Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009

" Το ένα παπουτσάκι του μωρού βρέθηκε...που νάναι το άλλο..."


Από τα παλιά χρόνια κάθε οικογένεια έχει και τον ΄Αγιο προστάτη της. Τον ΄Αγιο Νικόλαο , τον ΄Αγιο Γεώργιο ,την Αγία Μαρίνα κλπ. Η εικόνα του Αγίου δέσποζε στο εικονοστάσι ανάμεσα σε πολλές άλλες. Μια φορά το χρόνο που γιόρταζε ο ΄Αγιος, η οικογένεια όλη γιόρταζε και είχε ορισμένες υποχρεώσεις. Να ετοιμάσει την αρτοκλασία, το πρόσφορο και να κάνει τραπέζι στους επισήμους ,Παπά ,Δάσκαλο του χωριού ,στους ψάλτες και στους συγγενείς. Μέχρι και σήμερα όλα αυτά διατηρούνται ,πλην του φαγητού.
Από μέρες πριν, η νοικοκυρά καθάριζε το σπίτι και προετοιμαζόταν για το τραπέζι. Αν ήταν νηστεία το φαγητό πρέπει να ήταν νηστίσιμο . Βλέπετε τα έθιμα τα τηρούσαν κατά γράμμα. Μια φορά λοιπόν η οικογένεια που γιόρταζε ήταν πολύτεκνη ,αλλά και η νοικοκυρά φαίνεται ήταν από τις καλές…Το φαγητό που ετοίμαζε ήταν σούπα με κρέας σε ένα μεγάλο « καζάνι » ,για να φάνε όλοι οι καλεσμένοι, ΄Αρχισε λοιπόν να σερβίρει τη σούπα, ζεστή ζεστή ,σε βαθιές τσανάκες και οι καλεσμένοι την απολάμβαναν. Φαίνεται κατά τη διάρκεια του ψησίματος ,κάποιο από τα πολλά παιδιά της οικογένειας ,έριξε μέσα στο καζάνι το παπουτσάκι του μωρού ,παίζοντας με τα άλλα. Ο δάσκαλος καθώς ρουφούσε την υπέροχη σούπα του, σε κάποια κουταλιά έπιασε το παπουτσάκι στο κουτάλι του. ΄Ολοι έμειναν κόκαλο κοιτάζοντας το παπούτσι μέσα στο κουτάλι του δασκάλου και η όρεξη κόπηκε. Ατάραχη και προσπαθώντας να τα μπαλώσει η νοικοκυρά ,έσπασε την αμηχανία όλων λέγοντας.
- Γιατί σταματήσατε συνεχίστε...Μόνο προσέχετε ,γιατί λείπει και το άλλο παπουτσάκι… Από το πρωί ψάχνουμε να τα βρούμε . Νάστε καλά που τα βρήκατε…
Το φαγητό συνεχίστηκε .Βλέπετε οι καλοί τρόποι απαιτούσαν να μην προσβάλουν οι καλεσμένοι την οικοδέσποινα.