Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

" ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΝΟΙ ΤΟΥ ΜΕΣΑΝΑΓΡΟΥ"




                                                             
" Ο Σολότσος. Ο δρόμος που οδηγεί στην Κατταβιά . Εδώ γυρίστηκαν σκηνές στην ταινία τα κανόνια του Ναυαρόνε.Παραμένει χωμάτινος, αλλά καμιά σύγκριση  με την εποχή που υπήρχαν οι στρατίνοι."




                                                 ΟΙ  ΣΤΡΑΤΙΝΟΙ

Αν και το χωριό είναι ορεινό ,έχει όμως πολλές προσβάσεις με τα γύρω χωριά. Συνδέεται  με τη Λαχανιά , Κατταβιά και Αρνίθα. Σήμερα ο δρόμος με τη Λαχανιά είναι άσφαλτος καθώς και ο δρόμος που οδηγεί στο Σκιάδι και στον Κάμπο. Παλιά όλοι οι δρόμοι ήταν χωμάτινοι και έπρεπε να συντηρούνται.
     Οι Ιταλοί που τους έφτιαξαν είχαν τους στρατίνους για να τους συντηρούν . Στράτα (δρόμος) ,Στρατίνος ο συντηρητής του δρόμου. ΄Ετσι απέμειναν και οι τρεις στρατίνοι. Καθημερινά είτε με τα γαϊδουράκια τους είτε με ποδήλατο ,ξεκινούσαν για τη δουλειά . Τα σύνεργά τους ήταν το καρότσι ,το φτυάρι ,η τσάπα και ο σύρτης. Αυτοί οι άνθρωποι με τα πενιχρά μέσα που διέθεταν , κατάφερναν να συντηρούν τους δρόμους  και να μη δημιουργείται κανένα πρόβλημα. Η συντήρηση διέφερε από εποχή σε εποχή. Άλλη το καλοκαίρι και άλλη το χειμώνα. Καθάριζαν τις κουνέτες ( το κοίλωμα γύρω από το δρόμο που κυλά το νερό) ,έριχναν χώμα  στο δρόμο, καθάριζαν τα ξερά χόρτα γύρω γύρω  και έκλειναν τις λακούβες. Υπήρχε και ο κάπος που περνούσε κατά τακτά χρονικά διαστήματα και τους έλεγχε. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν φιλότιμοι, εργατικοί και καλοί στη δουλειά τους. Δεν υπήρχε περίπτωση ο δρόμος τους να μην είναι εντάξει. Μέχρι που υπήρχαν οι άνθρωποι αυτοί, οι δρόμοι ήταν πάντα βατοί και προσπελάσιμοι εύκολα.  Όταν ένας ένας  έπαιρναν σύνταξη και έφευγαν ,οι δρόμοι εγκαταλείφθηκαν και άρχισαν οι γκρίνιες από τους οδηγούς.
        Σήμερα το επάγγελμα του στρατίνου δεν υπάρχει . Χάθηκε όπως χάθηκαν τόσα και τόσα πράγματα. Πότε πότε ένα γκρέϊτερ περνά, στρώνει τους δρόμους που ακόμα είναι χωμάτινοι και  οι διαμαρτυρίες των οδηγών συχνές. Άλλες εποχές  ,άλλα έθιμα  και άλλες νοοτροπίες. ΄Ετσι είναι η ζωή. Τώρα πότε ήταν καλύτερα , τότε ή τώρα, είναι άλλη υπόθεση . Πάντως, εμείς που τα ζήσαμε αυτά ,πάντα τα νοσταλγούμε.