Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

"Πώς λειτουργούσε ένα σπίτι στο Μεσαναγρό(3)


Σπάνια η οικογένεια βρισκόταν μέσα στο σπίτι όλη μαζί ,εκτός από τα βράδια και ιδιαίτερα του χειμώνα. Κεφαλή της οικογένειας ήταν ο πατέρας και «βασίλισσα »του σπιτιού η μάνα. Τα παιδιά λίγα ή πολλά μεγάλωναν και μάθαιναν καλούς τρόπους και πάνω από όλα σεβασμό στους μεγαλύτερους. Η επιθυμία των μεγάλων ,ήταν διαταγή για τους μικρούς. Ιερή στιγμή για την οικογένεια ήταν ή ώρα του φαγητού. ΄

΄Επρεπε όλοι να είναι παρόντες και καθισμένοι στις θέσεις τους. Στο τραπέζι κάθονταν τις μεγάλες μέρες και όλες τις άλλες στο σουφρά. Ο σουφράς ήταν ένα είδος επίπλου ,στρογγυλός , χαμηλός και σε αυτόν έπλαθαν τα ψωμιά οι νοικοκυρές ,έγραφαν τα παιδιά τα μαθήματά τους και έτρωγαν.

Δεν υπήρχε πιάτο για τον καθένα . Στη μέση του σουφρά , έμπαινε μια μεγάλη πιατέλα με το φαγητό , σε πιο μικρή η σαλά, σαλάτα ,το ψωμί και οτιδήποτε άλλο υπήρχε. Μη φανταστείτε μαχαιροπήρουνα , κανάτες ,ποτήρια κλπ. Όταν όλα ήταν έτοιμα ,όλη η οικογένεια έκανε την προσευχή της ,το σταυρό της και ξεκινούσε πρώτος ο πατέρας και ακολουθούσαν όλοι οι άλλοι. Μπορώ να πω ότι η βασική τροφή των Μεσαναγρενών ήταν το ψωμί ,το οποίο μέχρι σήμερα θεωρούσαν ιερό. Δεν έπρεπε να το πετάξεις κάτω και αν σου έπεφτε το έπιανες με σεβασμό και το φιλούσες. Αν το πέταγες και δεν έκανες αυτό που έπρεπε ,η τιμωρία ήταν μεγάλη.

Πώς τα κατάφερνε η μάνα να φτιάχνει φαγητό για τόσα άτομα και να τους φτάνει ,τρώγοντας από την ίδια πιατέλα…. Βέβαια αυτοί που έτρωγαν γρηγορότερα , σίγουρα έτρωγαν και περισσότερο. Αυτό ήταν λεπτομέρεια .Σε κάποια φαγητά που δεν μας άρεσαν ,τρώγαμε αργά ,αλλά γινόταν αντιληπτό από τους γονείς ,που με το δικό τους τρόπο , σε ανάγκαζαν να φας ,είτε σου άρεσε είτε όχι. Πάντα ακούγαμε τους μεγάλους με σεβασμό και προσπαθούσαμε να είμαστε εντάξει . Θυμάμαι ορισμένα πράγματα που σήμερα έχουν ξεχαστεί και αναρωτιέμαι ,γιατί…. Όταν μας ζητούσαν νερό για να πιούν ,γινόταν ολόκληρη ιεροτελεστία. ΄Επαιρνες το κατσαρόλι, ποτήρι, το γέμιζες από τη στάμνα ,βρύσες δεν υπήρχαν τότε , πήγαινες μπροστά στον πατέρα σου και έλεγες .Πατέρα ορίστε, έφερα το νερό. Το έπαιρνε στα χέρια του και άρχισε να πίνει. ΄Ολη αυτή την ώρα ,εμείς έπρεπε να είμαστε «σταυρωϊμένοι», με σταυρωμένα χέρια και όταν τέλειωνε , να λέμε. Με τις υγείες σας. Αυτό απαιτούσαν οι καλοί τρόποι.

Στο μάζεμα των πιάτων ,συμμετείχαμε όλοι οι μικροί, αγόρια και κορίτσια. Τις γιορτές η ιεροτελεστία του φαγητού άλλαζε.