

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

"ΟΙ ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΤΟΝ ΜΕΣΑΝΑΓΡΟ"

                                                         






                                                         ΟΙ  ΣΧΟΛΙΚΕΣ    ΓΙΟΡΤΕΣ


      Οι σχολικές γιορτές ήταν κάτι ξεχωριστό για μας τους μικρούς. Τις περιμέναμε πώς και πώς. Είχαμε πολλές γιορτές . Εθνικές ,Θρησκευτικές , γιορτή της Μάνας και Αθλητικές. Κάθε γιορτή είχε τη δική της ιδιομορφία. Οι δάσκαλοι μας έδιναν το ρόλο μας που έπρεπε να ξέρουμε «νεράκι» και να ψάξουμε να ντυθούμε κατάλληλα. Στο ντύσιμο άρχιζε ο μεγάλος μπελάς .Πού να βρεις την εποχή εκείνη τα κατάλληλα ρούχα… Βολευόμασταν όπως όπως και πιο πολύ μας απασχολούσε ο ρόλος μας.
      Κάναμε αρκετές μέρες πρόβες στο σχολείο και οι δάσκαλοι μας διόρθωναν και μας καθοδηγούσαν. Οι γιορτές συνήθως γίνονταν στο Καφενείο τη « Λέσχη» ή στην πλατεία του χωριού. Μόνο στο τέλος της χρονιάς γίνονταν στο χώρο έξω από την εκκλησιά.
     Θυμάμαι τους μεγαλύτερους και ιδίως τα παιδιά της ¨Εκτης να απαγγέλλουν ποιήματα πολύ μεγάλα  που μας καθήλωναν . Από όλα τα ποιήματα μου έμειναν  ο Θούριος του Ρήγα και  η φυγή του Αλή Πασά με άλογο από το Σούλι. Όταν κάναμε πρόβες και οι τυχεροί απάγγελλαν αυτά τα ποιήματα  ,επικρατούσε « άκρα του τάφου σιωπή », όπως έλεγε και ο δάσκαλος. Ακόμα και εμείς οι μικροί τα μαθαίναμε απ΄έξω και ονειρευόμασταν κάποτε να τα απαγγείλουμε.
        Την ημέρα της γιορτής μαζεύονταν όλο το χωριό και όλοι περίμεναν να μας ακούσουν. Ανάλογα χειροκροτούσαν . Αν το έλεγες ωραία και τους συνέπαιρνες σε χειροκροτούσαν αν όχι σε υποδέχονταν χλιαρά. Οι άτυχοι της ημέρας ήταν αυτού που ξεχνούσαν τα λόγια  . Προσπαθούσαν να τα θυμηθούν ,κόμπιαζαν ,αλλά τίποτα. Καλύτερα να άνοιγε η γη να σε καταπιεί  παρά να υποστείς αυτόν τον κάζο. Δεν έφταναν οι παρατηρήσεις του δασκάλου σε περίμενε στο σπίτι και η κατσάδα των γονιών σου. Ρεζίλι μας έκανες ,ντροπή σου. Πού να βρεθεί παιδαγωγικό τακτ την εποχή εκείνη…



                                                           

          Σαν σήμερα πολλά χρόνια πίσω, ήταν η τελευταία μέρα της σχολικής χρονιάς. ΄Ηταν η μέρα που όλο το χωριό θα παρακολουθούσε τις γυμναστικές επιδείξεις και τους αγώνες .  Μέρες πριν όλα και όλοι ήμαστε σε ετοιμότητα. Ακόμα και τους γονείς μας παροτρύναμε να έρθουν για να πάρουν μέρος. Πατέρα να έρθεις ,γιατί οι άλλοι θα φέρουν τους « δυνατούς τους» ,για να μας νικήσουν .΄Ολο το χωριό βρισκόταν επί ποδός πολέμου. Χαρά σε όποια ομάδα κέρδιζε. Κάναμε και μόνοι μας προπονήσεις κατά ομάδες, για να βγούμε πρώτοι. Πώς την περιμέναμε αυτήν την ημέρα δε λέγεται. Το τελευταίο αγώνισμα « ο πότσος» ,ήταν το πιο εντυπωσιακό και  το πιο δύσκολο. ΄Επαιρναν μέρος και οι μεγάλοι. Ο δάσκαλος μας χώριζε σε δυο ομάδες  . Υπήρχε ένα σχοινί  ,στη μέση του έβαζε το πόδι ο δάσκαλος  και οι ομάδες το τραβούσαν αντίθετα  .΄Οποια ομάδα παράσερνε την άλλη ,κέρδιζε. Ο αγώνας είχε άγρια ομορφιά ,γιατί συμμετείχαν και οι γονείς. Κάθε γονιός πήγαινε με την ομάδα του παιδιού του  ,άνδρες και γυναίκες.  Και ξέρετε ,όπου ανακατεύονται οι μεγάλοι υπάρχουν και παρεξηγήσεις. Δεν πιάσαμε καλά, ξεκινήσατε πιο γρήγορα και ένα σωρό δικαιολογίες  προέβαλλαν  οι χαμένοι.
          Ο αγώνας άρχιζε. Ο δάσκαλος σφύριζε, οι ομάδες έπαιρναν  θέσεις  και όλοι περίμεναν το σύνθημα. Ο δάσκαλος στη μέση του σχοινιού ,βάζοντας το πόδι του πάνω ,σφύριζε και φώναζε έτοιμοι. Τότε άρχιζε ο αγώνας .Το τι τραβούσαμε εμείς οι μικροί δε λέγεται. Μας έσπρωχναν, μας ποδοπατούσαν και η χειρότερη στιγμή  ήταν όταν η πιο αδύνατη ομάδα κουρασμένη ,άφηνε το σχοινί . Απότομα  οι νικητές  έπεφταν φαρδιοί πλατιοί ,αφού δεν υπήρχε αντίσταση. Σε έναν τέτοιο αγώνα και ενώ ο δάσκαλος είχε το πόδι πάνω στο σχοινί  και πριν δώσει το σύνθημα ,η μια ομάδα τράβηξε απότομα  και ο δάσκαλος βρέθηκε κάτω .Θυμάμαι ότι ο αγώνας διακόπηκε ,γιατί ο διαιτητής δεν μπορούσε να συνεχίσει. ΄Ισως ήταν ο πρώτος αθλητικός αγώνας που είχε άδοξο τέλος…